Бидон ки арқони ҳаҷ ки бе он дуруст наёяд панҷаст : эҳрому тавофи пас аз ваии саъйу истодан ба Арафоту мӯӣ ситурдан , бар як қавл .

بدان که ارکان حج که بی آن درست نیاید پنج است: احرام و طواف پس از وی سعی و ایستادن به عرفات و موی ستردن، بر یک قول.

Ва воҷиботи ҳаҷ ки агар аз он даст бидорад ҳаҷ ботил нагардад , валикини гӯсфандии куштан лозим ояд , шашаст : эҳром овардан дар миқот : агар аз онҷои даргузарад беэҳром , гӯсфандӣ воҷиб ояду санг андохтану сабр кардан ба Арафот то офтоби фурӯ шудану мақом кардани шаб ба мздлФаҳ ва ҳамчунин ба мноу тавофи видоъи андари ин чаҳор бозпасин як қавл дигараст ки гӯсфанд лозим наёяд чун даст бидорад , лекини суннат буд .

و واجبات حج که اگر از آن دست بدارد حج باطل نگردد، ولیکن گوسفندی کشتن لازم آید، شش است: احرام آوردن در میقات: اگر از آنجا درگذرد بی احرام، گوسفندی واجب آید و سنگ انداختن و صبر کردن به عرفات تا آفتاب فرو شدن و مقام کردن شب به مزدلفه و همچنین به منا و طواف وداع اندر این چهار بازپسین یک قول دیگر است که گوسفند لازم نیاید چون دست بدارد، لیکن سنت بود.

Ва аммо вуҷӯҳ гузордан ҳаҷ сеаст : афроду қирону таматтуъу аФрди фозилтар чунон ки ҳаҷ ӯ ло танҳо бигузорад , чун тамом шавад аз ҳарам берун ояд , эҳроми умраи орад онгаҳ умраи бикунаду эҳроми умра аз ҷъронаҳи фозилтар аз он ки аз тнъим ва аз тнъими фозилтар аз он ки аз ҳудаибия ва аз ин ҳар се ҷой суннатаст .

و اما وجوه گزاردن حج سه است: افراد و قران و تمتع و افرد فاضل تر چنان که حج او لا تنها بگذارد، چون تمام شود از حرم بیرون آید، احرام عمره آرد آنگه عمره بکند و احرام عمره از جعرانه فاضل تر از آن که از تنعیم و از تنعیم فاضلتر از آن که از حدیبیه و از این هر سه جای سنت است.

Аммо қирони он буд ки гуяд , « лаббайки бҳҷаҳу умра » то ба як бор ба ҳарду муҳаррам шаваду аъмоли ҳаҷ ба ҷой овараду басу умра дар вай мударраҷ шавад , чунон ки вузӯ дар ғуслу ҳарки чунин кунад бар ваии гӯсфандӣ воҷиб ояд , магари он ки ?маккей буд ки бар вай воҷиб наёяд ки миқоти ваии худ Маккаасту ҳарки қирон кунад , агар пеш аз вуқуфи арафаи тавоф ва саъй кунад , саъии маҳсӯб буд аз ҳаҷу умра , аммо тавофи пас аз вуқуф ба арафаи аъодт бояд кард ки шарти тавофи рукн онаст ки пас аз вуқуф буд .

اما قران آن بود که گوید، «لبیک بحجه و عمره» تا به یک بار به هردو محرم شود و اعمال حج به جای آورد و بس و عمره در وی مدرج شود، چنان که وضو در غسل و هرکه چنین کند بر وی گوسفندی واجب آید، مگر آن که مکی بود که بر وی واجب نیاید که میقات وی خود مکه است و هرکه قران کند، اگر پیش از وقوف عرفه طواف و سعی کند، سعی محسوب بود از حج و عمره، اما طواف پس از وقوف به عرفه اعادت باید کرد که شرط طواف رکن آن است که پس از وقوف بود.

Ва аммо таматтуъи он буд ки чун ба миқот расад ба умра эҳром оварад ва ба Макка тҳлл кунад , то дар банд эҳром набошад , онгоҳ ба вақти ҳаҷи ҳам ба Маккаи эҳром ҳаҷ биоварад ва бар ваии гӯсфандӣ воҷиб ояд , агар натавонади се рӯз рӯза дорад пеш аз ъидозҳии пайваста ё пароканда , ва ҳафт рӯзи дигар чун ба ватан расад ва дар қирон низ чун гӯсфанд надорад ҳамчунин даҳ рӯз рӯза дораду таматтуъ бар касе воҷиб шавад ки эҳроми умра дар шавол ё дар зўолқъдаҳ ё ъушри зўолҳҷаҳи орад то заҳмати камтар буд ҳаҷроу эҳроми ҳаҷ аз миқоти хеши биФкндаҳ буд , пас агар ?маккей буд ё ғариб буд ва ба вақти ҳаҷ ба миқот ояд ё бо мисли масофати вай , гӯсфандӣ бар вай воҷиб наёяд .

و اما تمتع آن بود که چون به میقات رسد به عمره احرام آورد و به مکه تحلل کند، تا در بند احرام نباشد، آنگاه به وقت حج هم به مکه احرام حج بیاورد و بر وی گوسفندی واجب آید، اگر نتواند سه روز روزه دارد پیش از عیداضحی پیوسته یا پراکنده، و هفت روز دیگر چون به وطن رسد و در قران نیز چون گوسفند ندارد همچنین ده روز روزه دارد و تمتع بر کسی واجب شود که احرام عمره در شوال یا در ذوالقعده یا عشر ذوالحجه آرد تا زحمت کمتر بود حج را و احرام حج از میقات خویش بیفکنده بود، پس اگر مکی بود یا غریب بود و به وقت حج به میقات آید یا با مثل مسافت وی، گوسفندی بر وی واجب نیاید.

Аммо мҳзўроти ҳаҷ шашаст :

اما محظورات حج شش است:

Яке ҷомаи пӯшидан ки ин эҳромаст пероҳану музейу шалвор ва дастор нишоед , балки азору радо ва наълин бояд агар наълин наёбади кафши раво буд ва агар азор набошад шалвори раво буд ва ҳафт андом ба азори бипушади раво буд , магари сару занро раво буд ҷомаи доштан бар одат , магар рӯй , бояд ки напушад ва агар дар маҳмил ва мзлаҳ бошад раво буд .

یکی جامه پوشیدن که این احرام است پیراهن و موزه و شلوار و دستار نشاید، بلکه ازار و ردا و نعلین باید اگر نعلین نیابد کفش روا بود و اگر ازار نباشد شلوار روا بود و هفت اندام به ازار بپوشد روا بود، مگر سر و زن را روا بود جامه داشتن بر عادت، مگر روی، باید که نپوشد و اگر در محمل و مظله باشد روا بود.

Дувуми он ки буии хуш ба кор надорад агар ба кор дорад ё ҷомаи дарушад , гӯсфандӣ воҷиб ояд .

دوم آن که بوی خوش به کار ندارد اگر به کار دارد یا جامه درپوشد، گوسفندی واجب آید.

Сими мӯии нстрду нохуни бознкнд ки агар бикунади гӯсфандӣ воҷиб ояду гармобау Фсду ҳиҷомату мӯии Фрўгшодн , чунон ки канда наёяд , раво буд .

سیم موی نسترد و ناخن بازنکند که اگر بکند گوسفندی واجب آید و گرمابه و فصد و حجامت و موی فروگشادن، چنان که کنده نیاید، روا بود.

Чаҳорум ҷимоъ накунад , агар бикун шутурӣ ё говӣ ё ҳафт гӯсфанд воҷиб ояд , ҳаҷ табоҳ нашавад .

چهارم جماع نکند، اگر بکن شتری یا گاوی یا هفت گوسفند واجب آید، حج تباه نشود.

Панҷуми муқаддамоти мубошират чун прмосидни зану бӯса додан нишоед ва ҳарчӣ таҳорати бишиканад аз мломст , дар ваии гӯсфандӣ воҷиб ояд ва дар астмноء ҳамчунину ақд ва никоҳ нишоед муҳаррамро ва агар бикунад дуруст набӯд , валикини чизе лозим наёяд .

پنجم مقدمات مباشرت چون پرماسیدن زن و بوسه دادن نشاید و هرچه طهارت بشکند از ملامست، در وی گوسفندی واجب آید و در استمناء همچنین و عقد و نکاح نشاید محرم را و اگر بکند درست نبود، ولیکن چیزی لازم نیاید.