Бидон ки агар қофилаи рӯз арафа расад ба Арафот , ба тавоф қудум напардозанд ва агар пеш расад , тавофи қудум ба ҷои оранду рӯзи трўиаҳ аз Макка берун оянд ва он шаб дар мно бошанду дигари рӯз ба Арафоти раванду вақти вуқуфи пас аз заволи даройади рӯзи арафа то онгоҳ ки субҳи рӯз ид барояд , агар пас аз субҳ расад ҳаҷ фӯт шаваду рӯзи арафа ғусл кунаду намози дигар бо намози пешин ба ҳам гузораду боз ба дуо машғӯл шавад ва ин рӯз рӯза надорад то қӯт ёбад ки дар дуо маболиғат кунад ки сари ҳаҷи иҷтимои дилҳо ва ҳимматҳои азизонаст дар ин вақти шариф ва фозилтарин зикрҳо калимаи лои илоҳи ало аллоҳаст ва дар ҷумла бояд ки аз вақти завол то шабонгоҳ дар тазаррӯъу зорӣ буд ва истиғфор кунад ва узрҳои гузашт бихоҳаду тавваҷуҳ насӯҳ кунаду даъвати андари ин вақт бисёрасту нақли он дароз шавад ва дар китоб эҳё овардаем , аз онҷо ёд гирад ё ҳар дуое ки ёд дорад дар ин вақт мегӯйанд ки ҳамаи даъвоати мосўраҳ дар ин вақт некӯаст ва агар натавонад ёд гирифт , бояд ки аз навишта мехонд ё касе мехонду вай омин мекунаду пеш аз он ки офтоб фурӯ шавад , аз ҳудӯди Арафот берун нашавад .

بدان که اگر قافله روز عرفه رسد به عرفات، به طواف قدوم نپردازند و اگر پیش رسد، طواف قدوم به جای آرند و روز ترویه از مکه بیرون آیند و آن شب در منا باشند و دیگر روز به عرفات روند و وقت وقوف پس از زوال درآید روز عرفه تا آنگاه که صبح روز عید برآید، اگر پس از صبح رسد حج فوت شود و روز عرفه غسل کند و نماز دیگر با نماز پیشین به هم گذارد و باز به دعا مشغول شود و این روز روزه ندارد تا قوت یابد که در دعا مبالغت کند که سر حج اجتماع دلها و همتهای عزیزان است در این وقت شریف و فاضلترین ذکرها کلمه لا اله الا الله است و در جمله باید که از وقت زوال تا شبانگاه در تضرع و زاری بود و استغفار کند و عذرهای گذشت بخواهد و توجه نصوح کند و دعوت اندر این وقت بسیار است و نقل آن دراز شود و در کتاب احیا آورده ایم، از آنجا یاد گیرد یا هر دعایی که یاد دارد در این وقت می گویند که همه دعوات ماثوره در این وقت نیکوست و اگر نتواند یاد گرفت، باید که از نوشته می خواند یا کسی می خواند و وی آمین می کند و پیش از آن که آفتاب فرو شود، از حدود عرفات بیرون نشود.