Пас аз Арафот ба мздлФаҳ шавад ва ғусл кунад ки мздлФаҳ аз ҳарамасту намози шом тохир кунад ва бо намоз хуфтан ба ҷамъи бикунад ба як бонги намоз ва ду қомат ва агар тавонад , ин шаб ба мздлФаҳ эҳё кунад ки шариф ва азизасту истодан ба шаби ӣнҷо аз ҷумла ибодотаст ва ҳар ки мақом накунад гӯсфандӣ бибояд кишт ва аз ӣнҷои ҳафтод санг баргирад то ба мно биндозад ки ӣнҷои чунон санги бештар бояд ва дар дигари ним шаби қасд мно кунаду намози бомдод пагоҳ кунад ва чун ба охир мздлФаҳ расад , онро мшъролҳром гӯйанд , то ба вақт асфор боистад ва дуо мегуяд пас аз онҷо ҷое расад ки онро водӣ мҳср гӯйанд , шутур ба шитоб тар баранд ва агар пиёда бошад башитоб тар равад , чндонкаҳи паҳнои он водии бабрад ки суннат чунинаст пас бомдоди ид , гоҳ такбир мекунаду гоҳи тлбиаҳ то онгоҳ ки бидон срболо расад ки онро ҷмрот гӯйанд , аз он даргузарад то ба болоӣ расад ки аз ҷониби рост роҳаст чун рӯ ба қиблаи орад ки онро ҷмраҳ алъқбаҳ гӯйанд то офтоби найза болоӣ барояд , онгоҳи ҳафт санг дар ин ҷмраҳ андозад ва рӯй ба қиблаи аўлитр ,у ӣнҷои тлбиаҳ ба такбир бадал кунад ва ҳар сангӣ ки баёндозад бигӯед , « аллоҳами тсдиқои бктобку атбоъо лснаҳ набик » чун фориғ шавад тлбиаҳ ва такбир бимонад , магар аз пас фароизи намоз ки такбир мекунад , то субҳ барояд бозпасин рӯзи айёми алтшриқ ва он чаҳоруми рӯз ид бошад , пас ба манзилгоҳ шавад ва ба дуо машғӯл шавад пас қурбон кунад , агар хоҳад кард ,у шароити қурбон нигоҳ дорад , онгоҳи мӯии бистарад ва чун Ромӣу ҳалқ дар ин рӯз кард , як тҳлл ҳосил омаду ҳамаи мҳзўроти эҳром ҳалол шуд , магари мубоширату сайди пас ба Макка шаваду тавофи рукн ба ҷои орад ва чун як нима аз шаб ид бугзарад вақти ин тавофи даройад , лекини аўлитри он буд ки рӯз ид кунаду охири вақт муқаддар нест балки чндонкаҳ тохир кунад фӯт нашавад .

پس از عرفات به مزدلفه شود و غسل کند که مزدلفه از حرم است و نماز شام تاخیر کند و با نماز خفتن به جمع بکند به یک بانگ نماز و دو قامت و اگر تواند، این شب به مزدلفه احیا کند که شریف و عزیز است و ایستادن به شب اینجا از جمله عبادات است و هر که مقام نکند گوسفندی بباید کشت و از اینجا هفتاد سنگ برگیرد تا به منا بیندازد که اینجا چنان سنگ بیشتر باید و در دیگر نیم شب قصد منا کند و نماز بامداد پگاه کند و چون به آخر مزدلفه رسد، آن را مشعرالحرام گویند، تا به وقت اسفار بایستد و دعا می گوید پس از آنجا جایی رسد که آن را وادی محسر گویند، شتر به شتاب تر براند و اگر پیاده باشد بشتاب تر رود، چندانکه پهنای آن وادی ببرد که سنت چنین است پس بامداد عید، گاه تکبیر می کند و گاه تلبیه تا آنگاه که بدان سربالا رسد که آن را جمرات گویند، از آن درگذرد تا به بالایی رسد که از جانب راست راه است چون رو به قبله آرد که آن را جمره العقبه گویند تا آفتاب نیزه بالایی برآید، آنگاه هفت سنگ در این جمره اندازد و روی به قبله اولیتر، و اینجا تلبیه به تکبیر بدل کند و هر سنگی که بیاندازد بگوید، «اللهم تصدیقا بکتابک و اتباعا لسنه نبیک» چون فارغ شود تلبیه و تکبیر بماند، مگر از پس فرایض نماز که تکبیر می کند، تا صبح برآید بازپسین روز ایام التشریق و آن چهارم روز عید باشد، پس به منزلگاه شود و به دعا مشغول شود پس قربان کند، اگر خواهد کرد، و شرایط قربان نگاه دارد، آنگاه موی بسترد و چون رمی و حلق در این روز کرد، یک تحلل حاصل آمد و همه محظورات احرام حلال شد، مگر مباشرت و صید پس به مکه شود و طواف رکن به جای آرد و چون یک نیمه از شب عید بگذرد وقت این طواف درآید، لیکن اولیتر آن بود که روز عید کند و آخر وقت مقدر نیست بلکه چندانکه تاخیر کند فوت نشود.

Лекини дигари тҳлл ҳосил наёяду мубошират ҳаром бимонад , чун ин тавоф ҳам бидон сифат ки тавофи қудуми гуфтеми бикунад , ҳаҷ тамом шаваду мубоширату сайд ҳалол шавад ва агар аз нахуст саъй карда бошад саъй накунад ва агар на , саъии рукни пас аз ин тавофи бикунад ва чун Ромӣу ҳалқ ва тавоф кард ҳаҷ тамом шуд ва аз эҳром берун омад .

لیکن دیگر تحلل حاصل نیاید و مباشرت حرام بماند، چون این طواف هم بدان صفت که طواف قدوم گفتیم بکند، حج تمام شود و مباشرت و صید حلال شود و اگر از نخست سعی کرده باشد سعی نکند و اگر نه، سعی رکن پس از این طواف بکند و چون رمی و حلق و طواف کرد حج تمام شد و از احرام بیرون آمد.

Ва аммо Ромии айёми тшриқу мбит ба мнои пас аз завол эҳром уфтад ва чун аз тавофу саъй фориғ шуд рӯзи ид ба мно ояд ва он шаб мақом кунад ки ин мақом воҷибасту дигари рӯз ғусл кунад пас аз завол барои Ромиро ва ҳафт санг дар ҷмраҳ пешин андозад ки аз ҷониб Арафотасту онгоҳ рӯй ба қибла боистад ва дуо мекунад ба қадари сӯраи албқраҳ , онгоҳи ҳафт санг дар ҷмраҳ миёнгин андозад ва дуо кунад , онгоҳи ҳафт дигар дар ҷмраҳ алъқбаҳ андозад ва он шаб мақом кунад ба мно , пас сеюм рӯзи иди ҳам бар ин тартиби бист ва як санги бад-ӣни се ҷмраҳ андозад ва агар хоҳад бар ин ақтсор кунад ва ба Макка шавад ва агар мақом кунад то офтоб фурӯ шавад , мбити он шаб низ воҷиб шаваду дигари рӯзи ҳам андохтан бист ва як санг воҷиб шавад тамомии ҳаҷ инаст ки гуфта омад вассалом .

و اما رمی ایام تشریق و مبیت به منا پس از زوال احرام افتد و چون از طواف و سعی فارغ شد روز عید به منا آید و آن شب مقام کند که این مقام واجب است و دیگر روز غسل کند پس از زوال برای رمی را و هفت سنگ در جمره پیشین اندازد که از جانب عرفات است و آنگاه روی به قبله بایستد و دعا می کند به قدر سوره البقره، آنگاه هفت سنگ در جمره میانگین اندازد و دعا کند، آنگاه هفت دیگر در جمره العقبه اندازد و آن شب مقام کند به منا، پس سوم روز عید هم بر این ترتیب بیست و یک سنگ بدین سه جمره اندازد و اگر خواهد بر این اقتصار کند و به مکه شود و اگر مقام کند تا آفتاب فرو شود، مبیت آن شب نیز واجب شود و دیگر روز هم انداختن بیست و یک سنگ واجب شود تمامی حج این است که گفته آمد والسلام.