Бидон ки ҳаркии қуръони омухти дараҷаи вай бузургаст бояд ки ҳаракати қуръон нигоҳ дорад ва худро аз корҳои ношоист сиёнат кунад ва дар ҳамаи аҳволи хеш ба адаб бошад ва агар на , бими он буд ки қуръони хасм вай бошад .

بدان که هرکه قرآن آموخت درجه وی بزرگ است باید که حرکت قرآن نگاه دارد و خود را از کارهای ناشایست صیانت کند و در همه احوال خویش به ادب باشد و اگر نه، بیم آن بود که قرآن خصم وی باشد.

Ва расӯл ( с ) гуфтааст , « бештари мунофиқони уммати ман қуръон хонон бошанд »у бўслимон дороне мегуяд ки « забонӣа дар қуръон хон муфсиди зӯдтари овезад аз он ки дар бут прессатон » ва дар тўроаҳи ҳақ таъолӣ мегуяд , « ёбанда ман ! шарми надорӣ ки агар номаи бародарӣ ба ту расад ва ту дар роҳ бошӣ , боистӣ ва ба як сӯи шӯй ё биншинӣ ва як ҳарф бархонӣ ва тааммул кунӣ ва ин китоби ман нома манаст ки ба ту навиштаам то тааммул кунӣ ва бидон кор кунӣ ва ту аз он эъроз ҳаме кунӣ ва бидон кор накунӣ ва агар бархонӣ тааммул накунӣ то чист ? »

و رسول (ص) گفته است، «بیشتر منافقان امت من قرآن خوانان باشند» و بوسلیمان دارانی می گوید که «زبانیه در قرآن خوان مفسد زودتر آویزد از آن که در بت پرستان» و در توراه حق تعالی می گوید، «یابنده من! شرم نداری که اگر نامه برادری به تو رسد و تو در راه باشی، بایستی و به یک سو شوی یا بنشینی و یک حرف برخوانی و تامل کنی و این کتاب من نامه من است که به تو نوشته ام تا تامل کنی و بدان کار کنی و تو از آن اعراض همی کنی و بدان کار نکنی و اگر برخوانی تامل نکنی تا چیست؟»

Ва ҳасан басарӣ мегуяд , « касоне ки пеш аз шумо буданд , қуръонро нома Эй донистанд аз ҳақи таъолии бадишон расидааст ба шаб тааммул кардандӣ ва рӯз бидон кор кардандӣ ва шумо дарс кардани вайро амал сохтаед ҳарфу аъроби вай дуруст мекунед ва фармонҳои вайро осон ҳаме гиред » .

و حسن بصری می گوید، «کسانی که پیش از شما بودند، قرآن را نامه ای دانستند از حق تعالی بدیشان رسیده است به شب تامل کردندی و روز بدان کار کردندی و شما درس کردن وی را عمل ساخته اید حرف و اعراب وی درست می کنید و فرمانهای وی را آسان همی گیرید».

Ва дар ҷумла бибояд донист ки мақсӯд аз қуръон , хондан вай нест , балки мақсӯди коркрдн ба вайасту хондан барои ёди доштан май бояду ёддоштн барои фармони бурдан касе ки фармони набард ва мехонд чун бандае буд ки номаи худованди вай ба вай расаду вайро корҳо фармӯда буд ва вай биншинад ва ба алҳони номаро мехонду ҳарф дуруст мекунад ва аз фармони ҳеҷ ба ҷой наёрад , бе шаки мустаҳаққи машаққат ва уқубат гардад .

و در جمله بباید دانست که مقصود از قرآن، خواندن وی نیست، بلکه مقصود کارکردن به وی است و خواندن برای یاد داشتن می باید و یادداشتن برای فرمان بردن کسی که فرمان نبرد و می خواند چون بنده ای بود که نامه خداوند وی به وی رسد و وی را کارها فرموده بود و وی بنشیند و به الحان نامه را می خواند و حرف درست می کند و از فرمان هیچ به جای نیارد، بی شک مستحق مشقت و عقوبت گردد.