Бояд ки шаш чиз нигоҳ дорад дар зоҳир :

باید که شش چیز نگاه دارد در ظاهر:

Адаби аввал

ادب اول

Он ки ба ҳурмат хонду нахуст таҳорат кунад ва рӯй ба қиблаи ораду мутавозеъ вор нишинад чунон ки дар намози алӣ , разии аллоҳи анҳу , мегуяд , « ҳаркии қуръон дар намоз хонд , вайро ба ҳар ҳарфии сад ҳасана нависанд ва агар нишаста хонд , дар намоз панҷоҳ нависанд ва агар бар таҳорат буд , на дар намоз , бист ва панҷ ва агар бетаҳорат хонд , даҳ ҳасана беш нанависанд »у ончӣ ба шаб хонд ва дар намоз , фозилтар ки дили фориғтар буд .

آن که به حرمت خواند و نخست طهارت کند و روی به قبله آرد و متواضع وار نشیند چنان که در نماز علی، رضی الله عنه، می گوید، «هرکه قرآن در نماز خواند، وی را به هر حرفی صد حسنه نویسند و اگر نشسته خواند، در نماز پنجاه نویسند و اگر بر طهارت بود، نه در نماز، بیست و پنج و اگر بی طهارت خواند، ده حسنه بیش ننویسند» و آنچه به شب خواند و در نماز، فاضلتر که دل فارغ تر بود.

Адаби дувум

ادب دوم

Он ки оҳиста хонд ва тадбир мекунад дар маъонии вай ва дар он набошад то зуд хатм кунаду гуруҳе шитоб кунанд то ҳар рӯзӣ хатмӣ бошаду расӯл ( с ) мегуяд , « ҳаркии қуръони пеш аз се рӯз хатм кунад фиқҳи қуръони наёбад »у ибн аббос мегуяд , разии аллоҳи анҳу , « азои злзлт ва алқоръаҳ бархонам ба оҳистагӣ ва тааммул кунам , дӯсттар дорам аз албқраҳу оли умрон ба шитоб »у Оиша , разии аллоҳи анҳо , касеро дид ки қуръон ба шитоб мехонд , гуфт , « на хомӯшаст ва на қуръон мехонд » ва агар касе аҷамӣ бошад ки маънӣ қуръон надонад ҳам оҳиста хонд фозилтар , нгоҳдошти ҳурматро .

آن که آهسته خواند و تدبیر می کند در معانی وی و در آن نباشد تا زود ختم کند و گروهی شتاب کنند تا هر روزی ختمی باشد و رسول (ص) می گوید، « هرکه قرآن پیش از سه روز ختم کند فقه قرآن نیابد» و ابن عباس می گوید، رضی الله عنه، «اذا زلزلت و القارعه برخوانم به آهستگی و تامل کنم، دوستتر دارم از البقره و آل عمران به شتاب» و عایشه، رضی الله عنها، کسی را دید که قرآن به شتاب می خواند، گفت، «نه خاموش است و نه قرآن می خواند» و اگر کسی عجمی باشد که معنی قرآن نداند هم آهسته خواند فاضلتر، نگاهداشت حرمت را.

Адаби сеюм

ادب سوم

Гиристанаст расӯл мегуяд ( с ) « қуръон бархонеду бгриид агар гиристан фароз наёядатон , ба такаллуф фароз оваред »у ибн аббос гуфт , разии аллоҳи анҳу , « чун саҷда субҳон бархонед , шитоб макунед , дар суҷуд то бгриид агар касеро чашм нигаред , бояд ки дилаши бгрид » ва расӯл гуфт , ( с ) « қуръон барои андӯҳи фурӯд омадааст чун бархонед хештан андӯҳгин кунед »у ҳарки дар ваъдау ваъид ва фармонҳои қуръон тааммул кунаду аҷз хеш мебинад , ночор андӯҳгин шавад , агар ғифлат бар вай муставле набӯд .

گریستن است رسول می گوید (ص) «قرآن برخوانید و بگریید اگر گریستن فراز نیایدتان، به تکلف فراز آورید» و ابن عباس گفت، رضی الله عنه، «چون سجده سبحان برخوانید، شتاب مکنید، در سجود تا بگریید اگر کسی را چشم نگرید، باید که دلش بگرید» و رسول گفت، (ص) «قرآن برای اندوه فرود آمده است چون برخوانید خویشتن اندوهگین کنید» و هرکه در وعده و وعید و فرمانهای قرآن تامل کند و عجز خویش می بیند، ناچار اندوهگین شود، اگر غفلت بر وی مستولی نبود.

Адаби чаҳорум

ادب چهارم

Он ки ҳақ ҳар оятии бигузорад ки расӯл ( с ) чун ба оят азоб раседӣ астъозт кардӣ ва чун ба оят раҳмат раседӣ суол кардӣ ва дар ояти тнзиаҳ тасбеҳ кардӣ ва дар ибтидо аъўз кардӣ , чун фориғ шудӣ бигуфтӣ , « аллоҳами арҳмнии болқрон , воҷълаҳи лии амомоу нуроу ҳудоу раҳма , аллоҳам зкрнӣ манеҳ монсит , ва ълмнӣ манеҳ мо ҷаҳлат , ворзқнии тлоўаҳи оноءи аллилу алнҳор , вҷълаҳи ҳаҷаи лӣ ёрб Алъоламин » , ва чун ба оёт суҷуд расад суҷуд кунад , аввал такбир кунад , онгоҳи суҷуд ва шартҳои намоз аз таҳорат ва стар урат дар вай нигоҳ дорад ,у такбиру суҷуди кифоят буд , беташаҳҳуд .

آن که حق هر آیتی بگذارد که رسول (ص) چون به آیت عذاب رسیدی استعاذت کردی و چون به آیت رحمت رسیدی سوال کردی و در آیت تنزیه تسبیح کردی و در ابتدا اعوذ کردی، چون فارغ شدی بگفتی، « اللهم ارحمنی بالقرآن، واجعله لی اماما و نورا و هدی و رحمه، اللهم ذکرنی منه مانسیت، و علمنی منه ما جهلت، وارزقنی تلاوه آناء اللیل و النهار، وجعله حجه لی یارب العالمین»، و چون به آیات سجود رسد سجود کند، اول تکبیر کند، آنگاه سجود و شرطهای نماز از طهارت و ستر عورت در وی نگاه دارد، و تکبیر و سجود کفایت بود، بی تشهد.

Адаби панҷум

ادب پنجم

Он ки агар аз маънии зиёда рӯй чизе бошад ё касе дигарро намоз шӯрида хоҳад кардан , оҳиста хонд ки дар хабараст ки фазли қироати сар бар ҷҳр , чун фазли садақа сараст бар ълониаҳ ва агар аз ин эмин бошад , аўлитр он бошад ки овоз бардорад то дайгариро ки башнавад аз самоъи насиб буд ва то вай низ огоҳӣ беш ёбаду ҳиммати ваии ҷамъ тар бошад ва то нишоти биафзояду хоби брмду хуфтагони дигар бедор шаванд ва агар ин ҳамаи ниятҳо ҷамъ шавад , бар ҳар яке савобӣ ёбад ва агар аз мусҳаф хонд фозилтар ки чашмро кор фармӯда бошад ва гуфтаанд хатмӣ аз мусҳаф ба ҳафт хатм буд ва яке аз фуқаҳоии Миср дар назд як шофиӣ шуду вайро дар суҷуд дид мусҳафии ниҳода , гуфт : « фиқҳи шуморо аз қуръони машғӯли бикрад » , гуфт , « ман ки намоз хуфтан кунам мусҳаф бар дасти гирам ва то рӯз фароз накунам . »

آن که اگر از معنی زیاده روی چیزی باشد یا کسی دیگر را نماز شوریده خواهد کردن، آهسته خواند که در خبر است که فضل قرائت سر بر جهر، چون فضل صدقه سر است بر علانیه و اگر از این ایمن باشد، اولیتر آن باشد که آواز بردارد تا دیگری را که بشنود از سماع نصیب بود و تا وی نیز آگاهی بیش یابد و همت وی جمع تر باشد و تا نشاط بیفزاید و خواب برمد و خفتگان دیگر بیدار شوند و اگر این همه نیت ها جمع شود، بر هر یکی ثوابی یابد و اگر از مصحف خواند فاضلتر که چشم را کار فرموده باشد و گفته اند ختمی از مصحف به هفت ختم بود و یکی از فقهای مصر در نزد یک شافعی شد و وی را در سجود دید مصحفی نهاده، گفت: « فقه شما را از قرآن مشغول بکرد »، گفت، « من که نماز خفتن کنم مصحف بر دست گیرم و تا روز فراز نکنم. »

Ва расӯл ( с ) бар Абубакри бргзшт , намоз мекард ба шабу қуръон оҳиста мехонд гуфт , « чаро оҳиста май хуоне ? » гуфт , « он ки бо вай мегӯям май шунӯд »у умрро дид ба овоз мехонд , гуфт , « чаро ба овоз май хуоне ? » гуфт , « хуфтаро бедор мекунаму шайтонро давр кунам » , гуфт , « ҳар ду некӯ кардед » , пас чунин аъмоли табаъи ният буд ва чун ният дар ҳар ду некӯ буд бар ҳар ду савоб буд .

و رسول (ص) بر ابوبکر برگذشت، نماز می کرد به شب و قرآن آهسته می خواند گفت، « چرا آهسته می خوانی؟ » گفت، « آن که با وی می گویم می شنود » و عمر را دید به آواز می خواند، گفت، « چرا به آواز می خوانی؟ » گفت، « خفته را بیدار می کنم و شیطان را دور کنم »، گفت، « هر دو نیکو کردید »، پس چنین اعمال تبع نیت بود و چون نیت در هر دو نیکو بود بر هر دو ثواب بود.

Адаби шашум

ادب ششم

Он ки ҷаҳд кунад то ба овоз хуш хонд ки расӯл ( с ) мегуяд ки қуръонро ба овозҳои хуши бёроииду расӯл ( с ) мавлои бўҳзФиаҳро дид қуръон ба овоз хуш мехонд гуфт , « алҳмдллаҳи алзии ҷаъли фии умматӣ мислаи »у сабаб онаст ки ҳар чанд овози хуштар буд , асари қуръон дар дил беш буду суннат онаст ки миҳробӣ хонд , аммо агар алҳон бисёр дар миёни калимоту ҳуруфи афканд , чунонкии одат қўолонаст , макрӯҳаст .

آن که جهد کند تا به آواز خوش خواند که رسول (ص) می گوید که قرآن را به آوازهای خوش بیارایید و رسول (ص) مولی بوحذفیه را دید قرآن به آواز خوش می خواند گفت، « الحمدلله الذی جعل فی امتی مثله » و سبب آن است که هر چند آواز خوشتر بود، اثر قرآن در دل بیش بود و سنت آن است که محرابی خواند، اما اگر الحان بسیار در میان کلمات و حروف افکند، چنانکه عادت قوالان است، مکروه است.