Бидон ки лбобу мақсӯди ибодот ёд кард ҳақ таъолӣаст ки имоди мусулмонӣ намозасту мақсӯди ваии зикри ҳақ таъолӣаст , чунон ки гуфт , « ани алслўаҳи танаии ани алФҳшоءу алмнкру лзкроллаҳи Акбар »у қуръони хондани фозилтарин ибодотаст ба сабаби он ки сухани ҳақ таъолӣаст ва музаккараст ва ҳарчӣ дар вайаст ҳамаи сабаби тозаи гардонӣдани зикри ҳақ таъолӣасту мақсӯд аз рӯзаи каср шаҳавотаст то чун дил аз заҳмати шаҳвати хос ё бдсоФӣ гардаду қароргоҳ зикр шавад ки чун дил ба шаҳват огндаҳ бошад , зикр аз вай мумкин нашавад ва дар вай асар накунаду мақсӯд аз ҳаҷ ки зиёрати хона худоӣаст ҷли ҷалола , зикраст худованди хонароу таҳйиҷи шавқ ба лақоӣ ӯ .

بدان که لباب و مقصود عبادات یاد کرد حق تعالی است که عماد مسلمانی نماز است و مقصود وی ذکر حق تعالی است، چنان که گفت، «ان الصلوه تنهی عن الفحشاء و المنکر و لذکرالله اکبر» و قرآن خواندن فاضلترین عبادات است به سبب آن که سخن حق تعالی است و مذکر است و هرچه در وی است همه سبب تازه گردانیدن ذکر حق تعالی است و مقصود از روزه کسر شهوات است تا چون دل از زحمت شهوت خاص یا بدصافی گردد و قرارگاه ذکر شود که چون دل به شهوت آگنده باشد، ذکر از وی ممکن نشود و در وی اثر نکند و مقصود از حج که زیارت خانه خدای است جل جلاله، ذکر است خداوند خانه را و تهییج شوق به لقای او.

Пас сару лбоби ҳамаи ибодот зикраст , пас асли мусулмонии калима « лоолаҳи алоллаҳи Муҳамади расӯли аллоҳ »асту ваии айн зикрасту ҳамаи ибодоти дигари таъкиди ин зикраст ва ёд кард ҳақи таъолии туро самара зикр туаст ва барои ин гуфт ҳақи таъолӣ , « Фозкрўнии азкркми маро ёд кунед то ман шуморо ёд кунам » , ва ин ёдкард бар давом май бояд ва агар бар давом набӯд , дар бештари аҳвол май бояд ки фалоҳ дар вай бастааст ва барои ин гуфт , «у азкри аллоҳи касӣри алълкми тФлҳўн » мегуяд , « агар умед фалоҳ медоред , калиди ваии зикр бисёраст на андак ва дар бештари аҳвол на дар камтарӣ » ва барои ин гуфт , « аллазӣнаи изкрўни аллоҳи қёмоу қъўдоу алии ҷнўбҳм » : сано бар ин қавм кард ки эшон бар пой ва нишастау хуфта дар ҳеҷ ҳол ғофил набошад ва гуфт , «у азкри рбки фии нФски тзръоу хиФаҳу дуни алҷҳри ман алқўли болғдўу алосолу лои ткни ман алғоФлин » гуфт , « варо ёд кун ба зорӣ ва ба бим ва ба тарс , бомдоду шабонгоҳ , ва ба ҳеҷ вақт ғофил мабош »

پس سر و لباب همه عبادات ذکر است، پس اصل مسلمانی کلمه «لااله الالله محمد رسول الله» است و وی عین ذکر است و همه عبادات دیگر تاکید این ذکر است و یاد کرد حق تعالی تو را ثمره ذکر توست و برای این گفت حق تعالی، «فاذکرونی اذکرکم مرا یاد کنید تا من شما را یاد کنم»، و این یادکرد بر دوام می باید و اگر بر دوام نبود، در بیشتر احوال می باید که فلاح در وی بسته است و برای این گفت، «و اذکر الله کثیر العلکم تفلحون» می گوید، «اگر امید فلاح می دارید، کلید وی ذکر بسیار است نه اندک و در بیشتر احوال نه در کمتری» و برای این گفت، «الذین یذکرون الله قیاما و قعودا و علی جنوبهم»: ثنا بر این قوم کرد که ایشان بر پای و نشسته و خفته در هیچ حال غافل نباشد و گفت، «و اذکر ربک فی نفسک تضرعا و خیفه و دون الجهر من القول بالغدو و الاصال و لا تکن من الغافلین» گفت، «و را یاد کن به زاری و به بیم و به ترس، بامداد و شبانگاه، و به هیچ وقت غافل مباش»

Ва расӯлро ( с ) пурседанд ки , аз корҳо чаҳ фозилтар ? гуфт , он ки бимирӣу забони тутар буд ба зикри ҳақи таъолӣ » , ва гуфт , « огоҳ накунам шуморо аз беҳтарини аъмоли шумоу пазируфтатарин наздики подшоҳи ҷли ҷалола , ва бузургтарин дараҷоти шумоу ончӣ беҳтараст аз зару сим ба садақа додан ва беҳтараст аз ҷиҳод кардан ба душманони худоӣ , агарчӣ гарданҳои , шумо бизананд ва шумо гарданҳои эшон бизанед ? » гуфтанд , « он чист ё расӯли аллоҳ ? » гуфт , « зкроллаҳ » яъне ёд кард ҳақи таъолӣ . Ва гуфт ҳақ таъолӣ мегуяд , « ҳаркии зикри ман вайро аз дуо машғӯл кунад , атои ваии наздики ман бузургтар ва фозилтар аз атоӣ соилон бошад » ва гуфт , « зикри худои таъолӣ дар миёни ғофилон чун зиндааст дар миёни мурдагон ва чун дарахт сабзаст дар миёни гиёҳи хушк ва чун ғозӣаст ки ба ҷанг боистад миёни гурехтагон »у мъзбни ҷабал , разии аллоҳи анҳу , мегуяд ки аҳли биҳишт бар ҳеҷ чиз ҳасрат нахуранд магар бар як соъат ки дар дунё бар эшон гузашта бошад ки зикри ҳақ таъолӣ накарда бошанд .

و رسول را (ص) پرسیدند که، از کارها چه فاضلتر؟ گفت، آن که بمیری و زبان تو تر بود به ذکر حق تعالی»، و گفت، «آگاه نکنم شما را از بهترین اعمال شما و پذیرفته ترین نزدیک پادشاه جل جلاله، و بزرگترین درجات شما و آنچه بهتر است از زر و سیم به صدقه دادن و بهتر است از جهاد کردن به دشمنان خدای، اگرچه گردن های، شما بزنند و شما گردنهای ایشان بزنید؟» گفتند، «آن چیست یا رسول الله؟» گفت، «ذکرالله» یعنی یاد کرد حق تعالی. و گفت حق تعالی می گوید، « هرکه ذکر من وی را از دعا مشغول کند، عطای وی نزدیک من بزرگتر و فاضلتر از عطای سایلان باشد» و گفت، «ذکر خدای تعالی در میان غافلان چون زنده است در میان مردگان و چون درخت سبز است در میان گیاه خشک و چون غازی است که به جنگ بایستد میان گریختگان» و معذبن جبل، رضی الله عنه، می گوید که اهل بهشت بر هیچ چیز حسرت نخورند مگر بر یک ساعت که در دنیا بر ایشان گذشته باشد که ذکر حق تعالی نکرده باشند.