Расӯл ( с ) мегуяд , « ҳар некуӣ ки банда кунад дар тарозу ниҳанд рӯзи қиёмати магари калимаи лоолаҳи алоллаҳ , агар варо дар тарозу ниҳанд баробари ҳафт осмон ва ҳафт замину ончӣ дар вайаст зиёдат ояд ва гуфт « гӯяндаи лои илоҳи алои аллоҳ агар содиқ буд дар он ва бисёре хоки замин гуноҳ дорад , аз ваии дргзорнд » , ва гуфт , « ҳаркии лоолаҳи алоллаҳ ба ихлос гуфт , дар биҳишт шавад » ва гуфт , « ҳарки бигӯед лоолаҳи алоллаҳи вҳдаҳи лои шарики ?ла : ?лаи алмалику ?лаи алҳмду ҳўи алии кули шайъи қадир ҳар рӯзи сад бори баробари даҳ банда бошад ки озод карда буд , сад некӣ дар девон вай банависанд ва сад бадӣ пок кунанд . Ҳрзӣ буд ин калимаи вайро аз шайтон то шабонгоҳ » .

رسول (ص) می گوید، «هر نیکویی که بنده کند در ترازو نهند روز قیامت مگر کلمه لااله الالله، اگر ورا در ترازو نهند برابر هفت آسمان و هفت زمین و آنچه در وی است زیادت آید و گفت«گوینده لا اله الا الله اگر صادق بود در آن و بسیاری خاک زمین گناه دارد، از وی درگذارند»، و گفت، «هرکه لااله الالله به اخلاص گفت، در بهشت شود»و گفت، «هرکه بگوید لااله الالله وحده لا شریک له: له الملک و له الحمد و هو علی کل شی قدیر هر روز صد بار برابر ده بنده باشد که آزاد کرده بود، صد نیکی در دیوان وی بنویسند و صد بدی پاک کنند. حرزی بود این کلمه وی را از شیطان تا شبانگاه».

Ва дар саҳеҳаст ки ҳаркии ин калима бигӯед , чунон буд ки чаҳор банда аз фарзандони асмъил озод карда буд аз бандагӣ ва расӯл мегуяд ( с ) ки ҳарки дар рӯзии сад бор бигӯед субҳони аллоҳу бҳмдаҳ , ҳамаи гуноҳони вай афв кунанд , агарчӣ бисёре кафи дарё буд ва гуфт , « ҳаркии пас ҳар намозии сӣ ва се бор бигӯед ки субҳони аллоҳ ва сӣ ва се бори алҳмдллаҳ ва сӣ ва се бори аллоҳи Акбар , ва хатм кунад сад бори тамоми бад-ӣни калима , « лоолаҳи алооллаҳи вҳдаҳи лои шарики ?ла : ?лаи алмалику ?лаи алҳмду ҳўи алии кули шайъи қадир » ҳамаи гуноҳон вай биёмурзанд ва агар ба бисёре кафи дарё буд . »

و در صحیح است که هرکه این کلمه بگوید، چنان بود که چهار بنده از فرزندان اسمعیل آزاد کرده بود از بندگی و رسول می گوید (ص) که هرکه در روزی صد بار بگوید سبحان الله و بحمده، همه گناهان وی عفو کنند، اگرچه بسیاری کف دریا بود و گفت، «هرکه پس هر نمازی سی و سه بار بگوید که سبحان الله و سی و سه بار الحمدلله و سی و سه بار الله اکبر، و ختم کند صد بار تمام بدین کلمه، «لااله الاالله وحده لا شریک له: له الملک و له الحمد و هو علی کل شی قدیر» همه گناهان وی بیامرزند و اگر به بسیاری کف دریا بود.»

Ривоят кунанд ки мардӣ ба наздики расӯл ( с ) омад ва гуфт , « дунёи маро фурӯ гузошт , тангдаст ва дарвеш шудаму дармондам , тадбир ман чист ? » гуфт , « куҷоеи ту аз салавоти млоикаҳу тасбеҳи халқ ки рӯзӣ бидон ёбанд ? » гуфт , « он чист ё расӯли аллоҳ ? » гуфт , « субҳони аллоҳи алъзим , субҳони аллоҳу бҳмдаҳи астағфируллоҳ , ҳар рӯзии сад бор бигӯӣ пеш аз намози бомдод ва пас аз субҳ то дунё рӯй ба ту наад агар хоҳӣ ва агар на , ҳақи таъолӣ аз ҳар калимае фириштаи офаринад ки тасбеҳ мекунанд то қиёмату савоби он туро бошад . » ва расӯл гуфт ( с ) , « ман ин калимот бигӯям дӯст тар дорам аз ҳарчӣ дар зери гардиш офтобаст » , ва гуфт , « дӯсттарин калимоти наздики худои таъолии ин чаҳор калимааст » ва гуфт , « ду калимааст ки он сабкаст бар забон ва гаронаст дар мизон , ва маҳбӯбаст назд раҳмон : « субҳону бҳмдаҳи субҳони аллоҳи алъзиму бҳмдаҳ . »

روایت کنند که مردی به نزدیک رسول (ص) آمد و گفت، «دنیا مرا فرو گذاشت، تنگدست و درویش شدم و درماندم، تدبیر من چیست؟» گفت، «کجایی تو از صلوات ملایکه و تسبیح خلق که روزی بدان یابند؟» گفت، «آن چیست یا رسول الله؟» گفت، «سبحان الله العظیم، سبحان الله و بحمده استغفرالله، هر روزی صد بار بگوی پیش از نماز بامداد و پس از صبح تا دنیا روی به تو نهد اگر خواهی و اگر نه، حق تعالی از هر کلمه ای فرشته آفریند که تسبیح می کنند تا قیامت و ثواب آن تو را باشد.» و رسول گفت (ص)، «من این کلمات بگویم دوست تر دارم از هرچه در زیر گردش آفتاب است»، و گفت، «دوست ترین کلمات نزدیک خدای تعالی این چهار کلمه است» و گفت، «دو کلمه است که آن سبک است بر زبان و گران است در میزان، و محبوب است نزد رحمان: «سبحان و بحمده سبحان الله العظیم و بحمده.»

Ва фуқарои расӯл ( с )ро гуфтанд , « тавонгарон савоби охирати ҳамаи бурданд , ҳар ибодатӣ ки мо мекунем эшон низ мекунанд ва эшон садақа медиҳанд ва мо наметавонем . » гуфт , « шуморо ба сабаби дарвешӣ , ҳар тасбеҳӣу тҳлилӣу такбирӣ садақааст ва ҳар амр ба маърӯфӣ ва наҳй аз мункирӣ садақааст ва агар яке аз шумо луқмае дар даҳони аҳли хеш наад садақааст . » ва бидон ки фазилати тасбеҳу тҳмид дар ҳақи даравишон , зиёдат бидонаст ки дили дарвеш ба зулмати дунё торик набошаду софитар буд . Як калима ки вай бигӯед ҳамчун тухмӣ бошад ки дар замин пок афкананд , асар бисёр кунаду самара бисёр диҳаду зикр дар дилӣ ки ба шаҳвати дунёи огндаҳ буд , ҳамчун тухмӣ бошад ки дар шўрстони асар камтар кунад .

و فقرا رسول (ص) را گفتند، «توانگران ثواب آخرت همه بردند، هر عبادتی که ما می کنیم ایشان نیز می کنند و ایشان صدقه می دهند و ما نمی توانیم.» گفت، «شما را به سبب درویشی، هر تسبیحی و تهلیلی و تکبیری صدقه است و هر امر به معروفی و نهی از منکری صدقه است و اگر یکی از شما لقمه ای در دهان اهل خویش نهد صدقه است.» و بدان که فضیلت تسبیح و تحمید در حق درویشان، زیادت بدان است که دل درویش به ظلمت دنیا تاریک نباشد و صافی تر بود. یک کلمه که وی بگوید همچون تخمی باشد که در زمین پاک افکنند، اثر بسیار کند و ثمره بسیار دهد و ذکر در دلی که به شهوت دنیا آگنده بود، همچون تخمی باشد که در شورستان اثر کمتر کند.