Як рӯзи расӯл ( с ) берун омаду асари шодӣ дар ваии пайдо буд . Гуфт , « Ҷабраил омад ( с ) ва гуфт худоӣ таъолӣ мегуяд : басанда накунӣ бад-ӣн ки ҳарки аз уммати ту бар ту салавот диҳад ман даҳ бор бар ваии салавоти даҳум ва чун бар ту салом кунанд даҳ бор бар вай салом кунам ? »у расӯл ( с ) гуфт , « ҳарки бар ман салавот медиҳад , млоикаҳи ҷумла бар вай салавот медиҳанд , гӯи хоҳ бисёр даҳу хоҳи андак » ва гуфт , « аўлитр ба ман он кас буд ки салавот бештар диҳад бар ман » ва гуфт , « ҳарки бар ман салавот диҳад , даҳ некуӣ варо банависанд ва даҳ зиштӣ аз вай бистаранд » ва гуфт , « ҳарки дар чизе ки менависад , салавот бар ман нависад , млоикаҳи вайро истиғфор мекунанд то номи ман дар он китоби навишта мондааст . »

یک روز رسول (ص) بیرون آمد و اثر شادی در وی پیدا بود. گفت، «جبرئیل آمد (ص) و گفت خدای تعالی می گوید: بسنده نکنی بدین که هرکه از امت تو بر تو صلوات دهد من ده بار بر وی صلوات دهم و چون بر تو سلام کنند ده بار بر وی سلام کنم؟» و رسول (ص) گفت، «هرکه بر من صلوات می دهد، ملایکه جمله بر وی صلوات می دهند، گو خواه بسیار ده و خواه اندک» و گفت، «اولیتر به من آن کس بود که صلوات بیشتر دهد بر من» و گفت، «هرکه بر من صلوات دهد، ده نیکویی ورا بنویسند و ده زشتی از وی بسترند» و گفت، « هرکه در چیزی که می نویسد، صلوات بر من نویسد، ملایکه وی را استغفار می کنند تا نام من در آن کتاب نوشته مانده است.»