Суннат касе ки даъват кунад онаст ки ҷузи аҳли салоҳро нахонд ки таом додани қӯт доданасту фосиқро қӯт додани аъонт кардан буд бар фисқу фуқароро хонд на тавонгаронро .

سنت کسی که دعوت کند آن است که جز اهل صلاح را نخواند که طعام دادن قوت دادن است و فاسق را قوت دادن اعانت کردن بود بر فسق و فقرا را خواند نه توانگران را.

Расӯл ( с ) мегуяд , « бадтарӣни таомҳо таоми валима Эйаст ки тавонгаронро хонанду даравишонро маҳрӯм кунанд » . Ва бояд ки хуишону дӯстони наздикро фаромӯш накунад ки сабаб ваҳшат бошад ва ба даъвати қасди тафохур ва лоф накунад , лекини андеша он кунад ки суннат ба ҷои ораду роҳат ба даравишон май расонаду ҳаркиро ки донад ки бар вай душвор хоҳад буд иҷобат , вайро нахонд ки сабаб ранҷ гардаду ҳарки дар иҷобати вай роғиб бошад , вайро нахонд ки агар иҷобат кунад , таоми вай ба кроҳит хӯрда бошад ва он сабаб хтиӣтӣ бошад .

رسول (ص) می گوید، «بدترین طعامها طعام ولیمه ای است که توانگران را خوانند و درویشان را محروم کنند». و باید که خویشان و دوستان نزدیک را فراموش نکند که سبب وحشت باشد و به دعوت قصد تفاخر و لاف نکند، لیکن اندیشه آن کند که سنت به جای آرد و راحت به درویشان می رساند و هرکه را که داند که بر وی دشوار خواهد بود اجابت، وی را نخواند که سبب رنج گردد و هرکه در اجابت وی راغب باشد، وی را نخواند که اگر اجابت کند، طعام وی به کراهیت خورده باشد و آن سبب خطیئتی باشد.