Онаст ки фарқ накунад миёни дарвешу тавонгар ва аз даъвати дарвеш трФъ накунад ки расӯл ( с ) масокинро иҷобат кардӣу ҳасани бен алии разии аллоҳи ънҳмо рӯй ба қавмии даравишони баргашт , нони порае дар пеш доштанд ва мехӯрданд ва гуфтанд , « ёбни расӯли аллоҳ мувофиқат кун » , фурӯд омад аз сутур ва мувофиқат кард ва гуфт , « худои таъолии мутакаббиронро дӯст надорад » . Чун бихӯрад гуфт , « акнӯн фардои шумо низ маро иҷобат кунед » . Ва дигари рӯзи эшонро таомҳои некӯи бсохт ва бинишаст бо эшон ба ҳам ва бихӯраданд .

آن است که فرق نکند میان درویش و توانگر و از دعوت درویش ترفع نکند که رسول (ص) مساکین را اجابت کردی و حسن بن علی رضی الله عنهما روی به قومی درویشان برگشت، نان پاره ای در پیش داشتند و می خوردند و گفتند، «یابن رسول الله موافقت کن»، فرود آمد از ستور و موافقت کرد و گفت، «خدای تعالی متکبران را دوست ندارد». چون بخورد گفت، «اکنون فردا شما نیز مرا اجابت کنید». و دیگر روز ایشان را طعامهای نیکو بساخت و بنشست با ایشان به هم و بخوردند.

Адаби дувуми он ки агар донад ки мизбони миннат бар вай хоҳад ниҳод , наздики вай таъаллулӣ кунад ва иҷобат накунад , балки мизбон бояд ки иҷобати ваии фазлӣу миннатии шиносад ва ҳамчунин агар бидонад ки дар моли вай шбҳтӣаст ё агар дар он мавзӯ мункирӣаст , чун фарши дебоу миҷмари симин ё бар девори сӯрат ҷонваронаст ё бар сақф ё самоъ раваду мзомири тунбат ё касе масхарагӣ мекунад ё фӯҳш мегуяд ё занони ҷавон ба назора мардон меоянд , ин ҳама мазмумаст ва нишоед ба чунин ҷои ҳозир шудан . Ҳамчунин агар мизбони мбтдъ буд ё фосиқ ё золим ё мақсӯди ваии лоф ва такаббураст , бояд ки иҷобат накунад ва агар иҷобат кунаду чизе аз ин мункирот бибинаду манъ натавонад кард воҷиб бошад берун омадан .

ادب دوم آن که اگر داند که میزبان منت بر وی خواهد نهاد، نزدیک وی تعللی کند و اجابت نکند، بلکه میزبان باید که اجابت وی فضلی و منتی شناسد و همچنین اگر بداند که در مال وی شبهتی است یا اگر در آن موضوع منکری است، چون فرش دیبا و مجمر سیمین یا بر دیوار صورت جانوران است یا بر سقف یا سماع رود و مزامیر تنبت یا کسی مسخرگی می کند یا فحش می گوید یا زنان جوان به نظاره مردان می آیند، این همه مذموم است و نشاید به چنین جای حاضر شدن. همچنین اگر میزبان مبتدع بود یا فاسق یا ظالم یا مقصود وی لاف و تکبر است، باید که اجابت نکند و اگر اجابت کند و چیزی از این منکرات ببیند و منع نتواند کرد واجب باشد بیرون آمدن.

Адаби сими ан ки ба сабаби даврии роҳ манъ накунад , балки ҳарчӣ эҳтимол тавонад кард дар одат , эҳтимол кунад ва дар тӯрӣааст ки як майл бираву беморро иёдат кун , аз ду майли ҷинозаро ташйиъ кун ва аз се майли даъватро иҷобат кун ва аз чаҳор майли бародари диниро зиёрат кун . »

ادب سیم ان که به سبب دوری راه منع نکند، بلکه هرچه احتمال تواند کرد در عادت، احتمال کند و در توریه است که یک میل برو و بیمار را عیادت کن، از دو میل جنازه را تشییع کن و از سه میل دعوت را اجابت کن و از چهار میل برادر دینی را زیارت کن.»

Адаби чаҳоруми он ки агар рӯзаи дор буд манъ накунад , лекин ҳозир шавад ва агар мизбонро ваҳшат набошад , бар буии хушу ҳадиси хуш қаноат кунад ки мизбонии рӯзаи дор ин бошад ва агар ранҷа хоҳад шуд бигушоед ки музди шодии дили мусулмонӣ аз рӯзаи нофила бисёр фозилтару расӯл ( с ) инкор кардааст ки чунин кунад ва гуфтааст ки брорди ту барои ту такаллуф кунад ва ту гӯйии ман рӯза дорам , бизиҳкор бошӣ .

ادب چهارم آن که اگر روزه دار بود منع نکند، لیکن حاضر شود و اگر میزبان را وحشت نباشد، بر بوی خوش و حدیث خوش قناعت کند که میزبانی روزه دار این باشد و اگر رنجه خواهد شد بگشاید که مزد شادی دل مسلمانی از روزه نافله بسیار فاضلتر و رسول (ص) انکار کرده است که چنین کند و گفته است که برارد تو برای تو تکلف کند و تو گویی من روزه دارم، بزهکار باشی.

Адаби пнҷмон ки иҷобат бар ният рондани шаҳват шикам накунад ки ин кор бҳоем буд , валикини ният иқтидо кунад ба суннати расӯл ( с )у ният ҳазар кунад аз он ки расӯл ( с ) гуфтааст ки ҳаркии даъват иҷобат накунад , осӣаст дар худоӣу расӯлу бад-ӣн сабаб гуфтаанд гуруҳе ки иҷобати даъват воҷибаст . Ва ният он кунад ки бародари мусулмониро икром кунад ки дар хабараст ки ҳаркии муъминро икром кунад , худои таъолиро икром карда бошад . Ва ният кунад ки шодӣ ба дили ваии расонад ки дар хабараст ки ҳаркии муъминиро шод кунад , худои таъолиро шод карда бошад . Ва нияти зиёрат мизбон кунад ки зиёрати бародарон аз ҷумлаи қурбот азимаст . Ва нияти сиёнат худ кунад аз ғайбат то нгўинд ки аз бдхўӣӣ ва такаббур наомад .

ادب پنجمآن که اجابت بر نیت راندن شهوت شکم نکند که این کار بهایم بود، ولیکن نیت اقتدا کند به سنت رسول (ص) و نیت حذر کند از آن که رسول (ص) گفته است که هرکه دعوت اجابت نکند، عاصی است در خدای و رسول و بدین سبب گفته اند گروهی که اجابت دعوت واجب است. و نیت آن کند که برادر مسلمانی را اکرام کند که در خبر است که هرکه مومن را اکرام کند، خدای تعالی را اکرام کرده باشد. و نیت کند که شادی به دل وی رساند که در خبر است که هرکه مومنی را شاد کند، خدای تعالی را شاد کرده باشد. و نیت زیارت میزبان کند که زیارت برادران از جمله قربات عظیم است. و نیت صیانت خود کند از غیبت تا نگویند که از بدخوئی و تکبر نیامد.

Ин шаш ниятаст ки вайро бар ҳар яке савобӣ бошаду мубоҳот дар чунин неот аз ҷумла қурбот гардаду бузургони дайн ҷаҳд кардаанд то дар ҳар ҳаракатӣу сукӯнии эшонро ниятӣ бӯдааст ки бо дайн муносибат дорад то аз анфоси эшон ҳеҷ зойеъ нашавад .

این شش نیت است که وی را بر هر یکی ثوابی باشد و مباحات در چنین نیات از جمله قربات گردد و بزرگان دین جهد کرده اند تا در هر حرکتی و سکونی ایشان را نیتی بوده است که با دین مناسبت دارد تا از انفاس ایشان هیچ ضایع نشود.