Бидон ки ончии гуфтем дар онаст ки касе нохонда ба зиёрат шавад , аммо ҳукми даъват кардан дигараст .

بدان که آنچه گفتیم در آن است که کسی ناخوانده به زیارت شود، اما حکم دعوت کردن دیگر است.

Ва гуфтаанд ки чун меҳмонӣ бияёд , ҳеҷ такаллуф макунед ва чун бихонед ҳеҷ бозмгирид , яъне ҳарчӣ тавонед бикунед . Ва дар фазилати ахбор бисёр омадааст ва он бар одат арабаст ки эшон дар сафари бҳлаҳ бар якдигар расанду ҳақи чунон меҳмон гузордан муҳимаст ва барои ин гуфт расӯл ( с ) , « касе ки меҳмондор нест дар вай хайр нест » , ва гуфт , « барои меҳмон такаллуф макунед ки онгоҳи вайро душман гиранду ҳаркии меҳмонро душман дорад худоиро душман дошта буду ҳаркии худоиро душман дорад , худои таъолии вайро душман дорад » . Ва меҳмонии ғариб ки фаро расад , барои ваии вомӣ кардану такаллуфӣ кардан раво бошад , аммо барои дӯстон ки ба зиёдат якдигар оянд набояд ки он сабаб тақотуъ шавад . Абурофеъ , мавлои расӯл ( с ) мегуяд ки : расӯл ( с ) маро гуфт , « фалони ҷуҳудро бигӯӣ то маро вом диҳад то моҳи раҷаб ки марои меҳмонии фаро расидааст . Он ҷуҳуд гуфт , надаҳум то гаравӣ набошад , бозомадам ва бигуфтам ё расӯли аллоҳ гарав мехоҳад . Расӯл гуфт валлоҳи ман дар осмони аминам ва дар замини аминам , агар бидодӣ боздодмӣ , акнӯн зираи ман гарав кун , ббрдм ва гарав кардам . »

و گفته اند که چون مهمانی بیاید، هیچ تکلف مکنید و چون بخوانید هیچ بازمگیرید، یعنی هرچه توانید بکنید. و در فضیلت اخبار بسیار آمده است و آن بر عادت عرب است که ایشان در سفر بحله بر یکدیگر رسند و حق چنان مهمان گزاردن مهم است و برای این گفت رسول (ص)، «کسی که مهماندار نیست در وی خیر نیست»، و گفت، «برای مهمان تکلف مکنید که آنگاه وی را دشمن گیرند و هرکه مهمان را دشمن دارد خدای را دشمن داشته بود و هرکه خدای را دشمن دارد، خدای تعالی وی را دشمن دارد». و مهمانی غریب که فرا رسد، برای وی وامی کردن و تکلفی کردن روا باشد، اما برای دوستان که به زیادت یکدیگر آیند نباید که آن سبب تقاطع شود. ابورافع، مولای رسول (ص) می گوید که: رسول (ص) مرا گفت، «فلان جهود را بگوی تا مرا وام دهد تا ماه رجب که مرا مهمانی فرا رسیده است. آن جهود گفت، ندهم تا گروی نباشد، بازآمدم و بگفتم یا رسول الله گرو می خواهد. رسول گفت والله من در آسمان امینم و در زمین امینم، اگر بدادی بازدادمی، اکنون زره من گرو کن، ببردم و گرو کردم.»

Ва иброҳӣм ( ъ ) ба талаби меҳмони як ду майл бишудӣ ва нон нахурдӣ то меҳмони бёФтӣ ва аз сидқи вай дар Машҳади ваии он зиёфат бимонадааст ки то ин ғояти ҳеҷ аз шаб аз меҳмони холӣ набӯдаасту гоҳ буд ки сад ва дивист меҳмон буд онҷо ва бар он дияҳо вақф кардаанд .

و ابراهیم (ع) به طلب مهمان یک دو میل بشدی و نان نخوردی تا مهمان بیافتی و از صدق وی در مشهد وی آن ضیافت بمانده است که تا این غایت هیچ از شب از مهمان خالی نبوده است و گاه بود که صد و دویست مهمان بود آنجا و بر آن دیه ها وقف کرده اند.