Онаст ки дар интизор надорад ва таъҷил накунад ва бар ҷой беҳтар нанишинад , он ҷо нишинад ки мизбон ишорат кунад ва агар дигари меҳмонони садр ба вай таслим кунанд . Ваии роҳ тавозуъ гирад . Ва дар баробари ҳуҷра занон нанишинад ва дар ҷое ки таом аз он ҷои беруни оранд бисёр нанигарад ва чун биншинад , касеро ки ба вай наздик бошад тҳит кунад ва бипурсад ва агар мункир бинад инкор кунад ва агар тағйир натавонад кард берун ояд .

آن است که در انتظار ندارد و تعجیل نکند و بر جای بهتر ننشیند، آن جا نشیند که میزبان اشارت کند و اگر دیگر مهمانان صدر به وی تسلیم کنند. وی راه تواضع گیرد. و در برابر حجره زنان ننشیند و در جایی که طعام از آن جا بیرون آرند بسیار ننگرد و چون بنشیند، کسی را که به وی نزدیک باشد تحیت کند و بپرسد و اگر منکر بیند انکار کند و اگر تغییر نتواند کرد بیرون آید.

Аҳмдбн ҳнил гуфтааст , « агар серумаи доне симин бинад нишоед ки боистад » ва чун шаб бихоҳад боистад , адаби мизбонӣ онаст ки қабл таҳорати ҷой ба ваии намояд .

احمدبن حنیل گفته است، «اگر سرمه دانی سیمین بیند نشاید که بایستد» و چون شب بخواهد بایستد، ادب میزبانی آن است که قبل طهارت جای به وی نماید.