Аввал онаст ки таъҷил кунад ва ин аз ҷумлаи икром меҳмон бошад то дар интизор набӯд ва чун ҷамъӣ ҳозир шуданд ва яке монда бошад , ҳақи нозирони аўлитр , магар ки ғоиб дарвеш бошаду шикастаи дил , онгоҳи тохири бад-ӣни нияти некӯ буд . Ва ҳотам асм гуяд , « шитоб аз шайтонаст магар дар панҷ чиз : таоми меҳмону таҷҳизи мурдагону никоҳи духтарон ва гузордани вому тавба аз гуноҳон . » ва дар валимаи таъҷил суннатаст .

اول آن است که تعجیل کند و این از جمله اکرام مهمان باشد تا در انتظار نبود و چون جمعی حاضر شدند و یکی مانده باشد، حق ناظران اولیتر، مگر که غایب درویش باشد و شکسته دل، آنگاه تاخیر بدین نیت نیکو بود. و حاتم اصم گوید، «شتاب از شیطان است مگر در پنج چیز: طعام مهمان و تجهیز مردگان و نکاح دختران و گذاردن وام و توبه از گناهان.» و در ولیمه تعجیل سنت است.

Дувуми он ки мива тақдим кунад аввалу суфра аз тара холӣ нагузорад ки чун бар суфра сабзӣ бошад , дар асараст ки малоика ҳозир шаванд . Бояд ки аз таомҳои хуштар пеш дорад то аз он сайр шаванду одат бисёр хўоргон он бошад ки ғализ дар пеш доранд то бештар тавон хӯрд ва ин макрӯҳаст . Ва одати гуруҳе онаст ки ҷумлаи таомҳо ба як бор пеш бунаанд то ҳаркасӣ аз он хӯрд ки хоҳад ва чун алвон май наад , бояд ки зуд брнагиранд ки касе бошад ки ҳануз сайр нашуда бошад аз он таомҳо .

دوم آن که میوه تقدیم کند اول و سفره از تره خالی نگذارد که چون بر سفره سبزی باشد، در اثر است که ملائکه حاضر شوند. باید که از طعامهای خوشتر پیش دارد تا از آن سیر شوند و عادت بسیار خوارگان آن باشد که غلیظ در پیش دارند تا بیشتر توان خورد و این مکروه است. و عادت گروهی آن است که جمله طعامها به یک بار پیش بنهند تا هرکسی از آن خورد که خواهد و چون الوان می نهد، باید که زود برنگیرند که کسی باشد که هنوز سیر نشده باشد از آن طعامها.

Адаби сеюм он ки таом андак наниҳад ки бемурувватӣ бошад ва бисёр низ наниҳад ки такаббур бошад , магар барои он ният ки ончӣ бимонад онро ҳисоб набӯд .

ادب سوم آن که طعام اندک ننهد که بی مروتی باشد و بسیار نیز ننهد که تکبر باشد، مگر برای آن نیت که آنچه بماند آن را حساب نبود.

Иброҳӣми адҳам ( ъ ) таом бисёр биниҳод . Сафён гуфт , « натарсед ки он исроф бошад ? » иброҳӣм гуфт , « дар таом исроф набӯд » . Ва бояд ки нахусти насиби аёли бунаад то чашми эшон бар хон набошад ки чун чизе намонад забон дароз кунанд дар меҳмонон ва ин хабосат буд ба меҳмон . Ва раво набошад меҳмонро ки зула кунад , чунон ки одати гуруҳе аз суфиёнаст , магар ки мизбон саҳеҳ бигӯед на ба сабаби шарм аз эшон ва ё донанд ки дили вай ки розӣаст , онгоҳ раво бошад ба шарти он ки бар ҳамкоса зулм накунад . Агар зёдтӣ баргирад ҳаром бошад ва агар мизбон кора бошад ҳаром бошад ва фарқӣ набӯд миёни ону миёни дуздида ва ҳарчӣ ҳамкоса даст бидорад , ба шарм на ба дилхушии он низ ҳаром бошад .

ابراهیم ادهم (ع) طعام بسیار بنهاد. سفیان گفت، «نترسید که آن اسراف باشد؟» ابراهیم گفت، «در طعام اسراف نبود». و باید که نخست نصیب عیال بنهد تا چشم ایشان بر خوان نباشد که چون چیزی نماند زبان دراز کنند در مهمانان و این خباثت بود به مهمان. و روا نباشد مهمان را که زله کند، چنان که عادت گروهی از صوفیان است، مگر که میزبان صحیح بگوید نه به سبب شرم از ایشان و یا دانند که دل وی که راضی است، آنگاه روا باشد به شرط آن که بر همکاسه ظلم نکند. اگر زیادتی برگیرد حرام باشد و اگر میزبان کاره باشد حرام باشد و فرقی نبود میان آن و میان دزدیده و هرچه همکاسه دست بدارد، به شرم نه به دلخوشی آن نیز حرام باشد.