Бидон ки никоҳ кардан аз ҷумлаи роҳ дайнаст ҳамчун таом хӯрдан ки ҳамчунон ки роҳи дайнро ба ҳаёту бақои шахси одамӣ ҳоҷатасту ҳаёт бетаому шароб мумкин нест , ҳамчунин ба бақои ҷинси одамӣу насли вай ҳоҷатаст ва ин беникоҳ мумкин набошад . Пас никоҳи сабаби асл вуҷӯдасту таоми сабаби бақои вуҷӯду мубоҳ кардани никоҳ барои инаст на барои шаҳавот , балки шаҳват ки офарӣдааст ҳам барои он офарӣдааст то муваккил бошаду мутақозӣ то халқро ба никоҳи орад то соликони роҳи дайн дар вуҷӯд ҳаме оянду роҳи дайн май раванд ки ҳамаи халқ барои дайн офарӣдаанд . Ва барои ин гуфт , « ва мо хилқати алҷни волонси алолиъбдўн . »

بدان که نکاح کردن از جمله راه دین است همچون طعام خوردن که همچنان که راه دین را به حیات و بقای شخص آدمی حاجت است و حیات بی طعام و شراب ممکن نیست، همچنین به بقای جنس آدمی و نسل وی حاجت است و این بی نکاح ممکن نباشد. پس نکاح سبب اصل وجود است و طعام سبب بقای وجود و مباح کردن نکاح برای این است نه برای شهوات، بلکه شهوت که آفریده است هم برای آن آفریده است تا موکل باشد و متقاضی تا خلق را به نکاح آرد تا سالکان راه دین در وجود همی آیند و راه دین می روند که همه خلق برای دین آفریده اند. و برای این گفت، «و ما خلقت الجن والانس الالیعبدون.»

Ва ҳрчни одамӣ беш шавад , бандагони ҳазрати рубубият бештар мешаванду уммати Мустафо ( с ) беш мешавад . Ва барои ин гуфт расӯл ( с ) , « никоҳ кунед то бисёр шавед ки ман дар қиёмат мубоҳот кунам ба шумо бо уммати дигари пайғомбарон , то ба кӯдакӣ ки аз шикам модар биафтад низ мубоҳот кунам » , пас савоб касе ки саъй кунад то бандае дроФзоид то дар роҳ бандагӣ ояд , бузург буд ва барои инаст ки ҳақ падарбузургасту ҳақи устод бузургаст ки падари сабаб вуҷӯдасту устоди сабаби шинохт роҳаст . Ва бад-ӣни сабаб гуруҳе гуфтаанд ки никоҳ кардан фозилтар аз он ки ба навофили ибодоти машғӯл шудан .

و هرچن آدمی بیش شود، بندگان حضرت ربوبیت بیشتر می شوند و امت مصطفی (ص) بیش می شود. و برای این گفت رسول (ص)، «نکاح کنید تا بسیار شوید که من در قیامت مباهات کنم به شما با امت دیگر پیغامبران، تا به کودکی که از شکم مادر بیفتد نیز مباهات کنم»، پس ثواب کسی که سعی کند تا بنده ای درافزاید تا در راه بندگی آید، بزرگ بود و برای این است که حق پدربزرگ است و حق استاد بزرگ است که پدر سبب وجود است و استاد سبب شناخت راه است. و بدین سبب گروهی گفته اند که نکاح کردن فاضلتر از آن که به نوافل عبادات مشغول شدن.

Ва чун маълум шуд ки никоҳ аз ҷумлаи роҳ дайнаст , шарҳи одоби он муҳим бошаду шарҳи он ба шинохтан се боб ҳосил ояд :

و چون معلوم شد که نکاح از جمله راه دین است، شرح آداب آن مهم باشد و شرح آن به شناختن سه باب حاصل آید:

Боби аввал дар фавойиду офоти никоҳ

باب اول در فواید و آفات نکاح

Боби дувум дар одоби ақди никоҳ

باب دوم در آداب عقد نکاح

Боби сеюм дар одоби маишату зиндагонии пас аз никоҳ

باب سوم در آداب معیشت و زندگانی پس از نکاح