Бидон ки фазли никоҳ ба сабаби фавойид вайасту фавойиди никоҳ панҷаст :

بدان که فضل نکاح به سبب فواید وی است و فواید نکاح پنج است:

Фавойиди никоҳ

فواید نکاح

Фоидаи аввал дар фарзандаст ва ба сабаби фарзанди чҳоргўнаҳ савобаст :

فایده اول در فرزند است و به سبب فرزند چهارگونه ثواب است:

Савоби аввали он ки саъй карда бошад дар ончии маҳбӯби ҳақ таъолӣаст аз вуҷӯди одамӣу таносули вай . Ва ҳаркии ҳикмат офариниш бишносад , вайро ҳеҷ шак намонад ки ин маҳбӯби ҳақ таъолӣаст ки ҳаргоҳи худованди заминӣ ки зироатро шояд ба банда хеш диҳаду тухм ба вай диҳаду ҷуфтии гову олоти зироат ба вай таслим кунаду муваккилӣ бо вай фиристад ки вайро ба зироат медорад , агар бандаи ҳеҷ хирад дорад бидонад ки мақсӯди худованд аз ин чист , агарчӣ худованд ба забон бо вай нагӯяд . Ва эзади таъолӣ ки раҳми бёФриду олати мубоширати бёФриду тухми фарзанд дар пушти мардону синаи занони бёФриду шаҳватро бар марду зан муваккил кард , бар ҳеҷ оқил пӯшида намонад ки мақсӯд аз ин чист . Чун касе тухм зойеъ кунаду муваккилро ба ҳиялат аз худ давр кунад , бешак аз роҳи мақсӯди фитрат бгрдидаҳ бошад . Ва барои ин буд ки салафу саҳобаи ризвони аллоҳи алайҳими аҷмъин кроҳит доштаанд ки ъзб меринд то маозро ду зан фармон ёфт дар тоъӯну вайро низ тоъӯн падед омад , гуфт , « маро зан диҳед пеш аз он ки бимирам , нахоҳам ки ъзб бошам бимирам . »

ثواب اول آن که سعی کرده باشد در آنچه محبوب حق تعالی است از وجود آدمی و تناسل وی. و هرکه حکمت آفرینش بشناسد، وی را هیچ شک نماند که این محبوب حق تعالی است که هرگاه خداوند زمینی که زراعت را شاید به بنده خویش دهد و تخم به وی دهد و جفتی گاو و آلات زراعت به وی تسلیم کند و موکلی با وی فرستد که وی را به زراعت می دارد، اگر بنده هیچ خرد دارد بداند که مقصود خداوند از این چیست، اگرچه خداوند به زبان با وی نگوید. و ایزد تعالی که رحم بیافرید و آلت مباشرت بیافرید و تخم فرزند در پشت مردان و سینه زنان بیافرید و شهوت را بر مرد و زن موکل کرد، بر هیچ عاقل پوشیده نماند که مقصود از این چیست. چون کسی تخم ضایع کند و موکل را به حیلت از خود دور کند، بی شک از راه مقصود فطرت بگردیده باشد. و برای این بود که سلف و صحابه رضوان الله علیهم اجمعین کراهیت داشته اند که عزب میرند تا معاذ را دو زن فرمان یافت در طاعون و وی را نیز طاعون پدید آمد، گفت، «مرا زن دهید پیش از آن که بمیرم، نخواهم که عزب باشم بمیرم.»

Савоби дувуми он ки саъй карда бошад дар мувофиқати расӯл ( с ) то уммати вай бештар шавад ки бидон мубоҳот хоҳад кард . Ва барои ин наҳй кардааст аз никоҳи занӣ ки ақим буду вайро кӯдакӣ набӯд ва гуфтааст ки ҳасирӣ дар хона афканда бошад беҳтар аз зании ақим . Ва гуфтааст ки зани зиштӣ ки зоянда бошад беҳтар аз некуии ақим . Ва бад-ӣн маълум шавад ки никоҳ аз баҳр шаҳват нест ки зании некӯи мари шаҳватро шоистатар аз зишт .

ثواب دوم آن که سعی کرده باشد در موافقت رسول (ص) تا امت وی بیشتر شود که بدان مباهات خواهد کرد. و برای این نهی کرده است از نکاح زنی که عقیم بود و وی را کودکی نبود و گفته است که حصیری در خانه افکنده باشد بهتر از زنی عقیم. و گفته است که زن زشتی که زاینده باشد بهتر از نیکویی عقیم. و بدین معلوم شود که نکاح از بهر شهوت نیست که زنی نیکو مر شهوت را شایسته تر از زشت.

Савоби сими он ки аз фарзанди дуо ҳосил ояд ки дар хабараст ки аз ҷумлаи хиротӣ ки савоби он мунқатиъ нашавад , яке фарзанд солеҳаст ки дуои ваии пас аз марги падару модар пайваста мебошад ва ба падар ва модар мерасад . Ва дар хабараст ки дуоро бар тибқҳои нур бар мурдагон арза мекунанд ва бидон сабаби осоиш ҳо меёбанд .

ثواب سیم آن که از فرزند دعا حاصل آید که در خبر است که از جمله خیراتی که ثواب آن منقطع نشود، یکی فرزند صالح است که دعای وی پس از مرگ پدر و مادر پیوسته می باشد و به پدر و مادر می رسد. و در خبر است که دعا را بر طبقهای نور بر مردگان عرضه می کنند و بدان سبب آسایش ها می یابند.

Савоби чаҳоруми он буд ки фарзанд бошад ки пеш аз падару модар фармон ёбад то ранҷи он мусӣбати бикашаду фарзанди шафиъ вай гардад . Расӯли алайҳ ассалом мегуяд ки Тифлро гӯйанд ки дар биҳишти шӯ , хешро бар хашм ва андӯҳ бияфканад ва гуяд бепадару модар албата дар нашавам . Ва расӯл ( с ) ҷома касе бигирифт ва мекашид ва гуфт , « чунин ки туро май кашам , Тифли падару модари хешро ба биҳишт мекашад » . Ва дар хабараст ки атфол бар дар биҳишт ҷамъ шаванд ва ба як бор фарёд бурдоранду модару падарро талаб кунанд то онгоҳ ки эшонро дастурӣ бошад ки дар миён ҷамъ шаванду ҳаркаси дасти падару модар хеш гирад ва ба биҳишти дарорад .

ثواب چهارم آن بود که فرزند باشد که پیش از پدر و مادر فرمان یابد تا رنج آن مصیبت بکشد و فرزند شفیع وی گردد. رسول علیه السلام می گوید که طفل را گویند که در بهشت شو، خویش را بر خشم و اندوه بیفکند و گوید بی پدر و مادر البته در نشوم. و رسول (ص) جامه کسی بگرفت و می کشید و گفت، «چنین که تو را می کشم، طفل پدر و مادر خویش را به بهشت می کشد». و در خبر است که اطفال بر در بهشت جمع شوند و به یک بار فریاد بردارند و مادر و پدر را طلب کنند تا آنگاه که ایشان را دستوری باشد که در میان جمع شوند و هرکس دست پدر و مادر خویش گیرد و به بهشت درآرد.

Ва яке аз бузургон аз никоҳ ҳазар мекард то шабӣ ба хоб дид ки қиёмат буду халқ дар ранҷ тишнагӣ монаду гуруҳеи атфоли қадаҳҳои заррину симин бар даст ва об медоданд гуруҳеро . Пас ваии оби хост , вайро надоданд , гуфтанд туро дар миёни мо ҳеҷ фарзанд нест . Чун аз хоб бедор шуд дар вақт никоҳ кард .

و یکی از بزرگان از نکاح حذر می کرد تا شبی به خواب دید که قیامت بود و خلق در رنج تشنگی ماند و گروهی اطفال قدحهای زرین و سیمین بر دست و آب می دادند گروهی را. پس وی آب خواست، وی را ندادند، گفتند تو را در میان ما هیچ فرزند نیست. چون از خواب بیدار شد در وقت نکاح کرد.

Фоидаи дувум дар никоҳ онаст ки дайни хешро дар ҳисор кунаду шаҳватро ки олат шайтонаст аз хештани бозкнд . Барои ин гуфт расӯл ( с ) ки ҳарки никоҳ кард , нимаи дайни худро дар ҳисор кард . Ва ҳарки никоҳ накунад , ғолиби он буд ки чашм аз назару дил аз васвасаи нигоҳ натавонад дошт , агарчӣ фараҷ нигоҳ дорад , лекин бояд ки никоҳ бар ният фарзанд бошад на барои шаҳват ки маҳбӯби худои таъолӣ ба ҷой овардан барои фармонро на чунон буд ки барои дафъи муваккилро ки шаҳват барои он офарӣдаанд то мстҳту мутақозӣ буд , ҳарчанд ки дар вай ҳикматӣ ҳаст . Дигари он ки лиззатии азим дар вай ниҳодаанд то намӯдори лиззатҳои охират бошад чунон ки оташ офарӣдаанд то ранҷи он намӯдори ранҷи оташ охират бошад , ҳарчанд лиззати мубоширату ранҷи оташ мухтасар бошад дар ҷанби лиззату ранҷи охирату эзадро субҳонаи таъолӣ дар ҳарчӣ офарӣдааст ҳкмтҳост ва бошад ки дар як чизи ҳикматҳои бисёр буд ва он пӯшида буд ало бар бузургони уламо .

فایده دوم در نکاح آن است که دین خویش را در حصار کند و شهوت را که آلت شیطان است از خویشتن بازکند. برای این گفت رسول (ص) که هرکه نکاح کرد، نیمه دین خود را در حصار کرد. و هرکه نکاح نکند، غالب آن بود که چشم از نظر و دل از وسوسه نگاه نتواند داشت، اگرچه فرج نگاه دارد، لیکن باید که نکاح بر نیت فرزند باشد نه برای شهوت که محبوب خدای تعالی به جای آوردن برای فرمان را نه چنان بود که برای دفع موکل را که شهوت برای آن آفریده اند تا مستحت و متقاضی بود، هرچند که در وی حکمتی هست. دیگر آن که لذتی عظیم در وی نهاده اند تا نمودار لذتهای آخرت باشد چنان که آتش آفریده اند تا رنج آن نمودار رنج آتش آخرت باشد، هرچند لذت مباشرت و رنج آتش مختصر باشد در جنب لذت و رنج آخرت و ایزد را سبحانه تعالی در هرچه آفریده است حکمتهاست و باشد که در یک چیز حکمتهای بسیار بود و آن پوشیده بود الا بر بزرگان علما.

Ва расӯл ( с ) мегуяд ки ҳар занӣ ки меояд шайтонӣ бо вай бошад . Чун касеро зании некӯ пеш ояд бояд ки ба хона равад ва бо аҳли худ суҳбат кунад дар вақт ки занони ҳама баробар бошанд дар ин маънӣ .

و رسول (ص) می گوید که هر زنی که می آید شیطانی با وی باشد. چون کسی را زنی نیکو پیش آید باید که به خانه رود و با اهل خود صحبت کند در وقت که زنان همه برابر باشند در این معنی.

Фоидаи сеюм инс бошад ба дидори занону роҳатӣ ки дилро ҳосил ояд ба сабаб маҷоласту мазоҳ бо эшон ки он осоиши сабаб он бошад ки рағбати ибодат тоза гардад ки мувозибат бар ибодати малолати ораду дил дар он гирифт шавад ва ин осоиши он қӯтро бозоўрд . Ва алӣ ( ъ ) мегуяд ки роту осоиш ба як роҳ аз дилҳо боз мегиранд ки дил аз он нобӣно шавад . Ва расӯл ( с ) вақт будӣ ки андари он мукошифоти кории азим бар ваии даромадӣ ки қолаби вай тоқат надоштӣ , даст бар Оиша задӣ ва гуфтӣ , « клминӣ ё Оишаи боман сухани гӯй » , хостӣ то қӯтӣ диҳад худро то тоқат кашӣдан ё рӯҳӣ дорад , чун вайро бози бад-ӣн олам додандӣ ва он қӯт тамом шудӣ , тишнагии он кор бар вай ғолиб шудӣ гуфтӣ , « арҳно ё балол » то рӯй ба намоз оварадӣ . Ва гоҳ будӣ ки димоғро ба буии хуш қӯт додӣ ва барои ин гуфт , « ҳбби илои ман днёкми слос : алтибу алнсоءу қурраи Айнии фии алслўаҳ » гуфт , « се чиз дар ин дунёи дӯсти ман сохтаанд : буии хушу занону намоз . » валикини тахсӣси намозро фаро намӯд ки мақсӯд онаст ки гуфт , « равшанои чашми ман дар намозаст » ,у буии хушу занони осоиш танаст то қӯт он ёбад ки ба намоз расаду қурраи алъайн ки дар вайаст ҳосил кунад .

فایده سوم اُنس باشد به دیدار زنان و راحتی که دل را حاصل آید به سبب مجالست و مزاح با ایشان که آن آسایش سبب آن باشد که رغبت عبادت تازه گردد که مواظبت بر عبادت ملالت آرد و دل در آن گرفت شود و این آسایش آن قوت را بازآورد. و علی (ع) می گوید که رات و آسایش به یک راه از دلها باز می گیرند که دل از آن نابینا شود. و رسول (ص) وقت بودی که اندر آن مکاشفات کاری عظیم بر وی درآمدی که قالب وی طاقت نداشتی، دست بر عایشه زدی و گفتی، «کلمینی یا عایشه بامن سخن گوی»، خواستی تا قوتی دهد خود را تا طاقت کشیدن یا روحی دارد، چون وی را باز بدین عالم دادندی و آن قوت تمام شدی، تشنگی آن کار بر وی غالب شدی گفتی، «ارحنا یا بلال» تا روی به نماز آوردی. و گاه بودی که دماغ را به بوی خوش قوت دادی و برای این گفت، «حبب الی من دنیاکم ثلاث: الطیب و النساء و قره عینی فی الصلوه» گفت، «سه چیز در این دنیا دوست من ساخته اند: بوی خوش و زنان و نماز.» ولیکن تخصیص نماز را فرا نمود که مقصود آن است که گفت، «روشنایی چشم من در نماز است»، و بوی خوش و زنان آسایش تن است تا قوت آن یابد که به نماز رسد و قره العین که در وی است حاصل کند.

Ва барои ин буд ки расӯл ( с ) аз ҷамъи моли дунё манъ мекард . Умр гуфт разии аллоҳи анҳу , « пас аз ӣнҷо чаҳ чиз гирем ? » , гуфт , « литхзи аҳдкми лсонои зокроу қлбои шокроу завҷаи муъмина » гуфт , « забонии зокиру дилии шокиру зании порсо » занро қарини шукр ва зикр кард .

و برای این بود که رسول (ص) از جمع مال دنیا منع می کرد. عمر گفت رضی الله عنه، «پس از اینجا چه چیز گیریم؟»، گفت، «لیتخذ احدکم لسانا ذاکرا و قلبا شاکرا و زوجه مومنه» گفت، «زبانی ذاکر و دلی شاکر و زنی پارسا» زن را قرین شکر و ذکر کرد.

Фоидаи чаҳоруми он буд ки зани тимор хона бидораду кор рафтан ва пухтан ва шустан кифоят кунад ки агар марди бад-ӣн машғӯл шавад аз илму амалу ибодати бозмонду бад-ӣни сабаби зани ёр буд дар роҳи дайну бад-ӣн сабабаст ки бўслимон дороне гуфта ки зани нек аз дунё нест ки аз охиратаст , яъне ки туро фориғ дорад то ба кори охирати пардозӣ . Ва умр мегуяд , « пас аз имони ҳеҷ неъмат нест бузургтар аз зани шоиста » .

فایده چهارم آن بود که زن تیمار خانه بدارد و کار رفتن و پختن و شستن کفایت کند که اگر مرد بدین مشغول شود از علم و عمل و عبادت بازماند و بدین سبب زن یار بود در راه دین و بدین سبب است که بوسلیمان دارانی گفته که زن نیک از دنیا نیست که از آخرت است، یعنی که تو را فارغ دارد تا به کار آخرت پردازی. و عمر می گوید، «پس از ایمان هیچ نعمت نیست بزرگتر از زن شایسته».

Фоидаи панҷуми он ки сабр кардан бар ахлоқи занону кифоят кардани муҳимоти эшон ва нигоҳдоштан эшон бар роҳи шаръ , ҷуз ба муҷоҳидатӣ тамом натавон кард ва он муҷоҳидат аз фозилтарин ибодотаст ва дар хабараст ки нафақа кардан бар аёл аз садақаи фозилтар . Ва бузургон гуфтаанд ки касби ҳалол барои фарзанду аёли кор абдоласт . Ва ибни алмборк дар ғзў буд бо табақае аз бузургон , касе пурсед ки ҳеҷ амал ҳаст фозилтар аз ин ки мо бидон машғӯлем ? гуфтанд ки ҳеҷ чизи фозилтар аз ин намедонем . Ибн алмборк гуфт , « ман медонам . Касе ки вайро аёл ва фарзандон бошад ва эшонро дар салоҳ бидорад ва ба шаб аз хоб бедор шавад , эшонро бараҳна бинад , ҷома бар эшон бипушад , он амали вай аз ин фозилтар » . Ва башар ҳоФӣ гуфт ки Аҳмади ҳанбалро се фазилатаст ки маро нест . Яке он ки ваии ҳалол талаб кунад барои хеш ва барои аёл ва ман барои худ талаб кунаму бас . Ва дар хабараст ки аз ҷумлаи гуноҳон гуноҳӣаст ки ҷузи ранҷ аёл кашӣдан куффорат он набошад . Ва киро аз бузургони зан фармон ёфт . Ҳарчанд никоҳ бар вай арза карданд қабул накард ва гуфт , « дар танҳои дили ҳозиртару ҳимматро ҷамъ тар меёбам . » шабӣ ба хоб дид ки дарҳои осмони кушода будӣу гуруҳеи мардон аз пас якдигар фурӯ меомаданд ва дар ҳаво май рафтанд . Чун ба ваии расиданд , яке гуфт ин он мард мешавамаст . Дувум гуфт оре . Сеюм гуфт ин он мард мешавамаст . Чаҳорум гуфт оре . Ва тарсид аз ҳайбати эшон ки бпрсидӣ то бозпасин эшон писарӣ буд . Вайро гуфт , « ин мешавам киро ҳаме гӯйанд ? » гуфт , « туро ки пеш аз ин ибодоти ту дар ҷумлаи аъмоли муҷоҳидон ба осмон меовараданд , акнӯн як ҳафтааст то аз ҷумлаи муҷоҳидон берун кардаанд . Ндонем то чаҳ кардае ? » чун аз хоб бедор шуд , дар ҳол никоҳӣ кард то аз ҷумла муҷоҳидон бошад . Инаст ҷумлаи фавойиди никоҳ ки бад-ӣни сабаби рағбат бояд кардан дар вай .

فایده پنجم آن که صبر کردن بر اخلاق زنان و کفایت کردن مهمات ایشان و نگاهداشتن ایشان بر راه شرع، جز به مجاهدتی تمام نتوان کرد و آن مجاهدت از فاضل ترین عبادات است و در خبر است که نفقه کردن بر عیال از صدقه فاضلتر. و بزرگان گفته اند که کسب حلال برای فرزند و عیال کار ابدال است. و ابن المبارک در غزو بود با طبقه ای از بزرگان، کسی پرسید که هیچ عمل هست فاضلتر از این که ما بدان مشغولیم؟ گفتند که هیچ چیز فاضلتر از این نمی دانیم. ابن المبارک گفت، «من می دانم. کسی که وی را عیال و فرزندان باشد و ایشان را در صلاح بدارد و به شب از خواب بیدار شود، ایشان را برهنه بیند، جامه بر ایشان بپوشد، آن عمل وی از این فاضلتر». و بشر حافی گفت که احمد حنبل را سه فضیلت است که مرا نیست. یکی آن که وی حلال طلب کند برای خویش و برای عیال و من برای خود طلب کنم و بس. و در خبر است که از جمله گناهان گناهی است که جز رنج عیال کشیدن کفارت آن نباشد. و کی را از بزرگان زن فرمان یافت. هرچند نکاح بر وی عرضه کردند قبول نکرد و گفت، «در تنهایی دل حاضرتر و همت را جمع تر می یابم.» شبی به خواب دید که درهای آسمان گشاده بودی و گروهی مردان از پس یکدیگر فرو می آمدند و در هوا می رفتند. چون به وی رسیدند، یکی گفت این آن مرد میشوم است. دوم گفت آری. سوم گفت این آن مرد میشوم است. چهارم گفت آری. و ترسید از هیبت ایشان که بپرسیدی تا بازپسین ایشان پسری بود. وی را گفت، «این میشوم که را همی گویند؟» گفت، «تو را که پیش از این عبادات تو در جمله اعمال مجاهدان به آسمان می آوردند، اکنون یک هفته است تا از جمله مجاهدان بیرون کرده اند. ندانیم تا چه کرده ای؟» چون از خواب بیدار شد، در حال نکاحی کرد تا از جمله مجاهدان باشد. این است جمله فواید نکاح که بدین سبب رغبت باید کردن در وی.