Ва аммо офоти никоҳ сеаст :

و اما آفات نکاح سه است:

Офати аввали он ки бошад ки аз талаби ҳалоли оҷиз буд , хосса дар чунин рӯзгор ва бошад ки ба сабаби аёл дар шабаҳат уфтад ё дар ҳаром ва он сабаби ҳалоки дайни вай буд ва он аёли вай ва ҳеҷ фазилати инро ҷабр накунад ки дар хабараст ки бандаро ба наздик тарозу бидоранду вайро аъмоли некӯ буд , ҳар яке чанд кӯҳӣ , пас вайро бипурсанд ки аёлро аз куҷо нафақа кардӣ ?у вайро бад-ӣн бигиранд то ҳамаи ҳасаноти ваии бишавади бад-ӣни сабаб . Онгоҳ мунодӣ кунанд ки ин мардаст ки аёли ваии ҷумлаи ҳасанот вай бихӯраду вай гирифтор шуд ва дар асараст ки аввал касе ки дар бандаи овезад ба қиёмат , аёл вай бошад , гуяд , « бори худоёи инсофи мо аз ваии бустон ки моро таом ҳаром додааст ва мо надонистем , ва моро ончии омухтанӣ буд наёмухт то дар ҷаҳл бимонадем » . Пас ҳар киро молӣ миросӣ набошад ё касбӣ ҳалол набошад , вайро нишоед никоҳ кардан , алои бдонкаҳ яқин донад ки агар накунад дар зино уфтад .

آفت اول آن که باشد که از طلب حلال عاجز بود، خاصه در چنین روزگار و باشد که به سبب عیال در شبهت افتد یا در حرام و آن سبب هلاک دین وی بود و آن عیال وی و هیچ فضیلت این را جبر نکند که در خبر است که بنده را به نزدیک ترازو بدارند و وی را اعمال نیکو بود، هر یکی چند کوهی، پس وی را بپرسند که عیال را از کجا نفقه کردی؟ و وی را بدین بگیرند تا همه حسنات وی بشود بدین سبب. آنگاه منادی کنند که این مرد است که عیال وی جمله حسنات وی بخورد و وی گرفتار شد و در اثر است که اول کسی که در بنده آویزد به قیامت، عیال وی باشد، گوید، «بار خدایا انصاف ما از وی بستان که ما را طعام حرام داده است و ما ندانستیم، و ما را آنچه آموختنی بود نیاموخت تا در جهل بماندیم». پس هر که را مالی میراثی نباشد یا کسبی حلال نباشد، وی را نشاید نکاح کردن، الا بدانکه یقین داند که اگر نکند در زنا افتد.

Офати дувуми он ки қиём кардан ба ҳақ аёл натавон ало ба халқи некӯу сабр кардан бар маҳолоти эшону эҳтимол кардани ранҷи эшон ва ба тадбири корҳои эшон қиём кардан ва ин ҳар касе натавонад ва бошад ки эшонро биринҷанд ва бидон бизиҳкор шавад ё зойеъи фурӯгузорад . Ва дар хабараст , касе ки аз аёл бигурезад ҳамчун банда гурехта бошад намозу рӯзаи вай мақбул набӯд то боз ба наздик эшон наравад ва дар ҷумла бо ҳар одамӣ нафасӣаст . Касе ки бо нафаси хеши брнёид , аўлитри он буд ки дар ӯҳдаи нафас дайгарӣ нашавад .

آفت دوم آن که قیام کردن به حق عیال نتوان الا به خلق نیکو و صبر کردن بر محالات ایشان و احتمال کردن رنج ایشان و به تدبیر کارهای ایشان قیام کردن و این هر کسی نتواند و باشد که ایشان را برنجاند و بدان بزهکار شود یا ضایع فروگذارد. و در خبر است، کسی که از عیال بگریزد همچون بنده گریخته باشد نماز و روزه وی مقبول نبود تا باز به نزدیک ایشان نرود و در جمله با هر آدمی نفسی است. کسی که با نفس خویش برنیاید، اولیتر آن بود که در عهده نفس دیگری نشود.

Башари ҳоФиро гуфтанд , « чаро никоҳ накунӣ ? » гуфт , « аз ин оят май тарсам ки : лҳн мисли алзии ълиҳни болмърўФ »у иброҳӣм адҳам гуфт , « никоҳ чигуна кунам ки маро ба зан ҳоҷат нест , заниро ба хештан чун ғарра кунам ? »

بشر حافی را گفتند، «چرا نکاح نکنی؟» گفت، «از این آیت می ترسم که : لهن مثل الذی علیهن بالمعروف» و ابراهیم ادهم گفت، «نکاح چگونه کنم که مرا به زن حاجت نیست، زنی را به خویشتن چون غره کنم؟»

Офати сеюм он ки дил ба андешау тадбири кори аёл мустағриқ шавад ва аз зикри худои таъолӣу зикри охирату сохтани зоди охират ва қиёмат бимонад ва ҳарчӣ туро аз зикри ҳақи таъолӣ машғӯл кунад он сабаб ҳалок туаст , ва барои ин гуфт ҳақи таъолӣ , « ё аиҳо аллазӣнаи омнўои лотлҳкми амўолкму лои аўлодкми ани зкроллаҳ » , пас ҳар касе ки вайро қӯт он набӯд ки шуғли аёли вайро аз худои таъолӣ машғӯл накунад , чунон ки расӯл ( с ) буд ва донад ки агар никоҳ накунад ҳамеша бар сари зикр ва ибодат хоҳад буд ва аз ҳаром эмин бошад , никоҳ нокардани вайро фозилтар . Ва агар занон битарсад никоҳи вайро фозилтар ва ҳарки натарсад никоҳ нокардани вайро фозилтар , хосса касе ки бар ҳалоли қодир буд ва бар халқу шафқати хеши эмин буд ва донад ки никоҳ ӯро аз зикри ҳақи таъолӣ машғӯл нахоҳад кард ва низ бар давом машғӯл бихоҳад буд .

آفت سوم آن که دل به اندیشه و تدبیر کار عیال مستغرق شود و از ذکر خدای تعالی و ذکر آخرت و ساختن زاد آخرت و قیامت بماند و هرچه تو را از ذکر حق تعالی مشغول کند آن سبب هلاک توست، و برای این گفت حق تعالی، «یا ایها الذین آمنوا لاتلهکم اموالکم و لا اولادکم عن ذکرالله»، پس هر کسی که وی را قوت آن نبود که شغل عیال وی را از خدای تعالی مشغول نکند، چنان که رسول (ص) بود و داند که اگر نکاح نکند همیشه بر سر ذکر و عبادت خواهد بود و از حرام ایمن باشد، نکاح ناکردن وی را فاضلتر. و اگر زنان بترسد نکاح وی را فاضلتر و هرکه نترسد نکاح ناکردن وی را فاضلتر، خاصه کسی که بر حلال قادر بود و بر خلق و شفقت خویش ایمن بود و داند که نکاح او را از ذکر حق تعالی مشغول نخواهد کرد و نیز بر دوام مشغول بخواهد بود.