Аммо шароити никоҳ панҷаст :

اما شرایط نکاح پنج است:

Аввал валеаст ки бе вале никоҳ дуруст набӯду ҳарки вале надорад вале ваии султон буд .

اول ولی است که بی ولی نکاح درست نبود و هرکه ولی ندارد ولی وی سلطان بود.

Дувуми ризои зан , магар ки дӯшиза буд ки чун падари вайро бидиҳад , ба ризои вай ҳоҷат набошад , ва ҳам аўлитр он бошад ки бар вай арза кунанд , онгоҳ агар хомӯш буд кифоят буд .

دوم رضای زن، مگر که دوشیزه بود که چون پدر وی را بدهد، به رضای وی حاجت نباشد، و هم اولیتر آن باشد که بر وی عرضه کنند، آنگاه اگر خاموش بود کفایت بود.

Сеюм ду гувоҳи одил бибояд ки ҳозир буду аўлитри он буд ки ҷамъӣ аз аҳли салоҳ ҳозир шаванд ва бар ду ақтсор накунанд . Пас агар ду мард бошад мастур ки фисқи эшон марду занро маълум набошад , никоҳи дуруст буд .

سوم دو گواه عادل بباید که حاضر بود و اولیتر آن بود که جمعی از اهل صلاح حاضر شوند و بر دو اقتصار نکنند. پس اگر دو مرد باشد مستور که فسق ایشان مرد و زن را معلوم نباشد، نکاح درست بود.

Чаҳоруми он ки лафзи эҷоб ва қабул бигӯянд валеу шӯй ё вакили эшон чунон сариҳ буд . Ва лФти никоҳ ё тазвиҷ бо порсӣ он бигӯянд . Ва суннат онаст ки вале гуяд пас аз он ки хутба брхўондаҳ бошад , « бисмии аллоҳи вболлаҳу алҳмдллаҳ , фалонро ба никоҳ ба ту додам ба чандини кобӣн » ва шӯй гуяд , « бисмии аллоҳу алҳмдллаҳ , ин никоҳи бад-ӣни кобӣни пазируфтам » ,у аўлитри он буд ки занро бибинад пеш аз ақд то чун бипасандад ақд кунад ба улфати умедвортар буд . Ва бояд ки қасду нияти вай аз никоҳ фарзанд бошаду нигоҳи доштани чашму дил аз ношоисту мақсӯди таматтуъ ва ҳаво набошад .

چهارم آن که لفظ ایجاب و قبول بگویند ولی و شوی یا وکیل ایشان چنان صریح بود. و لفط نکاح یا تزویج با پارسی آن بگویند. و سنت آن است که ولی گوید پس از آن که خطبه برخوانده باشد، «بسم الله وبالله و الحمدلله، فلان را به نکاح به تو دادم به چندین کابین» و شوی گوید، «بسم الله و الحمدلله، این نکاح بدین کابین پذیرفتم»، و اولیتر آن بود که زن را ببیند پیش از عقد تا چون بپسندد عقد کند به الفت امیدوارتر بود. و باید که قصد و نیت وی از نکاح فرزند باشد و نگاه داشتن چشم و دل از ناشایست و مقصود تمتع و هوا نباشد.

Панҷуми он ки зан ба сифатӣ буд ки вайро никоҳи ҳалол буд . Ва қариби бист сифатаст ки никоҳ бидон ҳаром буд : чаҳ ҳар занӣ ки дар никоҳ дайгарӣ бошад ё дар ъдти дигар буд ё муртад бошад ё бути параст буд ё зиндиқ бошад ки ба қиёмату худоӣу расӯл имон надорад ё абоҳтӣ бошад ки раво дорад занро бо мардони нишастану намоз нокардан ва гуяд ки моро ин мусалламасту бад-ӣн уқубат нахоҳад буд ё тарсо бошад ё ҷуҳуд аз насли касоне ки эшон ҷуҳудӣу тарсоеи пас аз фиристодани расӯл ( с ) мо гирифта бошад , ва ё банда бошаду мард бар кобӣни зании озод қодир бошад ва ё аз зинои эмин буд бар хештан ё дар малики ин мард буд ҷумлаи вай ё баъзе аз вай ё хешованду муҳаррами мард буд ё ба сабаби шер хӯрдан бар ваии ҳаром шуда бошад ё ба мсоҳрти ҳаром шуда бошад чунон ки пеш аз ин бо фарзанди вай никоҳ карда бошад ё бо модару ҷадда ӯ никоҳ карда бошаду суҳбат низ карда . ё ин зан дар никоҳи падар ё дар никоҳи писар вай бӯда бошад ё марди чаҳор зан дигар дораду ҷузи вайу ваии зан панҷум бошад ё хоҳар ё амма ё холаи вайро ба занӣ дорад ки ҷамъ кардани миён эшон нишоед . Ва ҳар ду занӣ ки миёни эшон хешовандӣ буд ки агар яке мард будӣ ва яке зани миёни эшон никоҳи нбстӣ , раво набошад ки мардии миёни эшон ҷамъ кунад ва ё дар никоҳ вай бӯда бошад ва се талоқ дода бошад ё се роҳи харид ва фурухт карда бошад то шӯй дигар накунад ҳалол нашавад ё миёни эшон лъон рафта бошад ё ин зан ё марди муҳаррам буд ба ҳаҷ ё ба умра ё ин зан ятем бошаду Тифл ки никоҳ вай нишоед то болиғ нашавад ҷумлаи ин занонро никоҳи ботил буд . Инаст шароиту дурустии никоҳ .

پنجم آن که زن به صفتی بود که وی را نکاح حلال بود. و قریب بیست صفت است که نکاح بدان حرام بود: چه هر زنی که در نکاح دیگری باشد یا در عدت دیگر بود یا مرتد باشد یا بت پرست بود یا زندیق باشد که به قیامت و خدای و رسول ایمان ندارد یا اباحتی باشد که روا دارد زن را با مردان نشستن و نماز ناکردن و گوید که ما را این مسلم است و بدین عقوبت نخواهد بود یا ترسا باشد یا جهود از نسل کسانی که ایشان جهودی و ترسایی پس از فرستادن رسول (ص) ما گرفته باشد، و یا بنده باشد و مرد بر کابین زنی آزاد قادر باشد و یا از زنا ایمن بود بر خویشتن یا در ملک این مرد بود جمله وی یا بعضی از وی یا خویشاوند و محرم مرد بود یا به سبب شیر خوردن بر وی حرام شده باشد یا به مصاهرت حرام شده باشد چنان که پیش از این با فرزند وی نکاح کرده باشد یا با مادر و جده او نکاح کرده باشد و صحبت نیز کرده. یا این زن در نکاح پدر یا در نکاح پسر وی بوده باشد یا مرد چهار زن دیگر دارد و جز وی و وی زن پنجم باشد یا خواهر یا عمه یا خاله وی را به زنی دارد که جمع کردن میان ایشان نشاید. و هر دو زنی که میان ایشان خویشاوندی بود که اگر یکی مرد بودی و یکی زن میان ایشان نکاح نبستی، روا نباشد که مردی میان ایشان جمع کند و یا در نکاح وی بوده باشد و سه طلاق داده باشد یا سه راه خرید و فروخت کرده باشد تا شوی دیگر نکند حلال نشود یا میان ایشان لعان رفته باشد یا این زن یا مرد محرم بود به حج یا به عمره یا این زن یتیم باشد و طفل که نکاح وی نشاید تا بالغ نشود جمله این زنان را نکاح باطل بود. این است شرایط و درستی نکاح.