Аммо сифотӣ ки суннатаст нгоҳдошти он дар занон , ҳаштаст :

اما صفاتی که سنت است نگاهداشت آن در زنان، هشت است:

Сифати аввали порсое ки он асласт ки зани нопорсо агар дар мол хиёнат кунад кадхудоӣ бидон мушавваш шавад ва агар дар тан хиёнат кунад , агар мард хомӯш шавад аз нуқсони ҳамияту нуқсони дайн буду миёни халқи накӯҳида ва сёҳрўӣ бошад ва агар хомӯш набошад айши ҳамаи мнғс буд . Ва агар талоқ диҳад бошад ки ба дили овехта буд ва агар нопорсоиии некӯ буд ин блоъзимтар буду ҳаркии чунин буд он беҳтар ки талоқ диҳад , магар ки ба дил овехта бошад ки яке гила кард аз нопорсоиии зани хеш . Расӯл ( с ) гуфт , « талоқи даҳ вайро » гуфт , « вайро дӯст дорам » , гуфт , « нигоҳи дор » чаҳ агар талоқ диҳад вай низ дар фасод уфтад аз пас вай .

صفت اول پارسایی که آن اصل است که زن ناپارسا اگر در مال خیانت کند کدخدای بدان مشوش شود و اگر در تن خیانت کند، اگر مرد خاموش شود از نقصان حمیت و نقصان دین بود و میان خلق نکوهیده و سیاهروی باشد و اگر خاموش نباشد عیش همه منغص بود. و اگر طلاق دهد باشد که به دل آویخته بود و اگر ناپارسایی نیکو بود این بلاعظیم تر بود و هرکه چنین بود آن بهتر که طلاق دهد، مگر که به دل آویخته باشد که یکی گله کرد از ناپارسایی زن خویش. رسول (ص) گفت، «طلاق ده وی را» گفت، «وی را دوست دارم»، گفت، «نگاه دار» چه اگر طلاق دهد وی نیز در فساد افتد از پس وی.

Ва дар хабараст ки ҳар заниро барои ҷамол ё мол бихоҳад аз ҳар ду маҳрӯм бимонад ва чун барои дайн хоҳад мақсӯди молу ҷамоли худ ҳосил ояд .

و در خبر است که هر زنی را برای جمال یا مال بخواهد از هر دو محروم بماند و چون برای دین خواهد مقصود مال و جمال خود حاصل آید.

Сифати дувуми халқ некӯаст ки зани бдхўии носипос буду салита буду талаб маҳол кунаду айш бо ваии мнғс буду сабаби фасоди дайн буд .

صفت دوم خلق نیکو است که زن بدخوی ناسپاس بود و سلیطه بود و طلب محال کند و عیش با وی منغص بود و سبب فساد دین بود.

Сифати сеюм ҷамоласт ки сабаби улфат он бошад ва барои инаст ки дидори пеш аз никоҳ суннатаст . Расӯл ( с ) гуфт , « дар чашми занони ансор чизеаст ки дил аз он нафрат гирад . Ҳарки бо эшон никоҳ хоҳад кард аввал бибояд нагирист » , ва гуфтаанд , « ҳар никоҳӣ ки пеш аз дидор буд , охири он андӯҳу пушаймонӣ буд . »

صفت سوم جمال است که سبب الفت آن باشد و برای این است که دیدار پیش از نکاح سنت است. رسول (ص) گفت، «در چشم زنان انصار چیزی است که دل از آن نفرت گیرد. هرکه با ایشان نکاح خواهد کرد اول بباید نگریست»، و گفته اند، «هر نکاحی که پیش از دیدار بود، آخر آن اندوه و پشیمانی بود.»

Ва он ки расӯл ( с ) гуфтааст ки занонро бад-ӣн бояд хости не ба ҷамол , маънӣ онаст ки ба муҷаррад ҷамол набояд хост бедиёнату маънӣ он нест ки ҷамол низ нигоҳ набояд дошт , аммо агар касеро мақсӯд аз никоҳи фарзанд буд ба муҷарраду суннати ҷамол нигоҳ надорад ин бобӣ бошад аз зуҳд . Аҳмади бен ҳанбали зани як чашмро ихтиёр кард бар хоҳари вай ки бо ҷамол буд , ба сабаби он ки гуфтанд ки ин як чашм оқилтараст .

و آن که رسول (ص) گفته است که زنان را بدین باید خواست نی به جمال، معنی آن است که به مجرد جمال نباید خواست بی دیانت و معنی آن نیست که جمال نیز نگاه نباید داشت، اما اگر کسی را مقصود از نکاح فرزند بود به مجرد و سنت جمال نگاه ندارد این بابی باشد از زهد. احمد بن حنبل زن یک چشم را اختیار کرد بر خواهر وی که با جمال بود، به سبب آن که گفتند که این یک چشم عاقلتر است.

Сифати чаҳоруми он ки кобӣн сабк бошад . Расӯл ( с ) мегуяд ки беҳтарин занон ононанд ки ба кобӣни сабк тар бошанд ва бар ваии некӯтар . Ва кобӣни гарон кардани мкрўҳост . Расӯл ( с ) баъзе аз никоҳҳо ба даҳ дирам кардаасту фарзандони хешро зиёдат аз чаҳорсад дирам надодааст .

صفت چهارم آن که کابین سبک باشد. رسول (ص) می گوید که بهترین زنان آنانند که به کابین سبک تر باشند و بر وی نیکوتر. و کابین گران کردن مکروهاست. رسول (ص) بعضی از نکاحها به ده درم کرده است و فرزندان خویش را زیادت از چهارصد درم نداده است.

Сифати панҷуми он ки ақим набошад . Расӯл ( с ) мегуяд ки ҳасирӣ дар гӯшаи хона ба аз занӣ ки назояд .

صفت پنجم آن که عقیم نباشد. رسول (ص) می گوید که حصیری در گوشه خانه به از زنی که نزاید.

Сифати шашуми он ки дӯшиза буд ки ба улфати наздиктар буд ва он ки шӯй дида бошад , бештари он буд ки дил вай бидон пешини нигарон буд . Ҷобири зании хоста буд сибаҳ . Расӯл ( с ) гуфт , « чаро бикр нахостӣ то вай бо ту бозӣ кардан ва ту бо вай . »

صفت ششم آن که دوشیزه بود که به الفت نزدیکتر بود و آن که شوی دیده باشد، بیشتر آن بود که دل وی بدان پیشین نگران بود. جابر زنی خواسته بود ثیبه. رسول (ص) گفت، «چرا بکر نخواستی تا وی با تو بازی کردن و تو با وی.»

Сифати ҳафтуми он ки аз нисбӣ муҳтарам бошад ва аз насаби дайн ва салоҳ бошад ки беасл адаб ноёфта буду ахлоқ нописандида дорад ва бошад ки он халқ ба фарзанд сироят кунад .

صفت هفتم آن که از نسبی محترم باشد و از نسب دین و صلاح باشد که بی اصل ادب نایافته بود و اخلاق ناپسندیده دارد و باشد که آن خلق به فرزند سرایت کند.

Сифати ҳаштуми он ки аз хешовандон наздик набӯд . Дрхбраст ки фарзанд аз он заъиф ояд , магари сабаб он бошад ки шаҳват дар ҳақи хешованди заъифтар буд . Инаст сифоти занон .

صفت هشتم آن که از خویشاوندان نزدیک نبود. درخبر است که فرزند از آن ضعیف آید، مگر سبب آن باشد که شهوت در حق خویشاوند ضعیف تر بود. این است صفات زنان.

Аммо вале ки фарзанди худро ба занӣ диҳад , бар ваии воҷиб буд ки маслиҳати вайро нигоҳ дорад ва касе ихтиёр кунад ки шоиста бошад ва аз марди бдхўу зишту оҷиз аз нафақа ҳазар кунад ва чун кФў набошад никоҳ раво набӯд ва ба фосиқ додан раво набӯд . Ва расӯл ( с ) гуфт , « ҳар ки фарзанди хеш ба фосиқ диҳад , раҳми вай қатъ гардад » ва гуфт , « ин никоҳ бандагӣаст . Бингаред то фарзанди худро банда ки мегардонид » .

اما ولی که فرزند خود را به زنی دهد، بر وی واجب بود که مصلحت وی را نگاه دارد و کسی اختیار کند که شایسته باشد و از مرد بدخو و زشت و عاجز از نفقه حذر کند و چون کفو نباشد نکاح روا نبود و به فاسق دادن روا نبود. و رسول (ص) گفت، «هر که فرزند خویش به فاسق دهد، رحم وی قطع گردد» و گفت، «این نکاح بندگی است. بنگرید تا فرزند خود را بنده که می گردانید».