Чун дунёи манзилгоҳи роҳ охиратасту одамиро ба қӯту пӯшиш ҳоҷатаст ва он бе касби одамӣ мумкин нест , бояд ки одоб касб бишносад ки ҳаркии ҳамагии худ ба касби дунё машғӯл кунад бадбахтасту ҳаркии ҳамагии худ ба охират диҳад некбахтаст , валикини муътадилтарин онаст ки ҳам ба маош машғӯл шавад ва ҳам ба маъод , лекин бояд ки мақсӯди маъод буду маош барои фароғат маъод дорад . Ва мо ончӣ донистанӣаст аз аҳкому одоби касб дар панҷ боб баён кунем аншоءи аллоҳи таъолӣ .

چون دنیا منزلگاه راه آخرت است و آدمی را به قوت و پوشش حاجت است و آن بی کسب آدمی ممکن نیست، باید که آداب کسب بشناسد که هرکه همگی خود به کسب دنیا مشغول کند بدبخت است و هرکه همگی خود به آخرت دهد نیکبخت است، ولیکن معتدل ترین آن است که هم به معاش مشغول شود و هم به معاد، لیکن باید که مقصود معاد بود و معاش برای فراغت معاد دارد. و ما آنچه دانستنی است از احکام و آداب کسب در پنج باب بیان کنیم انشاء الله تعالی.

Боби аввал дар фазилату савоби касб

باب اول در فضیلت و ثواب کسب

Боби дувум дар шартҳои мъомлти нодуруст буд

باب دوم در شرطهای معاملت نادرست بود

Боби сеюм дрнгоҳдоштни инсоф дар муомилот

باب سوم درنگاهداشتن انصاف در معاملات

Боби чаҳорум дар некӯкорӣ ки вароӣ инсоф бошад

باب چهارم در نیکوکاری که ورای انصاف باشد

Боби панҷум дар нгоҳдошти шафқати дайн бо муомилот ба ҳам .

باب پنجم در نگاهداشت شفقت دین با معاملات به هم.