Бидон ки дар хӯрдани снтҳост , баъзе пеш аз хӯрдан ва баъзе пас аз хӯрдан ва баъзе дар миён хӯрдан .

بدان که در خوردن سنتهاست، بعضی پیش از خوردن و بعضی پس از خوردن و بعضی در میان خوردن.

Одоби пеш аз таом хӯрдан

آداب پیش از طعام خوردن

Аммо ончӣ пешаст :

اما آنچه پیش است:

Аввали он ки даст ва даҳон бишӯяд ки чун таом хӯрдан бар нияти зоди охират буд ибодат буд . Ин чун вузӯе бошад пеш аз он ва низ дасту даҳони пок тар шавад ва касе ки пеш аз таом даст бишӯяд , дар хабараст ки аз дарвешии эмин буд .

اول آن که دست و دهان بشوید که چون طعام خوردن بر نیت زاد آخرت بود عبادت بود. این چون وضویی باشد پیش از آن و نیز دست و دهان پاک تر شود و کسی که پیش از طعام دست بشوید، در خبر است که از درویشی ایمن بود.

Дувуми он ки таом бар суфра наад на бар хон ки расӯл ( с ) чунин кардааст ки суфра аз сафар ёд диҳаду сафари дунё аз сафари охират ёд диҳад ва низ ба тавозуъи наздиктар буд , пас агар бар хон хӯрд раво бошад ки аз ин наҳй наёмадааст , аммо одати салаф суфра бӯдаасту расӯли мо ( с ) бар суфра хӯрдааст .

دوم آن که طعام بر سفره نهد نه بر خوان که رسول (ص) چنین کرده است که سفره از سفر یاد دهد و سفر دنیا از سفر آخرت یاد دهد و نیز به تواضع نزدیکتر بود، پس اگر بر خوان خورد روا باشد که از این نهی نیامده است، اما عادت سلف سفره بوده است و رسول ما (ص) بر سفره خورده است.

Сими он ки некӯ биншинад , зонуи рости برارد ва бар соқ чап нишинад ва такя зада нахурд ки расӯл ( с ) гуфт ки ман такя зада таом нахурдам ки ман бандаам , банда вор хӯрам ва нишинам .

سیم آن که نیکو بنشیند، زانو راست برآرد و بر ساق چپ نشیند و تکیه زده نخورد که رسول (ص) گفت که من تکیه زده طعام نخوردم که من بنده ام، بنده وار خورم و نشینم.

Чаҳоруми он ки ният кунад ки таом барои қӯт ибодат хӯрд на барои шаҳват . Иброҳӣми бен шебон мегуяд , « ҳаштод соласт то ҳеҷ чиз ба шаҳват нахурдаам . »у нишонеи дурусти ин нияти он буд ки азм кунад бар андак хӯрдан ки бисёр хӯрдан аз ибодат боз дорад ки расӯл ( с ) мегуяд , « луқмае чанд ки пушти одамӣ рост дорад басанда буд . » агар бад-ӣн қаноат накунад , се як шиками таомро ва се яке шароб ва се яке нафасро .

چهارم آن که نیت کند که طعام برای قوت عبادت خورد نه برای شهوت. ابراهیم بن شیبان می گوید، «هشتاد سال است تا هیچ چیز به شهوت نخورده ام.» و نشانی درست این نیت آن بود که عزم کند بر اندک خوردن که بسیار خوردن از عبادت باز دارد که رسول (ص) می گوید، «لقمه ای چند که پشت آدمی راست دارد بسنده بود.» اگر بدین قناعت نکند، سه یک شکم طعام را و سه یکی شراب و سه یکی نفس را.

Панҷуми он ки то гурусна нашавад даст ба таоми набард ва некӯтарин суннатӣ ки бар таоми тақдим бояд кард гуруснагӣаст ки пеш аз гуруснагӣ хӯрдани мазмум ва макрӯҳасту ҳаркии даст ба таоми бараду гурусна буду бозгирд ва ҳануз гурусна буд , ҳаргиз ба табиби ҳоҷати наёбад .

پنجم آن که تا گرسنه نشود دست به طعام نبرد و نیکوترین سنتی که بر طعام تقدیم باید کرد گرسنگی است که پیش از گرسنگی خوردن مذموم و مکروه است و هرکه دست به طعام برد و گرسنه بود و بازگیرد و هنوز گرسنه بود، هرگز به طبیب حاجت نیابد.

Шашуми он ки ба моҳзри қаноати бикунаду такаллуфи таомҳои хуш накунад ки мақсӯди муъмин нигоҳ дошт қӯти ибодат буд на тнъм ва суннатаст нонро гиромии доштан ки қавоми одамӣ бад-ӣнасту беҳтарини икроми вай онаст ки дронтзори нон , хӯриш надорандаш , балки дар интизор намоз надорад ки чун нон ҳозир шуд , нахуст нон хуранд онгоҳ намоз кунанд .

ششم آن که به ماحضر قناعت بکند و تکلف طعامهای خوش نکند که مقصود مومن نگاه داشت قوت عبادت بود نه تنعم و سنت است نان را گرامی داشتن که قوام آدمی بدین است و بهترین اکرام وی آن است که درانتظار نان، خورش ندارندش، بلکه در انتظار نماز ندارد که چون نان حاضر شد، نخست نان خورند آنگاه نماز کنند.

Ҳафтуми он ки даст ба таоми набард то касе ҳозир наёяд ки бо вай бихӯрад ки танҳо хӯрдан некӯ нест ва ҳарчанд даст бар таом беш буд баракат беш буд . Ва инс гуяд разии аллоҳи анҳу ки расӯл ( с ) ҳаргизи таом танҳо нахурдӣ .

هفتم آن که دست به طعام نبرد تا کسی حاضر نیاید که با وی بخورد که تنها خوردن نیکو نیست و هرچند دست بر طعام بیش بود برکت بیش بود. و انس گوید رضی الله عنه که رسول (ص) هرگز طعام تنها نخوردی.