Ва дар ваии даҳ шартаст ки нигоҳ мебояд дошт :

و در وی ده شرط است که نگاه می باید داشت:

Шарти аввали он ки дар вақт ақд бигӯед ки ин сим ё ин зар ё ин ҷома , ончӣ бошад , силам додам дар харвории гандуми Маслан қимати он чунин ва чунин . Ва ҳар сифат ки мумкин буд ки бидон қимати бигардади мақсӯд буд ва дар он мсомҳт наравад дар одат , ҳама бигӯянд то маълум шавад ва он дигар гуяд пазируфтам . Ва агар ба дили лафз силам гуяд чизе аз ту харидами бад-ӣни сифату бад-ӣни сифат . Ҳам раво буд .

شرط اول آن که در وقت عقد بگوید که این سیم یا این زر یا این جامه، آنچه باشد، سلم دادم در خرواری گندم مثلا قیمت آن چنین و چنین. و هر صفت که ممکن بود که بدان قیمت بگردد مقصود بود و در آن مسامحت نرود در عادت، همه بگویند تا معلوم شود و آن دیگر گوید پذیرفتم. و اگر به دل لفظ سلم گوید چیزی از تو خریدم بدین صفت و بدین صفت. هم روا بود.

Шарти дувуми он ки ҳарчӣ медиҳад ба газофи надиҳад , балки вазну миқдори он маълум бояд кард то агар ҳоҷат ояд ки боз хоҳад , донад ки чаҳ додааст .

شرط دوم آن که هرچه می دهد به گزاف ندهد، بلکه وزن و مقدار آن معلوم باید کرد تا اگر حاجت آید که باز خواهد، داند که چه داده است.

Шарти сеюм он ки ҳам дар маҷлиси ақди раси алмол таслим кунад .

شرط سوم آن که هم در مجلس عقد راس المال تسلیم کند.

Шарти чаҳоруми он ки бҳслм чизе диҳад ки ба васфи ҳоли вай маълум шавад , чун ҳубубу пунбау пашму абрешиму шеру гӯшту ҳайвон , аммо ҳарчӣ маъҷун буд аз ҳарчизӣ ки миқдор ҳарякӣ ндонанд чун ғолияи ёмркб буд аз ҳар чизе чун камон ё маснӯъ буд чун кафшу музей ва наълину тири тарошида , силам дар ваии ботил буд ки сифат напазираду дуруст онаст ки силам дар нони раво буд , агарчӣ омехтааст ба намаку об , валикини он миқдор мақсӯд набӯд ва ҷаҳолатӣ наёрад .

شرط چهارم آن که بهسلم چیزی دهد که به وصف حال وی معلوم شود، چون حبوب و پنبه و پشم و ابریشم و شیر و گوشت و حیوان، اما هرچه معجون بود از هرچیزی که مقدار هریکی ندانند چون غالیه یامرکب بود از هر چیزی چون کمان یا مصنوع بود چون کفش و موزه و نعلین و تیر تراشیده، سلم در وی باطل بود که صفت نپذیرد و درست آن است که سلم در نان روا بود، اگرچه آمیخته است به نمک و آب، ولیکن آن مقدار مقصود نبود و جهالتی نیارد.

Шарти панҷуми он ки агар ба аҷал май хирад ки вақти маълум буд , нагӯяд ки то идроки ғаллаи ин мутафовит буд . Ва агар гуяд то наврӯз ва ду наврӯз маърӯф бошад ва ё то ҷамодии дуруст буд , ва бар аввал ҳамл кунанд .

شرط پنجم آن که اگر به اجل می خرد که وقت معلوم بود، نگوید که تا ادراک غله این متفاوت بود. و اگر گوید تا نوروز و دو نوروز معروف باشد و یا تا جمادی درست بود، و بر اول حمل کنند.

Шарти шашуми он ки дар чизе силам диҳанд ки дар вақт аҷал бияёд . Агар дар мива силам диҳад дар вақте ки дар он вақт нарасида бошад , ботил буд . Ва агар ғолиби он буд ки бирасад , дуруст буд . Пас агар ба офатӣ бозпас уфтад , агар хоҳад муҳлат диҳад ва агар хоҳад фасх кунаду моли бозстонд .

شرط ششم آن که در چیزی سلم دهند که در وقت اجل بیاید. اگر در میوه سلم دهد در وقتی که در آن وقت نرسیده باشد، باطل بود. و اگر غالب آن بود که برسد، درست بود. پس اگر به آفتی بازپس افتد، اگر خواهد مهلت دهد و اگر خواهد فسخ کند و مال بازستاند.

Шарти ҳафтуми он ки бигӯед ки куҷо таслим кунад ё ба шаҳр ё ба рӯсто . Дар ончӣ мумкинаст ки дар он хилофӣ бошад хусумати хезад .

شرط هفتم آن که بگوید که کجا تسلیم کند یا به شهر یا به روستا. در آنچه ممکن است که در آن خلافی باشد خصومت خیزد.

Шарти ҳаштуми он ки ба ҳеҷ айн ишорат накунад . Нагӯяд ки аз ангури ин бустону гандуми ин замин , ки ин ботил буд .

شرط هشتم آن که به هیچ عین اشارت نکند. نگوید که از انگور این بستان و گندم این زمین، که این باطل بود.

Шарти нуҳуми он ки дар чизеи силами надиҳад ки азиз ва ноёфт буд , чун донаи марвориди бузург ки мисли он наёбад ё канизакии некӯ ё фарзанд ба ҳам ва монанди ин .

شرط نهم آن که در چیزی سلم ندهد که عزیز و نایافت بود، چون دانه مروارید بزرگ که مثل آن نیابد یا کنیزکی نیکو یا فرزند به هم و مانند این.

Шарти даҳуми он ки дар ҳеҷ таоми силами надиҳад , чун раси мол таомӣ бошад чун ҷӯу гандум ба гоўрсу ғайри он , ба силами надиҳад .

شرط دهم آن که در هیچ طعام سلم ندهد، چون راس مال طعامی باشد چون جو و گندم به گاورس و غیر آن، به سلم ندهد.