Ва вайро се рукнаст :

و وی را سه رکن است:

Рукни аввал сармояаст . Бояд ки нақд буд , зар ё сим ; аммо нуқрау ҷома ва арӯз нишоед . Ва бояд ки вазни маълум буд ва бояд ки ба омил таслим уфтад . Агар молик шарт кунад ки дар даст медорад нишоед .

رکن اول سرمایه است. باید که نقد بود، زر یا سیم؛ اما نقره و جامه و عروض نشاید. و باید که وزن معلوم بود و باید که به عامل تسلیم افتد. اگر مالک شرط کند که در دست می دارد نشاید.

Рукни дувуми суд бояд ки ончии омилро хоҳад буд маълум кунад , чун нима ва се ва як агар гуяд даҳ дирами маро ё туроу боқӣ қисмат кунем , ботил буд .

رکن دوم سود باید که آنچه عامل را خواهد بود معلوم کند، چون نیمه و سه و یک اگر گوید ده درم مرا یا تو را و باقی قسمت کنیم، باطل بود.

Рукни сеюм амаласту шарт онаст ки он амали тиҷорат буд ва он харид ва фурухтаст на пешаи варӣ то агар гандум ба нонбо диҳад нонбоиӣ кунад , суд ба ду ним раво набӯд ва агар каттон ба ассор диҳад ҳамчунин . Ва агар дар тиҷорат шарт кунад ки ҷуз аз фалон чиз нафурӯшад ,у ҷуз аз фалон чиз нахирад , ботил шавад ва ҳарчӣ мъмлтро танг кунад , шарти он раво набӯд .

رکن سوم عمل است و شرط آن است که آن عمل تجارت بود و آن خرید و فروخت است نه پیشه وری تا اگر گندم به نانبا دهد نانبایی کند، سود به دو نیم روا نبود و اگر کتان به عصار دهد همچنین. و اگر در تجارت شرط کند که جز از فلان چیز نفروشد، و جز از فلان چیز نخرد، باطل شود و هرچه معملت را تنگ کند، شرط آن روا نبود.

Ва ақди он буд ки гуяд , « ин мол ба ту додам то тиҷорат кунӣу суди вай ба ду ним » , ва вай гуяд , « пазируфтам » . Чун ақди баст , омили вакил вай бошад дар харид ва фурухт ва ҳаргоҳ хоҳад фасх кунад раво буд . Чун молик фасх кард агар ҷумлаи моли нақд буд ва суд набӯд , қисмат кунанд . Ва агар моли арз буд ва суд набӯд , ба молик диҳад , бар омил воҷиб набӯд ки бифурӯшад .

و عقد آن بود که گوید، «این مال به تو دادم تا تجارت کنی و سود وی به دو نیم»، و وی گوید، «پذیرفتم». چون عقد بست، عامل وکیل وی باشد در خرید و فروخت و هرگاه خواهد فسخ کند روا بود. چون مالک فسخ کرد اگر جمله مال نقد بود و سود نبود، قسمت کنند. و اگر مال عرض بود و سود نبود، به مالک دهد، بر عامل واجب نبود که بفروشد.

Ва агар омил гуяд ки бифурӯшам молро , моликро раво буд ки манъ кунад , магар забунӣ ёфта бошад ки ба суди бихарад , онгоҳи манъи натавонад кардан . Ва чун моли арз буд ва дар ваии суд буд , бар омили воҷиб буд ки бифурӯшад , бидон нақд ки сармоя бӯдааст на нақдии дигар , ва чун миқдори сармоя нақд кард боқӣ қисмат кунад .

و اگر عامل گوید که بفروشم مال را، مالک را روا بود که منع کند، مگر زبونی یافته باشد که به سود بخرد، آنگاه منع نتواند کردن. و چون مال عرض بود و در وی سود بود، بر عامل واجب بود که بفروشد، بدان نقد که سرمایه بوده است نه نقدی دیگر، و چون مقدار سرمایه نقد کرد باقی قسمت کند.

Ва бар вай воҷиб набӯд фурӯхтани он . Ва чун як сол бугзарад , воҷиб буд ки қимати моли бидонад барои зкўаҳу зкўаҳи насиби омил бар омил буд . Ва нишоед ки бе дастурии молик сафар кунад , агар бикунад дар змони мол буд . Агар ба дастурӣ кунад , нафақаи роҳ бар моли қроз буд чунон ки нафақаи кёлу вазону ҳмолу крои дукон бар мол буд . Ва чун бозояд суфрау мутаҳҳарау ончӣ аз мол қроз харида бошад , дар миён наад ки муштарак буд .

و بر وی واجب نبود فروختن آن. و چون یک سال بگذرد، واجب بود که قیمت مال بداند برای زکوه و زکوه نصیب عامل بر عامل بود. و نشاید که بی دستوری مالک سفر کند، اگر بکند در ضمان مال بود. اگر به دستوری کند، نفقه راه بر مال قراض بود چنان که نفقه کیال و وزان و حمال و کرای دکان بر مال بود. و چون بازآید سفره و مطهره و آنچه از مال قراض خریده باشد، در میان نهد که مشترک بود.