Агар султонии молӣ ба наздик олимӣ фиристад то тафриқа кунад бар хайрот , агар донад ки онро моликӣаст муайян , нишоед ки тафриқа кунад албата , балки бояд гуфт то ба худованд диҳад ва агар молик падедор набошад , гуруҳе аз уламо имтиноъ кардаанд аз стдну тафриқа кардану наздики мо аўлитри он буд ки аз эшон бастанд ва тафриқа кунад бар хайрот то аз дасти эшон берун шаваду олати зулм эшон нагардад ва то даравишонро роҳатӣ буд ки ҳукми ин мол онаст ки ба даравишон бояд дод , валикин ба се шарт буд :

اگر سلطانی مالی به نزدیک عالمی فرستد تا تفرقه کند بر خیرات، اگر داند که آن را مالکی است معین، نشاید که تفرقه کند البته، بلکه باید گفت تا به خداوند دهد و اگر مالک پدیدار نباشد، گروهی از علما امتناع کرده اند از ستدن و تفرقه کردن و نزدیک ما اولیتر آن بود که از ایشان بستاند و تفرقه کند بر خیرات تا از دست ایشان بیرون شود و آلت ظلم ایشان نگردد و تا درویشان را راحتی بود که حکم این مال آن است که به درویشان باید داد، ولیکن به سه شرط بود:

Шарти аввали он ки ба сабаби стдни ваии султон эътиқод накунад ки моли ваии худ ҳалоласт ва агар набӯдӣ ваии нстдӣ ки он далер гардад бар касби ҳарому шари ин аз хайри тафриқа беш буд .

شرط اول آن که به سبب ستدن وی سلطان اعتقاد نکند که مال وی خود حلال است و اگر نبودی وی نستدی که آن دلیر گردد بر کسب حرام و شر این از خیر تفرقه بیش بود.

Шарти дувуми он ки ин олам дар маҳал он набошад ки дигарон дар Фростдни вай ба вай иқтидо кунанд ва аз тафриқа кардани ваии ғофил монанди , чунон ки гуруҳеи ҳуҷҷат гирифтаанд шофиии моли хулафои фаросатад ва аз ин ғофил бошанд ки ваии он ҳама тафриқа кардӣ . Вҳби бен мнбаҳу товуси ҳарду дар наздики бародар ҳуҷҷоҷ шуданд . Бомдодии сард буду товус панд медод вайро . Бифармуд то тилсонӣ бар китф товус афканданду товус сухан мегуфт ва меҷанбед то он тилсон аз ваии биФтод . Бародар ҳуҷҷоҷ бидонаст . Хашмгин шуд ва чун берун омаданд вҳб гуфт , « ё товус , агар ин тилсони бстдӣ ва ба дарвешӣ додӣ беҳтар аз он буд ки ӯро ба хашм оварадӣ » . Гуфт , « эмин набудам бдонкаҳи кас ба ман иқтидо кунаду мол эшон бастанд ва надонад ки ман ба дарвешӣ додам » .

شرط دوم آن که این عالم در محل آن نباشد که دیگران در فراستدن وی به وی اقتدا کنند و از تفرقه کردن وی غافل مانند، چنان که گروهی حجت گرفته اند شافعی مال خلفا فراستد و از این غافل باشند که وی آن همه تفرقه کردی. وهب بن منبه و طاووس هردو در نزدیک برادر حجاج شدند. بامدادی سرد بود و طاووس پند می داد وی را. بفرمود تا طیلسانی بر کتف طاووس افکندند و طاووس سخن می گفت و می جنبید تا آن طیلسان از وی بیفتاد. برادر حجاج بدانست. خشمگین شد و چون بیرون آمدند وهب گفت، «یا طاووس، اگر این طیلسان بستدی و به درویشی دادی بهتر از آن بود که او را به خشم آوردی». گفت، «ایمن نبودم بدانکه کس به من اقتدا کند و مال ایشان بستاند و نداند که من به درویشی دادم».

Шарти сими он ки дӯстии он золим дар дили ту падед ояд ва ба сабаби он ки мол ба ту фиристод то тафриқа кунӣ ки дӯстии золимони сабаби маъсиятҳо буд ки сабаби мдоҳнт буду сабаб он бошад ки бар маргу азли ваии андӯҳгини шӯй ва ба сабаби зиёдати ҳишмату вилояти ваии шоди шӯй . Ва барои ин гуфт расӯл ( с ) ки борхдоёи ҳеҷ фоҷирро дасти мада то бо ман некуӣ кунад ки он гоҳи дили ман ба вай майл кунад . Ва ин барои ин гуфт ки дил ба зарурат майл кунад ба ҳарки некуӣ кунад бо ту . Худоӣ таъолӣ мегуяд , «у лои тркнўои илои аллазӣнаи злмўои Фтскми алнор » ва баъзе аз хулафои даҳ ҳазор дирам ба наздики молик динор фиристод . Ҳама тафриқа кард ки як дирами бознгрФт . Муҳамади бен восеъ бидид , гуфт , « рост бигӯӣ то дили ту ҳеҷ майлӣ гирифт ба дӯстии ваии бад-ӣни сабаб ? » гуфт , « гирифт » . Гуфт , « аз ин метарсидам , охир шавамӣ он моли кор хеш кард бо ту . »

شرط سیم آن که دوستی آن ظالم در دل تو پدید آید و به سبب آن که مال به تو فرستاد تا تفرقه کنی که دوستی ظالمان سبب معصیتها بود که سبب مداهنت بود و سبب آن باشد که بر مرگ و عزل وی اندوهگین شوی و به سبب زیادت حشمت و ولایت وی شاد شوی. و برای این گفت رسول (ص) که بارخدایا هیچ فاجر را دست مده تا با من نیکویی کند که آن گاه دل من به وی میل کند. و این برای این گفت که دل به ضرورت میل کند به هرکه نیکویی کند با تو. خدای تعالی می گوید، «و لا ترکنوا الی الذین ظلموا فتسکم النار» و بعضی از خلفا ده هزار درم به نزدیک مالک دینار فرستاد. همه تفرقه کرد که یک درم بازنگرفت. محمد بن واسع بدید، گفت، «راست بگوی تا دل تو هیچ میلی گرفت به دوستی وی بدین سبب؟» گفت، «گرفت». گفت، «از این می ترسیدم، آخر شومی آن مال کار خویش کرد با تو.»

Ва яке аз бузургони Басраи моли султони бстдӣ ва тафриқа кардӣ . Вайро гуфтанд , « натарсӣ ки дӯстии эшон дар дил ту биҷунбад ? » гуфт , « агар касе даст ман бигирад ва дар биҳишти баради онгоҳ ки маъсият кунад , вайро душман дорам ва он кас душман дорам ки варо мусаххар кард то даст ман бигирифт ва дар биҳишти барад . Чун касеро ин қӯт буд , бокӣ набӯд агар моли эшон тафриқа кунад » .

و یکی از بزرگان بصره مال سلطان بستدی و تفرقه کردی. وی را گفتند، «نترسی که دوستی ایشان در دل تو بجنبد؟» گفت، «اگر کسی دست من بگیرد و در بهشت برد آنگاه که معصیت کند، وی را دشمن دارم و آن کس دشمن دارم که ورا مسخر کرد تا دست من بگرفت و در بهشت برد. چون کسی را این قوت بود، باکی نبود اگر مال ایشان تفرقه کند».