Бидон ки бо касе бародарӣу дӯстии доштан аз баҳри худои таъолӣ аз ибодатҳои фозиласт ва аз муомилоти бузург дар дайн . Расӯл ( с ) гуфт , « ҳаркии худои таъолӣ ба ваии хабарӣ хоста бошад , вайро дӯстии шоиста рӯзӣ кунад то агар худои таъолиро фаромӯш кунад ёдаш диҳад ва агар ёд кунад ёр вай бошад » . Ва гуфт ( с ) , « ҳеҷ ду муъмин ба якдигар нарасанд ки на якеро аз он фоида Эй бошад дар дайн » , ва гуфт , « ҳарки касеро дар роҳи худои таъолӣ ба бародарӣ гирад вайро дар биҳишти дараҷаи рафеъи бидиҳанд ки ба ҳеҷ амал дигар бидон дараҷа нарасад . »у абӯи Идрӣси хўлонӣ , маозро гуфт , « ман туро дӯст дорам барои худои таъолӣ » , гуфт , « бишорати туро ки аз расӯл ( с ) шунидам ки рӯзи қиёмат курсӣҳо бунаанд гирдогирди арш . Гуруҳеро ки рӯйҳои эшон чун моҳи шаби чаҳордаҳ буд , ҳамаи халқ дар ҳавл қиёмат бошанд ва эшон эмину ҳама дар бим бошанд ва эшон сокин ва эшон авлиёии худоӣ таъолӣ бошанд ки эшонро на бим буд ва на андӯҳ гуфтанд , « ё расӯли аллоҳи ин қавм каёнанд ? » гуфт , « алмтҳобўни фии аллоҳ , эшон касонеанд ки якдигарро барои худои таъолӣ дӯст доранд » . Ва расӯл ( с ) гуфт , « ҳеҷ ду кас барои худои таъолӣ дӯстӣ нагирифтанд , ки на дӯсттарин эшон назд худои таъолии он буд ки он дигарро дӯст тар дошт » , ва гуфт , « худоӣ мегуяд ҳақаст дӯстии ман касонеро ки зиёрат якдигар кунанд барои ман ва бо якдигар дӯстӣ кунанд барои ман ва бо якдигар дӯстӣ кунанд барои ман ва бо якдигар дар мол мсомҳт кунанд барои ману якдигарро нусрат кунанд барои ман » , ва гуфт , « худоӣ таъолӣ гуяд дар рӯзи қиёмати кҷоинди он касоне ки барои ман бо якдигар дӯстӣ гирифтанд то имрӯз ки ҳеҷ соя Эй нест ки паноҳ халқ бошад эшонро дар соя хеш бидорам ? » ва гуфт , « ҳафт тан , рӯзи қиёмат ки ҳеҷ касро соя Эй набошад , дар зилли худоӣ таъолӣ бошанд : яке амири одил , дувуми ҷавонӣ ки дар ибтидои ҷавонӣ дар ибодат баромада бошад , сими мардӣ ки аз масҷид берун ояд дил ӯ ба масҷиди овехта буд то ба масҷид бирасад , чаҳоруми ду тан ки барои худои таъолӣ бо якдигар дӯстӣ доранд , бар он гирд оянд ва бар он ҷудо шаванд , панҷум касе ки дар хилвати худои таъолиро ёд кунаду чашми вай пуроб шавад , шашуми мардӣ ки занӣ бо ҳишмату ҷамоли вайро ба хештан хонд вай аз тарси худои таъолӣ иҷобат накунад , ҳафтуми мардӣ ки садақа бидиҳад ба дасти рост ки дасти чапи вай аз он огоҳ набошад » . Ва гуфт , « ҳеҷ каси зиёрат бародарӣ накунад аз барои худои таъолӣ , алои фириштае мунодӣ мекунад аз пас вай ки фарруху мубораки боди туро биҳишти худои таъолӣ » . Ва гуфт , « мардӣ ба зиёрат мешуд ба наздики дӯстӣ , худои таъолии фириштаеро бар роҳ ӯ фиристод то гуфт куҷо май рӯй ? » гуфт , « ба зиёрати фалони бародар » . Гуфт , « ҳоҷатии дорӣ ба наздики вай ? » гуфт , « на » . Гуфт , « пас чаро май рӯй ? » гуфт , « барои худои таъолии вайро дӯст дорам » , пас гуфт , « худои таъолии маро ба наздик ту фиристод то туро бишорати даҳум ки худои таъолии туро дӯст медорад ба сабаби дӯстии ту вайро . Ва биҳишти туро воҷиб кард бар худ » . Ва расӯл ( с ) гуфт , « устувортарин дастовезӣ дар имон , дӯстӣ ва душманӣаст барои худои таъолӣ » .

بدان که با کسی برادری و دوستی داشتن از بهر خدای تعالی از عبادتهای فاضل است و از معاملات بزرگ در دین. رسول (ص) گفت، «هرکه خدای تعالی به وی خبری خواسته باشد، وی را دوستی شایسته روزی کند تا اگر خدای تعالی را فراموش کند یادش دهد و اگر یاد کند یار وی باشد». و گفت (ص)، «هیچ دو مومن به یکدیگر نرسند که نه یکی را از آن فایده ای باشد در دین»، و گفت، «هرکه کسی را در راه خدای تعالی به برادری گیرد وی را در بهشت درجه رفیع بدهند که به هیچ عمل دیگر بدان درجه نرسد.» و ابو ادریس خولانی، معاذ را گفت، «من تو را دوست دارم برای خدای تعالی»، گفت، «بشارت تو را که از رسول (ص) شنیدم که روز قیامت کرسیها بنهند گرداگرد عرش. گروهی را که رویهای ایشان چون ماه شب چهارده بود، همه خلق در هول قیامت باشند و ایشان ایمن و همه در بیم باشند و ایشان ساکن و ایشان اولیای خدای تعالی باشند که ایشان را نه بیم بود و نه اندوه گفتند، «یا رسول الله این قوم کیانند؟» گفت، «المتحابون فی الله، ایشان کسانی اند که یکدیگر را برای خدای تعالی دوست دارند». و رسول (ص) گفت، «هیچ دو کس برای خدای تعالی دوستی نگرفتند، که نه دوست ترین ایشان نزد خدای تعالی آن بود که آن دیگر را دوست تر داشت»، و گفت، «خدای می گوید حق است دوستی من کسانی را که زیارت یکدیگر کنند برای من و با یکدیگر دوستی کنند برای من و با یکدیگر دوستی کنند برای من و با یکدیگر در مال مسامحت کنند برای من و یکدیگر را نصرت کنند برای من»، و گفت، «خدای تعالی گوید در روز قیامت کجایند آن کسانی که برای من با یکدیگر دوستی گرفتند تا امروز که هیچ سایه ای نیست که پناه خلق باشد ایشان را در سایه خویش بدارم؟» و گفت، «هفت تن، روز قیامت که هیچ کس را سایه ای نباشد، در ظل خدای تعالی باشند: یکی امیر عادل، دوم جوانی که در ابتدای جوانی در عبادت برآمده باشد، سیم مردی که از مسجد بیرون آید دل او به مسجد آویخته بود تا به مسجد برسد، چهارم دو تن که برای خدای تعالی با یکدیگر دوستی دارند، بر آن گرد آیند و بر آن جدا شوند، پنجم کسی که در خلوت خدای تعالی را یاد کند و چشم وی پرآب شود، ششم مردی که زنی با حشمت و جمال وی را به خویشتن خواند وی از ترس خدای تعالی اجابت نکند، هفتم مردی که صدقه بدهد به دست راست که دست چپ وی از آن آگاه نباشد». و گفت، «هیچ کس زیارت برادری نکند از برای خدای تعالی، الا فرشته ای منادی می کند از پس وی که فرخ و مبارک باد تو را بهشت خدای تعالی». و گفت، «مردی به زیارت می شد به نزدیک دوستی، خدای تعالی فرشته ای را بر راه او فرستاد تا گفت کجا می روی؟» گفت، «به زیارت فلان برادر». گفت، «حاجتی داری به نزدیک وی؟» گفت، «نه». گفت، «پس چرا می روی؟» گفت، «برای خدای تعالی وی را دوست دارم»، پس گفت، «خدای تعالی مرا به نزدیک تو فرستاد تا تو را بشارت دهم که خدای تعالی تو را دوست می دارد به سبب دوستی تو وی را. و بهشت تو را واجب کرد بر خود». و رسول (ص) گفت، «استوارترین دستاویزی در ایمان، دوستی و دشمنی است برای خدای تعالی».

Ва худои таъолӣ ваҳй фиристод ба баъзе аз анбёء ки ин зуҳд ки пеши гирифтае , бад-ӣни роҳати хеш таъҷил кардӣ ки аз дунёу ранҷи ваии брстӣ ва аммо он ки ба ибодати ман машғӯл шавад , бад-ӣни ъзи хеш ҳосил кардӣ , лек бингар то ҳаргиз барои ман дӯстони маро дӯст доштӣ ва бо душманони ман душмани гардӣ ? ва ба исо ( ъ ) ваҳй фиристод ки агар ҳамаи ибодатҳои аҳли осмону замин ба ҷои оре ва дар миёни дӯстӣу душманӣ барои ман набошад , он ҳама сӯрат надорад . Ва исо ( ъ ) гуфт , « хештан дӯст гардонид наздики худои таъолӣ ба душмани доштани осӣон ва наздик гардонид худро ба худои таъолӣ ба давр бӯдан аз эшону ризои худои таъолӣ талаб кунед ба хашм гирифтан бо эшон » , гуфтанд , « ё рӯҳи аллоҳ , бо ки нишинем ? » гуфт , « бо касе ки дидори эшон худоиро бо ёд шумо диҳаду сухани эшон дар илми шумо зиёдат кунаду кирдори эшон шуморо дар охирати роғиб тар кунад » . Ва худои таъолӣ ваҳй фиристод ба Довӯд ки ё доўўдчро аз мардумони рамидае ва танҳо нишастае ? гуфт , « борхдоёи дӯстии ту ёди халқ аз дили ман бабрад ва аз ҳама нФўр шудам » . Гуфт , « ё Довӯд бедор бош ва худро бародарон ба дасти ору ҳаркии ёр ту набошад дар роҳи дайн , аз вай давр бош ки дилат сиёҳ кунад ва аз ман ?ут давр кунад » .

و خدای تعالی وحی فرستاد به بعضی از انبیاء که این زهد که پیش گرفته ای، بدین راحت خویش تعجیل کردی که از دنیا و رنج وی برستی و اما آن که به عبادت من مشغول شود، بدین عز خویش حاصل کردی، لیک بنگر تا هرگز برای من دوستان مرا دوست داشتی و با دشمنان من دشمن گردی؟ و به عیسی(ع) وحی فرستاد که اگر همه عبادتهای اهل آسمان و زمین به جای آری و در میان دوستی و دشمنی برای من نباشد، آن همه صورت ندارد. و عیسی (ع) گفت، «خویشتن دوست گردانید نزدیک خدای تعالی به دشمن داشتن عاصیان و نزدیک گردانید خود را به خدای تعالی به دور بودن از ایشان و رضای خدای تعالی طلب کنید به خشم گرفتن با ایشان»، گفتند، «یا روح الله، با که نشینیم؟» گفت، «با کسی که دیدار ایشان خدای را با یاد شما دهد و سخن ایشان در علم شما زیادت کند و کردار ایشان شما را در آخرت راغب تر کند». و خدای تعالی وحی فرستاد به داوود که یا داوودچرا از مردمان رمیده ای و تنها نشسته ای؟ گفت، «بارخدایا دوستی تو یاد خلق از دل من ببرد و از همه نفور شدم». گفت، «یا داوود بیدار باش و خود را برادران به دست آر و هرکه یار تو نباشد در راه دین، از وی دور باش که دلت سیاه کند و از من ات دور کند».

Ва расӯл ( с ) мо гуфт , « худои таъолиро фиришта Эйаст як нимаи вай аз оташ ва як нимаи вай аз барф . намегуяд : борхдоёи чунон ки миёни оташу барфи улфати афкандӣ , миёни дили бандагони шоистаи хеши улфати афкан » . Ва гуфт , « касоне ки дӯстӣ доранд барои худои таъолӣ , барои эшон амӯдӣ бизананд аз ёқӯти сурх , бар сари он ҳафтод ҳазор кӯшк . Аз онҷо ба аҳли биҳишт фурӯ нигаранд , нур рӯй эшон бар аҳл биҳишт уфтад , чунон ки нури офтоб дар дунё . Аҳл биҳишт гӯйанд биёед то ба назора эшон рӯем , эшонро бенанди ҷомаҳои сндси сабзи пӯшида ва бар пешонии эшон навишта , « алмтҳобўни фии аллоҳ . Инҳо дӯстони худоӣ таъолӣанд ъзўҷл »у ибни алсмок дар вақт марг мегуфт , « борхдоё ! доне ки дар он вақт ки маъсият мекардам аҳли тоъати туро дӯст май доштам ? инро куффорат он кун » ва муҷоҳид гуяд ки дӯстони худои таъолӣ чун дар рӯй якдигари хнднд , ҳамчунон ки барг аз дарахти фурӯи резад , гуноҳи эшон фурӯи резад .

و رسول (ص) ما گفت، «خدای تعالی را فرشته ای است یک نیمه وی از آتش و یک نیمه وی از برف. می گوید: بارخدایا چنان که میان آتش و برف الفت افکندی، میان دل بندگان شایسته خویش الفت افکن». و گفت، «کسانی که دوستی دارند برای خدای تعالی، برای ایشان عمودی بزنند از یاقوت سرخ، بر سر آن هفتاد هزار کوشک. از آنجا به اهل بهشت فرو نگرند، نور روی ایشان بر اهل بهشت افتد، چنان که نور آفتاب در دنیا. اهل بهشت گویند بیایید تا به نظاره ایشان رویم، ایشان را بینند جامه های سندس سبز پوشیده و بر پیشانی ایشان نوشته، «المتحابون فی الله. اینها دوستان خدای تعالی اند عزوجل» و ابن السماک در وقت مرگ می گفت، «بارخدایا! دانی که در آن وقت که معصیت می کردم اهل طاعت تو را دوست می داشتم؟ این را کفارت آن کن» و مجاهد گوید که دوستان خدای تعالی چون در روی یکدیگر خندند، همچنان که برگ از درخت فرو ریزد، گناه ایشان فرو ریزد.