Бидон ки дараҷаи мухолифони худои таъолӣ мутафовитасту хашму ташдид бо эшон бояд ки мутафовит буд :

بدان که درجه مخالفان خدای تعالی متفاوت است و خشم و تشدید با ایشان باید که متفاوت بود:

Дараҷаи аввали коФроннд : агар аҳл ҳарб бошанд , худ душмании эшон фаризаасту мъомлт бо эшон куштану банда гирифтанаст .

درجه اول کافرانند: اگر اهل حرب باشند، خود دشمنی ایشان فریضه است و معاملت با ایشان کشتن و بنده گرفتن است.

Дараҷаи дувуми аҳл змтанд : душманӣ бо эшон низ фаризаасту мъомлт бо эшон онаст ки эшонро ҳақир доранд ва икром накунанду роҳ бар эшон танг кунанд дар рафтан . Аммо дӯстӣ бо эшон бғоит макрӯҳаст ва бошад ки ба дараҷа таҳрим расад ки худоӣ таъолӣ мегуяд , « лотҷди қўмо иўмнў набиллоҳу алиўми алохр , иўодўни ман ҳодоллаҳу расӯла . . . Алоиаҳ »у расӯл ( с ) мегуяд , « ҳарки ба худои таъолӣ ва ба қиёмат имон дорад , бо душманони худои таъолӣ дӯст набошад » . Аммо бар эшон эътимод кардан ва эшонро ба амалу вилоят бар мусулмонони мусаллат кардан , истихфоф буд бар мусулмонӣ ва аз ҷумлаи кбоир буд .

درجه دوم اهل ذمت اند: دشمنی با ایشان نیز فریضه است و معاملت با ایشان آن است که ایشان را حقیر دارند و اکرام نکنند و راه بر ایشان تنگ کنند در رفتن. اما دوستی با ایشان بغایت مکروه است و باشد که به درجه تحریم رسد که خدای تعالی می گوید، «لاتجد قوما یومنو نبالله و الیوم الاخر، یوادون من حادالله و رسوله... الایه» و رسول (ص) می گوید، «هرکه به خدای تعالی و به قیامت ایمان دارد، با دشمنان خدای تعالی دوست نباشد». اما بر ایشان اعتماد کردن و ایشان را به عمل و ولایت بر مسلمانان مسلط کردن، استخفاف بود بر مسلمانی و از جمله کبایر بود.

Дараҷаи сеюм мбтдъ бошад : ки халқро ба бидъат даъват кунад . Изҳори душмании вай муҳим бошад , то халқ аз вай нафрат гиранду аўлитри он буд ки вайро салом накунанд ва бо ваии сухани нгўиндўи саломи вайро ҷавоб ндиҳанд ки чун даъват кунад шар ӯ мутаъаддӣ бошад . Аммо агар омӣ буд даъват накунад , кори вай саҳл бошад .

درجه سوم مبتدع باشد: که خلق را به بدعت دعوت کند. اظهار دشمنی وی مهم باشد، تا خلق از وی نفرت گیرند و اولیتر آن بود که وی را سلام نکنند و با وی سخن نگویندو سلام وی را جواب ندهند که چون دعوت کند شر او متعدی باشد. اما اگر عامی بود دعوت نکند، کار وی سهل باشد.

Дараҷаи чаҳорум : маъсиятӣаст ки дар он ранҷ халқ бошад , чун зулму гувоҳӣ ба дурӯғу ҳукм ба майлу ҳҷокрдн дар шеъру ғайбат кардану тхлит кардани миёни мардумон . Аз ин қавми эъроз кардан ва бо эшон дуруштӣ кардани сахти некӯ буду дӯстии доштан бо эшон сахти макрӯҳ буд ва ба дараҷа ҳаромӣ бирасад дар зоҳири фатво ки ин дар забт таклиф наёяд .

درجه چهارم: معصیتی است که در آن رنج خلق باشد، چون ظلم و گواهی به دروغ و حکم به میل و هجاکردن در شعر و غیبت کردن و تخلیط کردن میان مردمان. از این قوم اعراض کردن و با ایشان درشتی کردن سخت نیکو بود و دوستی داشتن با ایشان سخت مکروه بود و به درجه حرامی برسد در ظاهر فتوی که این در ضبط تکلیف نیاید.

Дараҷаи панҷум : кас буд ки ба шароб хӯрдану фисқ кардани машғӯл буд ва касеро аз вай ранҷӣ набошад . Кори ваии саҳлтар буд ва бо ваии тлтФу насиҳати аўлитр , агар умеди қабул буд ва агар на , эъроз кардан аз ваии некӯтар . Аммо ҷавоби саломи боз бояд додан ва лаънат набояд кардан . Яке дар рӯзгори расӯл ( с ) чанд бор шароб хӯрду вайро ҳад заданд . Яке аз саҳобаи вайро лаънат кард ва гуфт , « чанд хоҳад бӯдан аз фасоди вай ? » расӯл ( с ) вайро наҳй кард ва гуфт , « вайро худ шайтонии хасм басаст , ту низ ёвар шайтон мабош бар вай » .

درجه پنجم: کس بود که به شراب خوردن و فسق کردن مشغول بود و کسی را از وی رنجی نباشد. کار وی سهلتر بود و با وی تلطف و نصیحت اولیتر، اگر امید قبول بود و اگر نه، اعراض کردن از وی نیکوتر. اما جواب سلام باز باید دادن و لعنت نباید کردن. یکی در روزگار رسول (ص) چند بار شراب خورد و وی را حد زدند. یکی از صحابه وی را لعنت کرد و گفت، «چند خواهد بودن از فساد وی؟» رسول (ص) وی را نهی کرد و گفت، «وی را خود شیطانی خصم بس است، تو نیز یاور شیطان مباش بر وی».