Онаст ки кӯза ба даст рост гирад ва гуяд бисмии аллоҳу борӣки дркшд ва бар пой нахурду ибтидо ба кӯза фурӯ нигарад то хошокӣ ва ҳайвонӣ набошад дар вай ва агар ҷшоиӣ аз гулӯ барояд даҳон аз кӯза бигардонад ва агар як бор беш хӯрд се бор хӯрд ва ҳар бории бисми аллоҳ бигӯед ва ба охири алҳмдллаҳ ,у зери кӯза гӯш дорад то об ба ҷое нчконд ва чун тамом бихӯрад бигӯед , « алҳмдллаҳи алзии ҷаълаи ъзобои Фротои брҳмтаҳи велами иҷълаҳи млҳои аҷоҷои бзнўбно » .

آن است که کوزه به دست راست گیرد و گوید بسم الله و باریک درکشد و بر پای نخورد و ابتدا به کوزه فرو نگرد تا خاشاکی و حیوانی نباشد در وی و اگر جشایی از گلو برآید دهان از کوزه بگرداند و اگر یک بار بیش خورد سه بار خورد و هر باری بسم الله بگوید و به آخر الحمدلله، و زیر کوزه گوش دارد تا آب به جایی نچکاند و چون تمام بخورد بگوید، « الحمدلله الذی جعله عذابا فراتا برحمته ولم یجعله ملحا اجاجا بذنوبنا ».