Бидон ки расӯл ( с ) гуфт ки худоӣ таъолӣ мегуяд , « ман раҳмонаму хешӣ бар ман раҳмаст , номи вай аз номи худ шикофтам . Ҳаркии хешӣ пайваста дорад бо ваии пайвандаму ҳарки бурӣда дорад аз ваии бабрам » . Ва гуфт , « ҳарки хоҳад ки умри вай дароз шаваду рӯзии вай фарох шавад , гӯи хешовандонро некӯи дор . Ҳеҷ тоъатро беш аз он савоб нест ки слти раҳм то бошад ки аҳл байтӣ бошад ки ба фисқу фуҷур машғӯл бошад , чун сала раҳм кунанд , моли эшону фарзандони эшон аз баракат он меафзойанд » . Ва гуфт , « ҳеҷ садақаи фозилтар аз он набӯд ки ба хешовандии диҳӣ ки бо ту ба хусумат буд » .

بدان که رسول (ص) گفت که خدای تعالی می گوید، «من رحمانم و خویشی بر من رحم است، نام وی از نام خود شکافتم. هرکه خویشی پیوسته دارد با وی پیوندم و هرکه بریده دارد از وی ببرم». و گفت، «هرکه خواهد که عمر وی دراز شود و روزی وی فراخ شود، گو خویشاوندان را نیکو دار. هیچ طاعت را بیش از آن ثواب نیست که صلت رحم تا باشد که اهل بیتی باشد که به فسق و فجور مشغول باشد، چون صله رحم کنند، مال ایشان و فرزندان ایشان از برکت آن می افزایند». و گفت، «هیچ صدقه فاضلتر از آن نبود که به خویشاوندی دهی که با تو به خصومت بود».

Ва бидон ки пайвастани раҳми он буд ки чун эшон аз ту қатъ кунанд ту бипайвандӣу ҳаркии туро маҳрӯм дорад ту ӯро атои диҳӣу ҳарки бар ту зулм кунад ту аз ваии дргзорӣ .

و بدان که پیوستن رحم آن بود که چون ایشان از تو قطع کنند تو بپیوندی و هرکه تو را محروم دارد تو او را عطا دهی و هرکه بر تو ظلم کند تو از وی درگذاری.