Яке аз расӯл ( с ) пурсед ки некуӣ бо ки кунам ? гуфт , « бо модару падар » . Гуфт , « мурдаанд » . Гуфт , « бо фарзанд ки ҳамчунон ки падарро ҳақаст фарзандро ҳақаст ва яке аз ҳуқуқи фарзанд онаст ки варо ба бдхўиии хеш дар ъқўқи надорӣ » . Расӯл ( с ) гуфт , « худои таъолӣ раҳмат кунод брпдрӣ ки писари хешро ба нофармонӣ наёрад » . Инс мегуяд ки расӯл гуфт ( с ) , « писариро ки ҳафт рӯза шуд ӯро ақиқа кунеду ном ва кунят некӯ наед ва чун шаш сола шуд адаб кунед ва чун ҳафт сола шуд ба намоз фармоед ва чун на сола шуд ҷомаи хоб сўо кунед , чун сездаҳ сола шуд ба сабаб намоз бизанед , чун шонздаҳ сола шуд , падари вайро зан диҳаду даст вай гирад ва гуяд , « адабат кардаму омухтам ва зан додам . Ба худои таъолӣ дар паноҳам аз фитнаи ту дар дунё ва аз азоби ту дар охират » .

یکی از رسول (ص) پرسید که نیکویی با که کنم؟ گفت، «با مادر و پدر». گفت، «مرده اند». گفت، «با فرزند که همچنان که پدر را حق است فرزند را حق است و یکی از حقوق فرزند آن است که ورا به بدخویی خویش در عقوق نداری». رسول (ص) گفت، «خدای تعالی رحمت کناد برپدری که پسر خویش را به نافرمانی نیارد». انس می گوید که رسول گفت (ص)، «پسری را که هفت روزه شد او را عقیقه کنید و نام و کنیت نیکو نهید و چون شش ساله شد ادب کنید و چون هفت ساله شد به نماز فرمایید و چون نه ساله شد جامه خواب سوا کنید، چون سیزده ساله شد به سبب نماز بزنید، چون شانزده ساله شد، پدر وی را زن دهد و دست وی گیرد و گوید، «ادبت کردم و آموختم و زن دادم. به خدای تعالی در پناهم از فتنه تو در دنیا و از عذاب تو در آخرت».

Ва аз ҳуқуқи фарзандон онаст ки миёни эшон дар атоу бӯса додан ва дар ҳамаи некуӣ баробар доранду кӯдаки хирадро навохтану бӯса додани суннати расӯл ( с )аст . Ҳасанро бӯса медод . Ақръи бен ҳобс гуфт , « марои даҳ фарзандаст , ҳеҷ кадомро бӯса надодаам » . Расӯл ( с ) гуфт , « ҳарки бар фарзанд раҳмат накунад , бар вай раҳмат накунанд . »у расӯл ( с ) , бар минбар буд . Ҳасан бар ваии дарафтод . Дар ҳол аз минбари фурӯи давиду вайро барграфт ва ин оят бархонад ки анмои амўолкму аўлодкми фитна ва як бори расӯл ( с ) намоз мекард , чун ба суҷуд шуд , ҳасани пой ба гардани ваии даровард , расӯл ( с ) чандон таваққуф кард ки саҳоба пиндоштанд ки магари ваҳй омадааст ки суҷудро дароз мебояд кард . Чун салом дод боз пурседанд ки ваҳй омадааст дар суҷуд ? гуфт , « не ! ҳасани марои шутури хуши сохта буд , хостам ки бар вай бурӣда накунам » .

و از حقوق فرزندان آن است که میان ایشان در عطا و بوسه دادن و در همه نیکویی برابر دارند و کودک خرد را نواختن و بوسه دادن سنت رسول (ص) است. حسن را بوسه می داد. اقرع بن حابس گفت، «مرا ده فرزند است، هیچ کدام را بوسه نداده ام». رسول (ص) گفت، «هرکه بر فرزند رحمت نکند، بر وی رحمت نکنند.» و رسول (ص)، بر منبر بود. حسن بر وی درافتاد. در حال از منبر فرو دوید و وی را برگرفت و این آیت برخواند که انما اموالکم و اولادکم فتنه و یک بار رسول (ص) نماز می کرد، چون به سجود شد، حسن پای به گردن وی درآورد، رسول (ص) چندان توقف کرد که صحابه پنداشتند که مگر وحی آمده است که سجود را دراز می باید کرد. چون سلام داد باز پرسیدند که وحی آمده است در سجود؟ گفت، «نی! حسن مرا شتر خوش ساخته بود، خواستم که بر وی بریده نکنم».

Ва дар ҷумлаи ҳақи модару падар муаккадтараст ки таъзими эшон бар фарзанд воҷибаст . Худои таъолии онро бо ибодати худ ёд кардааст , гуфт , «у қзии рбки алотъбдои ало Аёау болўодини аҳсоно » ва аз азимии ҳақи эшон ду чизи воҷиб шудааст . Яке он ки бештар уламо баронанд ки агар таомӣ бошад аз шабаҳати валикини ҳаром маҳз набошад ки падар ва модар фармойанд ба хӯрдан он , тоъат бояд дошт ва бибояд хӯрд ки хушнӯдии эшон муҳимтараст аз шабаҳати ҳазар кардан . Дигари он ки ба ҳеҷ сафар нишоед шудан бе дастурии эшон , магари он ки фарзи айн шуда бошад , чун илми намозу рӯза чун онҷо касе наёбаду дуруст онаст ки ба ҳаҷ ислом нишоед шудан бе дастурии эшон ки тохири он мубоҳаст , агарчӣ фаризааст .

و در جمله حق مادر و پدر موکدتر است که تعظیم ایشان بر فرزند واجب است. خدای تعالی آن را با عبادت خود یاد کرده است، گفت، «و قضی ربک الاتعبدا الا ایاه و بالوادین احسانا» و از عظیمی حق ایشان دو چیز واجب شده است. یکی آن که بیشتر علما برآنند که اگر طعامی باشد از شبهت ولیکن حرام محض نباشد که پدر و مادر فرمایند به خوردن آن، طاعت باید داشت و بباید خورد که خشنودی ایشان مهمتر است از شبهت حذر کردن. دیگر آن که به هیچ سفر نشاید شدن بی دستوری ایشان، مگر آن که فرض عین شده باشد، چون علم نماز و روزه چون آنجا کسی نیابد و درست آن است که به حج اسلام نشاید شدن بی دستوری ایشان که تاخیر آن مباح است، اگرچه فریضه است.

Ва яке аз расӯл ( с ) дастурии хост то ба ғазва равад . Гуфт , « волидаи дорӣ ? » гуфт , « дорам » гуфт , « ба наздик ва биншин ки биҳишти ту дар зери қадам вайаст » . Ва яке аз Яман биёмаду дастурии хост дар ғазва . Гуфт , « модару падари дорӣ ба Яман ? » гуфт , « дорам » гуфт , « бози рӯу нахусти дастурии хоҳ , агар ндиҳанд фармон эшон кун ки пас аз тавҳиди ҳеҷ қрбтӣ набарӣ ба назд худои таъолии беҳтар аз он . » ва бидон ки ҳақи бародари маин ба ҳақи падар наздикаст ва дар хабараст , « ҳақи бародари маин биркаин чун ҳақ падараст бар фарзанд » .

و یکی از رسول (ص) دستوری خواست تا به غزوه رود. گفت، «والده داری؟» گفت، «دارم» گفت، «به نزدیک و بنشین که بهشت تو در زیر قدم وی است». و یکی از یمن بیامد و دستوری خواست در غزوه. گفت، «مادر و پدر داری به یمن؟» گفت، «دارم» گفت، «باز رو و نخست دستوری خواه، اگر ندهند فرمان ایشان کن که پس از توحید هیچ قربتی نبری به نزد خدای تعالی بهتر از آن.» و بدان که حق برادر مهین به حق پدر نزدیک است و در خبر است، «حق برادر مهین برکهین چون حق پدر است بر فرزند».