Расӯл гуфт ( с ) , « аз худоӣ таъолӣ битарсед дар ҳақи бандагону зердастони хеш аз он таом диҳед эшонро ки худ хуред ва аз он пӯшонед ки худ пӯшеду кории мФрмоиид ки тоқат надоранд агар шоиста бошанд нигоҳ доред ва агар на бифурӯшеду халқи худоиро дар азоб мадоред ки худои таъолии эшонро бандау зердасти шумо гардонидааст ва агар бхўостии шуморо зери даст эшон гардонидӣ » ва яке пурсед ки ё расӯли аллоҳи рӯзӣ чанд бор афв кунем аз бандагони хеш ? гуфт , « ҳФтодбор » .

رسول گفت (ص)، «از خدای تعالی بترسید در حق بندگان و زیردستان خویش از آن طعام دهید ایشان را که خود خورید و از آن پوشانید که خود پوشید و کاری مفرمایید که طاقت ندارند اگر شایسته باشند نگاه دارید و اگر نه بفروشید و خلق خدای را در عذاب مدارید که خدای تعالی ایشان را بنده و زیردست شما گردانیده است و اگر بخواستی شما را زیر دست ایشان گردانیدی» و یکی پرسید که یا رسول الله روزی چند بار عفو کنیم از بندگان خویش؟ گفت، «هفتادبار».

Ва ахнФи бен Қайсро гуфтанд , « бурдборӣ аз ки омухтӣ ? » гуфт , « аз Қайси бен ъосм ки канизак ба обзнии оҳанӣни барраи бирён аз вай овехта меоварад . Аз дасти ваии биФтод . Бар фарзанд вай омад ва ҳалок шуд . Канизак аз бими он биҳуш шуд . Гуфт , « сокит бош ки туро ҷурмӣ нест . Туро озод кардам аз барои худои таъолӣ . » ва яке аз бузургон , чун ғуломи вай нофармонбардорӣ кардӣ гуфтӣ ки одати хоҷаи хеши гирифтае , чунон ки хоҷаи ту дар мавлои хеш осӣ мешавад ва ту низ ҳамчунон мекунӣ ?

و اخنف بن قیس را گفتند، «بردباری از که آموختی؟» گفت، «از قیس بن عاصم که کنیزک به آبزنی آهنین بره بریان از وی آویخته می آورد. از دست وی بیفتاد. بر فرزند وی آمد و هلاک شد. کنیزک از بیم آن بیهوش شد. گفت، «ساکت باش که تو را جرمی نیست. تو را آزاد کردم از برای خدای تعالی.» و یکی از بزرگان، چون غلام وی نافرمانبرداری کردی گفتی که عادت خواجه خویش گرفته ای، چنان که خواجه تو در مولای خویش عاصی می شود و تو نیز همچنان می کنی؟

Ва Абумасъӯди алонсорӣ ғуломӣ дошт . ӯро мезад . Овозӣ шунид ки касе мегуфт , « абомсъўд ! даст бидор аз вай . » боз нагирист . Расӯл ( с )ро дид . Гуфт , « бидон ки худои таъолӣ бар ту қодиртар аз онаст ки ту бар вай . »

و ابومسعود الانصاری غلامی داشت. او را می زد. آوازی شنید که کسی می گفت، «ابامسعود! دست بدار از وی.» باز نگریست. رسول (ص) را دید. گفت، «بدان که خدای تعالی بر تو قادرتر از آن است که تو بر وی.»

Пас ҳақи мамлук онаст ки аз онону нони хӯришу ҷома бебарг надорад ва ба чашми кибр дар вай нанигарад ва донад ки ӯ ҳамчун вай одамӣаст ва чун хатое кунад аз ?хитои хеши брондишд ки дар ҳақи худоӣ таъолӣ мекунад ва чун хашмаш барояд аз қудрати ҳақи таъолии брондишд бар вай . Расӯл гуфт ( с ) ки ҳаркии зери дасти ваии вайро таомии сохту ранҷу дӯд он кашид ва аз ваии боздошт , гӯи вайро бо хештан бинишон то бихӯрад . Агар накунад луқма Эй гирад ва дар равған гирданд ва ба дасти хеш дар даҳони вай наад ва бигӯед бихӯр .

پس حق مملوک آن است که از آنان و نان خورش و جامه بی برگ ندارد و به چشم کبر در وی ننگرد و داند که او همچون وی آدمی است و چون خطایی کند از خطای خویش براندیشد که در حق خدای تعالی می کند و چون خشمش برآید از قدرت حق تعالی براندیشد بر وی. رسول گفت (ص) که هرکه زیر دست وی وی را طعامی ساخت و رنج و دود آن کشید و از وی بازداشت، گو وی را با خویشتن بنشان تا بخورد. اگر نکند لقمه ای گیرد و در روغن گرداند و به دست خویش در دهان وی نهد و بگوید بخور.