Бидон ки уламоро ихтилофаст ки азлату зовия гирифтани фозилтар ё мхолтт ? мазҳаби Сафёни саврӣу иброҳӣми адҳаму Довӯди тоӣу Фзили ъёзу сулаймони хавосу Юсуфи асботу ҳзиФи Маръашӣу башари ҳоФӣ ва бисёре аз муттақеону бузургон онаст ки азлату зовия гирифтани фозилтар аз мхолтту мазҳаби ҷамоатии бузург аз уламои зоҳир онаст ки мхолтти аввалитар ва умр гуяд , « насиби хеш аз азлат нигоҳ доред . »у ибн сайрин мегуяд , « азлат ибодатаст . »
بدان که علما را اختلاف است که عزلت و زاویه گرفتن فاضلتر یا مخالطت؟ مذهبِ سُفیانِ ثَوری و ابراهیمِ اَدهَم و داوودِ طایی و فُضَیلِ عَیّاض و سلیمانِ خَوّاص و یوسفِ اَسباط و حُذَیفِ مرعشی و بِشرِ حافی و بسیاری از متّقیان و بزرگان آن است که عزلت و زاویه گرفتن فاضلتر از مخالطت و مذهبِ جماعتی بزرگ از علمایِ ظاهر آن است که مخالطت اولیتر و عُمَر گوید، «نصیبِ خویش از عزلت نگاه دارید.» و ابنسیرین میگوید، «عزلت عبادت است.»
Ва яке Довӯди тоиро гуфт , « аз дунёи рӯзаи гир ва магушоӣ то вақти марг ва аз мардумон бигурез чунон ки аз шер гурезанд . »у ҳасан басарӣ мегуяд ки дар тӯрӣааст ки одамӣ ки қаноат карда бениёз бошад ва агар аз халқ азлат гирифт саломат ёфт . Ва агар шаҳватро зер пой оварад озод шуд ва агар ҳасадро монад муруввати вай зоҳир шуд ва чун рӯзӣ чанд сабр кард бархӯрдорӣ ҷовид ёфт .
و یکی داوود طایی را گفت، «از دنیا روزه گیر و مگشای تا وقتِ مرگ و از مردمان بگریز چنان که از شیر گریزند.» و حسنِ بصری میگوید که در توریه است که آدمی که قناعت کرده بینیاز باشد و اگر از خلق عزلت گرفت سلامت یافت. و اگر شهوت را زیرِ پای آورد آزاد شد و اگر حسد را ماند مروّتِ وی ظاهر شد و چون روزی چند صبر کرد برخورداریِ جاوید یافت.
Ва вҳби бен алўрд мегуяд , « ҳикмат даҳаст . На дар хомӯшӣасту даҳум дар азлат . »у рабиъи бен хисму иброҳӣми нахаъе чунин гуфтаанд ки илми биомузу гӯшае гир аз мардумон . Ва молики бен асад ба зиёдату иёдати беморону ташйиъ ҷиноза бирафтӣ . Бози як якро дасти бдошт ва зовия гирифт . Ва Фзил гуфт , « миннатии азими пазируфтам аз касе ки бар ман бугзараду салом баланд накунад ва чун бемор шавам ба иёдат наёяд » . Ва саъди бен абии вқосу Саиди бен зайд аз бузургон саҳоба буданд . Ба наздик Мадина будандӣ , ҷое ки онро ақиқ гӯйанд ва ба ҷумъа наомадандӣ ва ба ҳеҷ кори дигар то дар онҷо бамурданд .
و وُهب بنِ الوَرد میگوید، «حِکمت دَه است. نُه در خاموشی است و دهُم در عزلت.» و ربیع بن خَیثَم و ابراهیمِ نخعی چنین گفتهاند که علم بیاموز و گوشهای گیر از مردمان. و مالک بن اسد به زیادت و عیادتِ بیماران و تشییعِ جنازه برفتی. باز یکیک را دست بداشت و زاویه گرفت. و فضیل گفت، «منّتی عظیم پذیرفتم از کسی که بر من بگذرد و سلامِ بلند نکند و چون بیمار شوم به عیادت نیاید». و سعد بنابیوقّاص و سعید بنزید از بزرگانِ صحابه بودند. به نزدیکِ مدینه بودندی، جایی که آن را عقیق گویند و به جمعه نیامدندی و به هیچ کارِ دیگر تا در آنجا بمردند.
Ва яке аз амирони ҳотами асмро гуфт , « ҳоҷатӣ ҳаст ? » гуфт , « ҳаст » гуфт , « чаҳ ? » гуфт , « он ки ту маро набинӣ ва ман туро набинам » . Ва яке мари саҳли тстриро гуфт ки мехоҳам ки миёни мо суҳбат бошад . Гуфт , « чун яке аз мо бимиради дигари суҳбат бо ки хоҳад дошт , акнӯн ҳам бо вай бояд дошт . »
و یکی از امیران حاتمِ اَصَم را گفت، «حاجتی هست؟» گفت، «هست» گفت، «چه؟» گفت، «آن که تو مرا نبینی و من تو را نبینم». و یکی مر سهلِ تُستَری را گفت که میخواهم که میانِ ما صحبت باشد. گفت، «چون یکی از ما بمیرد دیگر صحبت با که خواهد داشت، اکنون هم با وی باید داشت.»
Ва бидон ки хилоф дар ин ҳамчунонаст ки хилоф дар он ки никоҳ кардани фозилтар ё нокардану ҳақиқат онаст ки ин ба аҳволи бигардад . Кас буд ки вайро азлати фозилтару кас буд ки вайро мхолтти фозилтар ва пайдо нашавад то офоту фавойид азлат гуфта наёяд .
و بدان که خلاف در این همچنان است که خلاف در آن که نکاح کردن فاضلتر یا ناکردن و حقیقت آن است که این به احوال بگردد. کس بوَد که وی را عزلت فاضلتر و کس بوَد که وی را مخالطت فاضلتر و پیدا نشود تا آفات و فوایدِ عزلت گفته نیاید.