Чун касе азлат гирифт , бояд ки ният кунад ки бад-ӣни азлати шари хеш аз мардумон боздораду талаб саломат кунад аз шари мардумону талаб фароғат кунад ба ибодати ҳақи таъолӣ ва бояд ки ҳеҷ бекор набошад , балки ба зикру фикру илму амал машғӯл бошаду мардумонро ба худ роҳи надиҳад ва аз ахбору ароҷиф шаҳр напурсад ва аз ҳол мардумон напурсад , чаҳ ҳар чиз ки башнавад чун тухмӣ бошад ки дар сина уфтад , дар миёни хилвати сар аз синаи барзанад ва муҳимтарин корӣ дар хилвати қатъ нафасаст то зикр софӣ шаваду ахбори мардумони тухми ҳадис нафасаст .

چون کسی عزلت گرفت، باید که نیّت کند که بدین عزلت شرِّ خویش از مردمان بازدارد و طلبِ سلامت کند از شرِّ مردمان و طلبِ فراغت کند به عبادتِ حق تعالی و باید که هیچ بیکار نباشد، بلکه به ذکر و فکر و علم و عمل مشغول باشد و مردمان را به خود راه ندهد و از اخبار و اراجیفِ شهر نپرسد و از حالِ مردمان نپرسد، چه هر چیز که بشنود چون تخمی باشد که در سینه افتد، در میانِ خلوت سر از سینه برزند و مهمترین کاری در خلوت قطعِ نفس است تا ذکر صافی شود و اخبارِ مردمان تخمِ حدیثِ نفس است.

Ва бояд ки аз қӯту кисват ба андак қаноат кунад , агар не аз мхолтти мардумон мустағнӣ набошад . Ва бояд ки сабур бошад бар ранҷи ҳамсоягон ва ба ҳарчӣ дар ҳақ вай гӯйанд аз мадҳу зм гӯш надораду дил дар он набандад ва агар вайро дар азлати мунофиқ ва мроӣӣ гӯйанд ё мухлис ё мутавозеъ ё мутакаббир , гӯш бидон надорад ки он ҳамаи рӯзгори бабраду мақсӯд аз азлати он бояд ки дар охирати мустағриқ буд .

و باید که از قوت و کسوت به اندک قناعت کند، اگر نی از مخالطتِ مردمان مستغنی نباشد. و باید که صبور باشد بر رنجِ همسایگان و به هرچه در حقِّ وی گویند از مدح و ذم گوش ندارد و دل در آن نبندد و اگر وی را در عزلت منافق و مُرائی گویند یا مخلص یا متواضع یا متکبّر، گوش بدان ندارد که آن همه روزگار ببرد و مقصود از عزلت آن باید که در آخرت مستغرق بود.