Бидон ки мизбонӣ кардани дӯстиро ба таомӣ аз бисёр садақа фозилтараст ки дар хабараст ки бар се чиз ҳисоб накунанд : бандаро ончӣ ба сҳўр хӯрд ва ончӣ бидон ифтор кунаду ончӣ бо дӯстон хӯрд . Ва ҷаъфари бен Муҳамад гуяд , « чун бо бародарони худ бар хон нишинӣ , шитоби мгир то муддатии дарози бикашад ки он миқдор аз ҷумлаи умр ҳисоб набошад »у ҳасан басарӣ гуяд ки ҳарчӣ банда бар хештану модару падар нафақа кунад , онро ҳисоб буд , магари таомӣ ки пеши дӯстони барад . Ва баъзе аз бузургон одат доштӣ ки чун бародаронро хон наҳодӣ , таом бисёр бар хон наҳодӣ ва гуфтӣ , « дрхбраст ки ҳарки аз таом хӯрд ки аз дӯстони монда буд , дар он ҳисоб накунанд ва мо май хоҳем ки аз он хӯрем , пас аз ин ки аз шумо пеши шумо баргирифта бошанд . »

بدان که میزبانی کردن دوستی را به طعامی از بسیار صدقه فاضلتر است که در خبر است که بر سه چیز حساب نکنند: بنده را آنچه به سحور خورد و آنچه بدان افطار کند و آنچه با دوستان خورد. و جعفر بن محمد گوید، «چون با برادران خود بر خوان نشینی، شتاب مگیر تا مدتی دراز بکشد که آن مقدار از جمله عمر حساب نباشد» و حسن بصری گوید که هرچه بنده بر خویشتن و مادر و پدر نفقه کند، آن را حساب بود، مگر طعامی که پیش دوستان برد. و بعضی از بزرگان عادت داشتی که چون برادران را خوان نهادی، طعام بسیار بر خوان نهادی و گفتی، «درخبر است که هرکه از طعام خورد که از دوستان مانده بود، در آن حساب نکنند و ما می خواهیم که از آن خوریم، پس از این که از شما پیش شما برگرفته باشند.»

Ва амири алмўмнини алии разии аллоҳ анҳу мегуяд ки як соъи таоми пеши бародарони нуҳуми дӯст тар дорам аз он ки бандае озоди бикунам . Ва дар хабараст ки ҳақ таъолӣ гуяд дар қиёмат , « ё банӣ одам ! дар дунё гурусна шудам марои таомии надодӣ » , гуяд , « илоҳӣ чигуна гурусна шудӣ ва ту худованди ҳамаи олимӣ ? » ва гуяд , « бародари ту гурусна буд , агар варо таом додӣ маро дода будӣ » . Ва расӯл ( с ) гуфт , ҳаркии бародари мусулмонро таом ва шароб диҳад то сайр шавад , эзади таъолии варо аз оташ давр гирданд ба ҳафт хандақ , миён ҳар хандақии панҷсад солаи роҳ » , ва гуфт , « хиркми ман атъми алтъоми беҳтарини шумо онаст ки таом бештар диҳад . »

و امیر المومنین علی رضی الله عنه می گوید که یک صاع طعام پیش برادران نهم دوست تر دارم از آن که بنده ای آزاد بکنم. و در خبر است که حق تعالی گوید در قیامت، «یا بنی آدم! در دنیا گرسنه شدم مرا طعامی ندادی»، گوید، «الهی چگونه گرسنه شدی و تو خداوند همه عالمی؟» و گوید، «برادر تو گرسنه بود، اگر ورا طعام دادی مرا داده بودی». و رسول (ص) گفت، هرکه برادر مسلمان را طعام و شراب دهد تا سیر شود، ایزد تعالی ورا از آتش دور گرداند به هفت خندق، میان هر خندقی پانصد ساله راه»، و گفت، «خیرکم من اطعم الطعام بهترین شما آن است که طعام بیشتر دهد.»