Он буд ки урат аз зону то ноф пӯшида надораду рон дар пеши қоим наад бараҳна карда то бимоладу шӯх боз кунад , балки агар даст дар зери азор бар он фаро гирад , нишоед ки бсўдн ба маънӣ дидан буд . Ва сӯрати ҳайвон бар девори гармоба мункираст . Воҷиб буд табоҳ кардан он ё берун омадан . Ва дигари дасту тосу сатили палид дар оби андак кардан ки мункир бошад бар мазҳаби шофиӣ ва инкор натавон кард бар моликӣ ки ба мазҳаб ӯ раво буд . Ва об бисёр рехтану исроф кардан аз мункиротасту мункирот дигар ҳаст ки дар китоб таҳорат гуфтаем .

آن بود که عورت از زانو تا ناف پوشیده ندارد و ران در پیش قایم نهد برهنه کرده تا بمالد و شوخ باز کند، بلکه اگر دست در زیر ازار بر آن فرا گیرد، نشاید که بسودن به معنی دیدن بود. و صورت حیوان بر دیوار گرمابه منکر است. واجب بود تباه کردن آن یا بیرون آمدن. و دیگر دست و طاس و سطل پلید در آب اندک کردن که منکر باشد بر مذهب شافعی و انکار نتوان کرد بر مالکی که به مذهب او روا بود. و آب بسیار ریختن و اسراف کردن از منکرات است و منکرات دیگر هست که در کتاب طهارت گفته ایم.