Фарши абрешимину миҷмарау глобдони симину пардаҳои овехта ки бар он сӯрат буд аммо сӯрат бар фаршу болаши раво буд . Ва миҷмара бар сӯрати ҳайвони мункир буд . Аммо самоъ раваду назораи занон дар мардони ҷавони тухми фасод буду ҳасбат бар ин ҳама воҷиб ояд ва агар натавонад , берун омадани воҷиб буд . Аҳмади ҳнил барои серумаи донеи симин ки бидид , бархест ва берун омад . Ва ҳамчунин агар дар меҳмонии мардӣ буд ки ҷома дебо дорад ё ангуштарии заррин , нишоед онҷои нишастан ва агар кӯдакии мумайизи ҷома абрешимин дорад ҳам нишоед ки ин ҳаромаст бар зукури уммат , чунон ки хамр ҳаромаст . Ва низ чун хуи Фрокнд , шараи он баъд аз булӯғ бар вай бимонад , аммо чун мумайиз набӯду лиззати он дрнёбд , макрӯҳ буд , валикин ҳамоно ба дараҷа таҳрим нарасад .

فرش ابریشمین و مجمره و گلابدان سیمین و پرده‌های آویخته که بر آن صورت بود اما صورت بر فرش و بالش روا بود. و مجمره بر صورت حیوان منکر بود. اما سماع رود و نظاره زنان در مردان جوان تخم فساد بود و حسبت بر این همه واجب آید و اگر نتواند، بیرون آمدن واجب بود. احمد حنیل برای سرمه‌دانی سیمین که بدید، برخاست و بیرون آمد. و همچنین اگر در مهمانی مردی بود که جامه دیبا دارد یا انگشتری زرین، نشاید آنجا نشستن و اگر کودکی ممیز جامه ابریشمین دارد هم نشاید که این حرام است بر ذکور امت، چنان که خمر حرام است. و نیز چون خو فراکند، شره آن بعد از بلوغ بر وی بماند، اما چون ممیز نبود و لذت آن درنیابد، مکروه بود، ولیکن همانا به درجه تحریم نرسد.

Ва агар дар меҳмонии масхара Эй бошад ки мардумонро ба фӯҳшу дурӯғ ба ханда оварад , нишоед нишастан бо ӯу тафсили мункирот бисёраст . Чун ин бдонстии мункироти мадорису хонгоҳҳоу маҷлиси ҳукму девони султону ғайри он бар ин қиёс кун .

و اگر در مهمانی مسخره‌ای باشد که مردمان را به فحش و دروغ به خنده آورد، نشاید نشستن با او و تفصیل منکرات بسیار است. چون این بدانستی منکرات مدارس و خانگاه‌ها و مجلس حکم و دیوان سلطان و غیر آن بر این قیاس کن.