Бидон ки меъда чун ҳавз танасту урӯқ ки аз вай ҳаме шавад ба ҳафт андом чун ҷўиҳосту манбаи ҳамаи шаҳватҳо меъдааст ва ин ғолибтарин шаҳватӣаст бар одамӣ , чаҳ одам ( ъ ) ки аз биҳишти биФтод ба сабаби ин шаҳвати биФтод . Ва ин шаҳвати асли шаҳватҳои дигараст ки чун шикам сайр шуд шаҳвати никоҳ ҷунбидан гирад ва ба шаҳвати фараҷ қиём натавон кард ало ба мол . Пас шараи мол падед ояду мол ба даст натавон оварад ало ба ҷоҳ ,у ҷоҳ нигоҳ натавон дошт ало ба хусумат бо халқ ва аз он ҳасаду таассубу адовату кибру риё падед ояд .

بدان که معده چون حوض تن است و عروق که از وی همی شود به هفت اندام چون جویهاست و منبع همه شهوتها معده است و این غالبترین شهوتی است بر آدمی، چه آدم (ع) که از بهشت بیفتاد به سبب این شهوت بیفتاد. و این شهوت اصل شهوتهای دیگر است که چون شکم سیر شد شهوت نکاح جنبیدن گیرد و به شهوت فرج قیام نتوان کرد الا به مال. پس شره مال پدید آید و مال به دست نتوان آورد الا به جاه، و جاه نگاه نتوان داشت الا به خصومت با خلق و از آن حسد و تعصب و عداوت و کبر و ریا پدید آید.

Пас меъдаи Фрогзоштни асли ҳамаи мъситҳосту зери дасти доштани шикаму гуруснагии одат кардани асли ҳамаи хирҳост ва аммо андари ин асли фазли гуруснагии бигӯеми пас фоидаи гуруснагии бигӯем , пас ихтилофи аҳволи мардуми ду он бигӯем , пас тариқи риёзат дар андак хӯрдани бигӯем , пас офати шаҳвати фараҷу савоб касе ки хештан аз он нигоҳ дорад , бигӯем , иншои аллоҳи таъолӣ .

پس معده فراگذاشتن اصل همه معصیتهاست و زیر دست داشتن شکم و گرسنگی عادت کردن اصل همه خیرهاست و اما اندر این اصل فضل گرسنگی بگوییم پس فایده گرسنگی بگوییم، پس اختلاف احوال مردم دو آن بگوییم، پس طریق ریاضت در اندک خوردن بگوییم، پس آفت شهوت فرج و ثواب کسی که خویشتن از آن نگاه دارد، بگوییم، انشا الله تعالی.