Бидон ки мақсӯд аз гуруснагӣ онаст то нафас шикаста шаваду зер даст гардад ва ба адаб шавад ва рост боистад ва аз ин бандҳо мустағнӣ шавад ва барои инаст ки пери мурӣдро ин ҳама бифармоед ва худ накунад ки мақсӯд гуруснагӣ нест . Мақсӯд онаст ки чандон хӯрд ки меъда гарон нашавад ва низ ҳиси гуруснагии наёбад ки ҳардуи шоғил буду камоли андари ин онаст ки насиби млоикаҳ буд ки эшонро на ранҷи гуруснагӣ буд ва на гаронии таом , валикини нафаси ин эътидоли наёбад ало бидон ки андари ибтидо бар вай неру кунанд . Онгоҳи гуруҳе аз бузургон ҳамеша ба хештан бадгумон бӯдаанду роҳи ҳзм гирифтаанд ва ин нигоҳ доштаанд ва он ки комилтар бӯдааст бар ҳади эътидол боистодаҳасту далел бар ин онаст ки расӯл ( с ) гоҳ будӣ ки рӯза доштӣ то гуфтандӣ ки низ накушояду гоҳ будӣ ки ҳамеи кушодӣ то гуфтандӣ ки низ надорад ва чун аз хонаи чизе талаб кардӣ , агар будӣ бихӯрадӣ ва агар набӯдӣ гуфтӣ рӯза дораму ангабин дӯст доштӣу гӯшт дӯст доштӣ .

بدان که مقصود از گرسنگی آن است تا نفس شکسته شود و زیر دست گردد و به ادب شود و راست بایستد و از این بندها مستغنی شود و برای این است که پیر مرید را این همه بفرماید و خود نکند که مقصود گرسنگی نیست. مقصود آن است که چندان خورد که معده گران نشود و نیز حس گرسنگی نیابد که هردو شاغل بود و کمال اندر این آن است که نصیب ملایکه بود که ایشان را نه رنج گرسنگی بود و نه گرانی طعام، ولیکن نفس این اعتدال نیابد الا بدان که اندر ابتدا بر وی نیرو کنند. آنگاه گروهی از بزرگان همیشه به خویشتن بدگمان بوده اند و راه حزم گرفته اند و این نگاه داشته اند و آن که کاملتر بوده است بر حد اعتدال بایستاده است و دلیل بر این آن است که رسول (ص) گاه بودی که روزه داشتی تا گفتندی که نیز نگشاید و گاه بودی که همی گشادی تا گفتندی که نیز ندارد و چون از خانه چیزی طلب کردی، اگر بودی بخوردی و اگر نبودی گفتی روزه دارم و انگبین دوست داشتی و گوشت دوست داشتی.

Ва маърӯфи крхиро таоми хуши бурдандӣ , бихӯрадӣу башар ҳоФӣ нахурдӣ . Аз маърӯф суол карданд , гуфт , « бародари ман башар вараъ бигрифтаасту марои маърифат кушода кардааст . Ман меҳмонами андари сарои мавлои хеш . Чун диҳад ҳаме хӯрам ва чун надиҳади сабр ҳаме кунам . Марои ҳеҷ тасарруф намондааст ва ҳеҷ эътирозии не » . Ва ин ҷои ғурур аҳмақон бошад ки ҳаркии тоқат муҷоҳидат надорад гуяд ман орифам чун маърӯфи крхӣ . Пас даст аз муҷоҳидат надорад алои ду кас , аммо сиддиқӣ ки бар кори рост истода бошад ва аммо аҳмақӣ ки пиндорад ки рост боистодаҳасту маърӯфи крхиро тасарруфи пурсида буд , агар дар вай хиёнатӣ кардандӣ ба дасту забони андари ваии ҳеҷ хашм ҳаракат накардӣ ва аз ҳақ таъолӣ дидӣ . Ин сухан аз чун ӯе дуруст ояд ва чун башари ҳоФӣу сиррии сиқтӣу молики динор , ин табақа аз нафаси худ эмин набӯда бошанд ва эшон муҷоҳидат бознгрФтаҳ бошанд . Маҳол буд ки касе ба хештани ин гумони барад .

و معروف کرخی را طعام خوش بردندی، بخوردی و بشر حافی نخوردی. از معروف سوال کردند، گفت، «برادر من بشر ورع بگرفته است و مرا معرفت گشاده کرده است. من مهمانم اندر سرای مولای خویش. چون دهد همی خورم و چون ندهد صبر همی کنم. مرا هیچ تصرف نمانده است و هیچ اعتراضی نی».و این جای غرور احمقان باشد که هرکه طاقت مجاهدت ندارد گوید من عارفم چون معروف کرخی. پس دست از مجاهدت ندارد الا دو کس، اما صدیقی که بر کار راست ایستاده باشد و اما احمقی که پندارد که راست بایستاده است و معروف کرخی را تصرف پرسیده بود، اگر در وی خیانتی کردندی به دست و زبان اندر وی هیچ خشم حرکت نکردی و از حق تعالی دیدی. این سخن از چون اویی درست آید و چون بشر حافی و سری سقطی و مالک دینار، این طبقه از نفس خود ایمن نبوده باشند و ایشان مجاهدت بازنگرفته باشند. محال بود که کسی به خویشتن این گمان برد.