Бидон ки аз ин ду офат тавлид кунад , яке он ки бар тарки баъзе аз шаҳавот қодир набошад ва нахоҳад ки бидонанд , андар хилват бихӯрад ва бармало нахурд . Ва ин айн нифоқ бошад ва буд ки шайтони вайро ғурур диҳад ки ин маслиҳат мардумон бошад то ба ту иқтидо кунанд ва ин ғурур маҳзаст . Ва кас бошад ки шаҳвати бихарад ва ба хонаи барад то бибинанд , онгоҳи пинҳон ба садақа диҳад ва ин ниҳоят садақаасту кор садиқонасту азими душвор буд ин бар нафас . Ва шарти ихлос онаст ки ин осон душвор шавад . Агар душвор буд ҳануз андари дили риёии хФӣ мондааст , тоъати худ ҳаме дорад на тоъати ҳақ . Ва ҳарки аз шаҳват таом бигурезаду андари шаҳват ва риё уфтад чунон бошад ки аз ёрон ҳазар кунад ва дар зер новдон нишинад , пас бояд ки чун андари нафаси ваии ин тақозо падед ояд , андари пеши мардумон аз он андак бихӯрад ва ҳама нахурд то ҳам риё шикаста шавад ва ҳам шаҳват .

بدان که از این دو آفت تولید کند، یکی آن که بر ترک بعضی از شهوات قادر نباشد و نخواهد که بدانند، اندر خلوت بخورد و برملا نخورد. و این عین نفاق باشد و بود که شیطان وی را غرور دهد که این مصلحت مردمان باشد تا به تو اقتدا کنند و این غرور محض است. و کس باشد که شهوت بخرد و به خانه برد تا ببینند، آنگاه پنهان به صدقه دهد و این نهایت صدقه است و کار صدیقان است و عظیم دشوار بود این بر نفس. و شرط اخلاص آن است که این آسان دشوار شود. اگر دشوار بود هنوز اندر دل ریای خفی مانده است، طاعت خود همی دارد نه طاعت حق. و هرکه از شهوت طعام بگریزد و اندر شهوت و ریا افتد چنان باشد که از یاران حذر کند و در زیر ناودان نشیند، پس باید که چون اندر نفس وی این تقاضا پدید آید، اندر پیش مردمان از آن اندک بخورد و همه نخورد تا هم ریا شکسته شود و هم شهوت.