Бидон ки шаҳвати суҳбат бар одамӣ мусаллат кардаанд то мутақозӣ бошад ки тухм бипароканад то насл мунқатиъ нашавад ва то намӯдорӣ буд аз лиззати биҳишту офати ин шаҳват азимаст . Иблиси фарои Мӯсо ( ъ ) гуфт , « бо ҳеҷ зан ба хилвати манишин ки ҳеҷ мард бо занӣ хилват накунад ки на ман мулозим вай бошам то вайро фитнаи гардонам » . Саиди бен мсиб мегуяд ки ҳеҷ пайғамбари бФрстоди ҳақи таъолӣ ки на Иблис ба сабаби занон аз вай навмед набӯд ва ман бар хештан аз ҳеҷ чиз чунон натарсам ки аз ин ,у бад-ӣни сабаби ҷузи андари хонаи хешу хонаи духтар хеш нашавам .

بدان که شهوت صحبت بر آدمی مسلط کرده اند تا متقاضی باشد که تخم بپراکند تا نسل منقطع نشود و تا نموداری بود از لذت بهشت و آفت این شهوت عظیم است. ابلیس فرا موسی (ع) گفت، «با هیچ زن به خلوت منشین که هیچ مرد با زنی خلوت نکند که نه من ملازم وی باشم تا وی را فتنه گردانم». سعید بن مسیب می گوید که هیچ پیغمبر بفرستاد حق تعالی که نه ابلیس به سبب زنان از وی نومید نبود و من بر خویشتن از هیچ چیز چنان نترسم که از این، و بدین سبب جز اندر خانه خویش و خانه دختر خویش نشوم.

Ва бидон ки андари ин шаҳват низ ифротасту тафриту миёна . Ифроти он буд ки чунон шавад ки аз фавоҳиш шарм надораду ҳамагӣ хеш бидон диҳад ва чун чунин буд воҷиб буд шикастан он ба рӯза . Ва агар шикаста нашавад никоҳ кунад . Ва тафрити он буд ки вайро ҳеҷ шаҳват набошад ва он низ нуқсон буду эътидоли он буд ки шаҳват буду зери даст буд . Ва кас буд ки чизҳо хӯрд то шаҳвати вай зиёдат шавад ва ин аз ҷаҳл буд . Ва мисли вай чун касе буд ки ошёни занбӯри бшўронд то андар вай уфтанд магар касе ки никоҳ карда буду мақсӯд вай нигоҳдоштан ҷониби занон буд ки ҳсн эшон мардонанд .

و بدان که اندر این شهوت نیز افراط است و تفریط و میانه. افراط آن بود که چنان شود که از فواحش شرم ندارد و همگی خویش بدان دهد و چون چنین بود واجب بود شکستن آن به روزه. و اگر شکسته نشود نکاح کند. و تفریط آن بود که وی را هیچ شهوت نباشد و آن نیز نقصان بود و اعتدال آن بود که شهوت بود و زیر دست بود. و کس بود که چیزها خورد تا شهوت وی زیادت شود و این از جهل بود. و مثل وی چون کسی بود که آشیان زنبور بشوراند تا اندر وی افتند مگر کسی که نکاح کرده بود و مقصود وی نگاهداشتن جانب زنان بود که حصن ایشان مردانند.

Ва андари ғароиб ахбораст ки расӯл ( с ) гуфт ки андари худ заъф шаҳватӣ дидам . Ҷабраил ( ъ ) марои Ҳариса Эй фармуду сабаби он буд ки вай на зан дошт ва эшон бар ҳамаи олами ҳаром шуда буданду умеди эшон аз ҳамаи гусаста буд .

و اندر غرایب اخبار است که رسول (ص) گفت که اندر خود ضعف شهوتی دیدم. جبرئیل (ع) مرا هریسه ای فرمود و سبب آن بود که وی نه زن داشت و ایشان بر همه عالم حرام شده بودند و امید ایشان از همه گسسته بود.

Ва яке аз офоти ин шаҳват ишқаст ва он сабаби маъсиятҳои бисёраст ва агар андари ибтидои он эҳтиёт накунад аз даст андар гузараду эҳтиёт он нигоҳдоштан чашмаст ки агар ба иттифоқ чашм биафтад , нигоҳдоштан он дигари бори осон буд , аммо агар фаро гузорад бозгрФтни душвор буд ва мисли нафаси андари он чун сутурӣаст ки ибтидои қасд ҷоӣӣ кунад , Аннани вай бар тофтани осон буд . Ва чун дршди дунбол гирифтан ва берун кашӣдан душвор буд , пас асли нигоҳи доштани чашм буд .

و یکی از آفات این شهوت عشق است و آن سبب معصیتهای بسیار است و اگر اندر ابتدای آن احتیاط نکند از دست اندر گذرد و احتیاط آن نگاهداشتن چشم است که اگر به اتفاق چشم بیفتد، نگاهداشتن آن دیگر بار آسان بود، اما اگر فرا گذارد بازگرفتن دشوار بود و مثل نفس اندر آن چون ستوری است که ابتدا قصد جائی کند، عنان وی بر تافتن آسان بود. و چون درشد دنبال گرفتن و بیرون کشیدن دشوار بود، پس اصل نگاه داشتن چشم بود.

Саиди бен мбир гуяд ки фитнаи Довӯд ( ъ ) аз чашм буду Довӯд бо писар хеш гуфт , « раво бошад ки пас шер ва аждарҳо фарои шӯй , валикин бояд ки аз паии занон фаро нашӯй » . Ва яҳёи бен закариё ( ъ )ро пурседанд ки ибтидои занон аз куҷои хезад ? » гуфт , « аз чашму шаҳват » . Ва расӯл ( с ) мегуяд ки нигаристан тирӣаст аз тирҳои Иблис ба заҳр об додау ҳарки аз бими ҳақи таъолии чашм нигоҳ дорад вайро ӣмонӣ диҳанд ки ҳаловати он дар дил биёбад . Ва расӯл ( с ) гуфт ки пас аз вафоти хеши ҳеҷ фитна нагузоштам уммати хешро чун занон . Ва гуфт , « чашм зино кунад ҳамчунон ки фараҷу зиноӣ чашм нигаристанаст » . Пас ҳаркии чашми нигоҳ натавонад дошт бар ваии воҷиб буд ки шаҳватро риёзат диҳаду алоҷи ин шаҳвати рӯза доштанаст , агар натавонади никоҳ кардан ва агар чашм аз кӯдакони некӯ рӯй нигоҳ натавонад дошт ин офати азимтар ки ин худ ҳалол натавон кард .

سعید بن مبیر گوید که فتنه داوود (ع) از چشم بود و داوود با پسر خویش گفت، «روا باشد که پس شیر و اژدرها فرا شوی، ولیکن باید که از پی زنان فرا نشوی». و یحیی بن زکریا (ع) را پرسیدند که ابتدای زنان از کجا خیزد؟» گفت، «از چشم و شهوت». و رسول (ص) می گوید که نگریستن تیری است از تیرهای ابلیس به زهر آب داده و هرکه از بیم حق تعالی چشم نگاه دارد وی را ایمانی دهند که حلاوت آن در دل بیابد. و رسول (ص) گفت که پس از وفات خویش هیچ فتنه نگذاشتم امت خویش را چون زنان. و گفت، «چشم زنا کند همچنان که فرج و زنای چشم نگریستن است». پس هرکه چشم نگاه نتواند داشت بر وی واجب بود که شهوت را ریاضت دهد و علاج این شهوت روزه داشتن است، اگر نتواند نکاح کردن و اگر چشم از کودکان نیکو روی نگاه نتواند داشت این آفت عظیم تر که این خود حلال نتوان کرد.

Ва ҳаркии андари ваии шаҳватӣ ҳаракат кунаду андар амрдӣ нигарад ва аз он роҳатӣ ёбад , нигаристан бар вай ҳаромаст , магари роҳат аз он ҷинс буд ки аз обу сабзау шукуфа ва нақшҳои некӯ ёбад ки он зиён надорад . Ва нишони он буд ки андари ваии тақозоӣ наздикӣ набошад ки шукуфау гул агарчӣ некӯ буд тақозои бӯса додану брмосидн он набошад . Ва чун ин тақозо падедор омад нишон шаҳватасту аввали қадам ливотааст . Ва яке аз машойих ҳаме гуяд ки бар мурӣд аз ширии хашмгин ки ба вай уфтад чунон натарсам ки аз ғуломии амрад .

و هرکه اندر وی شهوتی حرکت کند و اندر امردی نگرد و از آن راحتی یابد، نگریستن بر وی حرام است، مگر راحت از آن جنس بود که از آب و سبزه و شکوفه و نقشهای نیکو یابد که آن زیان ندارد. و نشان آن بود که اندر وی تقاضای نزدیکی نباشد که شکوفه و گل اگرچه نیکو بود تقاضای بوسه دادن و برماسیدن آن نباشد. و چون این تقاضا پدیدار آمد نشان شهوت است و اول قدم لواطه است. و یکی از مشایخ همی گوید که بر مرید از شیری خشمگین که به وی افتد چنان نترسم که از غلامی امرد.

Ва яке аз мурӣдон гуфт ки шаҳвати чунон ғолиб шуд ки тоқат он надоштам . Зорӣ ва дуо кардам бисёр . Пас шабии шахсеро ба хоб дидам ки маро гуфт , « туро чаҳ бӯдааст ? » бо вай гуфтам . ӯ даст ба синаи ман фурӯд оварад . Чун бедор шудам кифояти афтода буд . Чун як соли баромад , боз падедор омад . Ҳамон шахсро ба хоб дидам ки гуфт , « хоҳии ин аз ту бишавад ? » гуфтам , « хоҳам » . Гуфт , « гардани фарои пеши дор » . Гардани фарои пеши доштам . Шамшерӣ биовараду гардани ман бузад . Чун бедор шудам кифоят шуда буд ва чун як сол бигузашт боз падедор омад . Зорӣ кардам то ҳамон шахсро ба хоб дидам ки бо ман гуфт , « то кӣ хоҳӣ аз ҳақи таъолии дафъи он чизе ки вай дӯст надорад ? » пас зан кардам то аз он халос ёфтам .

و یکی از مریدان گفت که شهوت چنان غالب شد که طاقت آن نداشتم. زاری و دعا کردم بسیار. پس شبی شخصی را به خواب دیدم که مرا گفت، «تو را چه بوده است؟» با وی گفتم. او دست به سینه من فرود آورد. چون بیدار شدم کفایت افتاده بود. چون یک سال برآمد، باز پدیدار آمد. همان شخص را به خواب دیدم که گفت، «خواهی این از تو بشود؟» گفتم، «خواهم». گفت، «گردن فرا پیش دار». گردن فرا پیش داشتم. شمشیری بیاورد و گردن من بزد. چون بیدار شدم کفایت شده بود و چون یک سال بگذشت باز پدیدار آمد. زاری کردم تا همان شخص را به خواب دیدم که با من گفت، «تا کی خواهی از حق تعالی دفع آن چیزی که وی دوست ندارد؟» پس زن کردم تا از آن خلاص یافتم.