Бидон ки ғайбати ҳама на он бод ки ба забон бошад балки ба чашм ва низ ба даст ва ба ишорат ва ба навиштани ҳам ҳаром буд . Оишаи разии аллоҳ анҳу мегуяд , « даст ишорат кардам ки занӣ кӯтоҳаст » . Расӯл ( с ) гуфт , « ғайбат кардӣ » . Ва ҳамчунин ланг рафтану чашми аҳвал кардан то ҳол касе маълум шавад ҳама ғайбатаст , аммо агар номи набард ва гуяд касе чунин кард ғайбат набошад , магар ки ҳозирон бихоҳанд донист киро мегуяд , онгоҳ ҳаром бошад ки мақсӯди тафҳим буд ва ба ҳарчӣ буд .

بدان که غیبت همه نه آن باد که به زبان باشد بلکه به چشم و نیز به دست و به اشارت و به نوشتن هم حرام بود. عایشه رضی الله عنه می گوید، «دست اشارت کردم که زنی کوتاه است». رسول (ص) گفت، «غیبت کردی». و همچنین لنگ رفتن و چشم احول کردن تا حال کسی معلوم شود همه غیبت است، اما اگر نام نبرد و گوید کسی چنین کرد غیبت نباشد، مگر که حاضران بخواهند دانست که را می گوید، آنگاه حرام باشد که مقصود تفهیم بود و به هرچه بود.

Ва гуруҳе аз қроёну порсиёни ҷоҳил ғайбат кунанд ва пиндоранд ки ғайбат нест ва ё ҳадис касе кунанд пеши вай ва гӯйанд , Алҳамдулиллоҳ ки ҳақи таъолии моро нигоҳ доштааст аз фалони чиз то бидонанд ки ӯ чунин ҳаме кунад . Ва ё гӯйанд , « фалони мард сахт некӯасту аҳвол ӯ хубаст валикин ӯ низ мубтало шудааст ба халқ , чунон ки мо мубтало шудаем ва кам касе халос ёбад аз фатрату офату амсоли ин » , ва бошад ки хештан мазаммат кунад то бидон мазаммати дайгарӣ ҳосил ояд .

و گروهی از قرایان و پارسیان جاهل غیبت کنند و پندارند که غیبت نیست و یا حدیث کسی کنند پیش وی و گویند، الحمدالله که حق تعالی ما را نگاه داشته است از فلان چیز تا بدانند که او چنین همی کند. و یا گویند، «فلان مرد سخت نیکوست و احوال او خوب است ولیکن او نیز مبتلا شده است به خلق، چنان که ما مبتلا شده ایم و کم کسی خلاص یابد از فترت و آفت و امثال این»، و باشد که خویشتن مذمت کند تا بدان مذمت دیگری حاصل آید.

Ва бояд ки дар пеши ғайбат кунанда нагӯяд , субҳони аллоҳ , инат аҷаб » , то он кас ба нишот шавад ва ё дигарон ки ғофил бӯда анд бишинаванд ва гуяд , « андӯҳгин шудаам ки фалонро чунин воқеае иттифоқ афтодааст . Ҳақи таъолӣ кифоят кунод »у мақсӯди он буд ки воқеаи вайро дигарон бидонанд . Ва бошад ки чун ҳадис касе кунад гуяд , « худои таъолии моро тавбаи дҳод » то бидонанд ки вай маъсият кардааст . Ин ҳамаи ғайбат буд , лекин чун чунин набӯд , нифоқ низ бо вай ба ҳам ки хештан ба порсое Фронмўдаҳ бошад ва ба ғайбат нокардан то аз маъсият давр шаваду вай ба ҷаҳли худ пиндорад ки ғайбат накардааст ва бошад ки касе ғайбат кунад , вайро гуяд , хомӯш ғайбат макун » ва ба дили онро кора набӯд , ҳам мунофиқ ва ҳам ғайбат карда бошад ки ғайбат шунаванда ҳам дар ғайбат шарикаст магар ки ба дил кора бошад .

و باید که در پیش غیبت کننده نگوید، سبحان الله، اینت عجب»، تا آن کس به نشاط شود و یا دیگران که غافل بوده اند بشنوند و گوید، «اندوهگین شده ام که فلان را چنین واقعه ای اتفاق افتاده است. حق تعالی کفایت کناد» و مقصود آن بود که واقعه وی را دیگران بدانند. و باشد که چون حدیث کسی کند گوید، «خدای تعالی ما را توبه دهاد» تا بدانند که وی معصیت کرده است. این همه غیبت بود، لیکن چون چنین نبود، نفاق نیز با وی به هم که خویشتن به پارسایی فرانموده باشد و به غیبت ناکردن تا از معصیت دور شود و وی به جهل خود پندارد که غیبت نکرده است و باشد که کسی غیبت کند، وی را گوید، خاموش غیبت مکن» و به دل آن را کاره نبود، هم منافق و هم غیبت کرده باشد که غیبت شنونده هم در غیبت شریک است مگر که به دل کاره باشد.

Як рӯзи Абубакру умри разии аллоҳи ънҳмо ба ҳам мешуданд . Якдигарро гуфтанд , « фалон бисёр хусбад » . Пас аз расӯл ( с ) нон хӯришӣ хостанд . Гуфт , « шумо нон бихӯред » . Гуфтанд , « намедонем ки мо чаҳ хӯрдем » . Гуфт , « балии гӯшти бародар хеш хӯрдед » . Ҳардуро фароҳам гирифт . Яке гуфта буд ва дайгарӣ шунида буд . Ва агар ба дил кора набошад ва ба чашм ё ба даст ишорат кунад ки хомӯш , ҳам тақсир карда бошад . Бояд ки ба ҷад ва сариҳ гуяд то андари ғоиб муқассир набӯд ки андар хабараст ки ҳаркии бародари мусулмонро ғайбат кунаду вай нусрат накунаду вайро фурӯ гузорад , ҳақи таъолии вайро фурӯ гузорад андар вақте ки ҳоҷатманд буд .

یک روز ابوبکر و عمر رضی الله عنهما به هم می شدند. یکدیگر را گفتند، «فلان بسیار خسبد». پس از رسول (ص) نان خورشی خواستند. گفت، «شما نان بخورید». گفتند، «نمی دانیم که ما چه خوردیم». گفت، «بلی گوشت برادر خویش خوردید». هردو را فراهم گرفت. یکی گفته بود و دیگری شنیده بود. و اگر به دل کاره نباشد و به چشم یا به دست اشارت کند که خاموش، هم تقصیر کرده باشد. باید که به جد و صریح گوید تا اندر غایب مقصر نبود که اندر خبر است که هرکه برادر مسلمان را غیبت کند و وی نصرت نکند و وی را فرو گذارد، حق تعالی وی را فرو گذارد اندر وقتی که حاجتمند بود.