Бидон ки ғайбат кардан ба дил ҳамчунон ҳаромаст ки ба забон ва чунон ки нишоед ки нуқсон касе бо дайгарии гӯйӣ , нишоед ки Фрохўиш низ гӯйӣ . Ва ғайбат ба дил он бошад ки гумони бади барӣ ба касе бе он ки аз вай ба чашми чизеи бинӣ ё ба гӯши шинавӣ ё яқини доне . Расӯл ( с ) гуфт , « ҳақи таъолии хӯни мусулмонону моли вай ва он ки ба ваии гумон бад баранд ҳараса ҳаром кардааст » ва ҳарчӣ андар дил уфтад ки он на яқин буд ва на аз қавли ду адл бошад , шайтони андар дил афганда буду ҳақи таъолӣ ҳаме гуяд , « ани ҷоء кам фосиқи бнбои Фтбинўо . Аз ҳокими фосиқи сухан бовар макунед » . Ва ҳеҷ фосиқ чун шайтон несту ҳароми он буд ки дили хешро бидон қарори диҳӣ , аммо хотирӣ ки бе ихтиёри даройад ва ту онро кора бошӣ бидон махаз набошӣ . Расӯл ( с ) мегуяд , « муъмин аз гумони бад холӣ набошад , валикини саломати вай аз он буд ки андари дили хеш таҳқиқ накунад ва то эҳтимолро ҷойу маҷол буд бар ваҷҳеи некӯтар ҳамл кунад » .

بدان که غیبت کردن به دل همچنان حرام است که به زبان و چنان که نشاید که نقصان کسی با دیگری گویی، نشاید که فراخویش نیز گویی. و غیبت به دل آن باشد که گمان بد بری به کسی بی آن که از وی به چشم چیزی بینی یا به گوش شنوی یا یقین دانی. رسول (ص) گفت، «حق تعالی خون مسلمانان و مال وی و آن که به وی گمان بد برند هرسه حرام کرده است» و هرچه اندر دل افتد که آن نه یقین بود و نه از قول دو عدل باشد، شیطان اندر دل افگنده بود و حق تعالی همی گوید، «ان جاء کم فاسق بنبا فتبینوا. از حاکم فاسق سخن باور مکنید». و هیچ فاسق چون شیطان نیست و حرام آن بود که دل خویش را بدان قرار دهی، اما خاطری که بی اختیار درآید و تو آن را کاره باشی بدان مأخذ نباشی. رسول (ص) می گوید، «مومن از گمان بد خالی نباشد، ولیکن سلامت وی از آن بود که اندر دل خویش تحقیق نکند و تا احتمال را جای و مجال بود بر وجهی نیکوتر حمل کند».

Ва нишони он ки таҳқиқ карда бошад он буд ки бар дили ваии гарон тар шавад он касу андари мурооти ваии тақсир кардан гирад , аммо чун ба дилу забону мъомлт бо ваии ҳам бар он бошад ки буд нишон онаст ки таҳқиқ накардааст , аммо агар аз як адл башнавад бояд ки таваққуф кунаду дурӯғ зан надорад вайро ки гумони бади бурдани бад-ӣни адли ҳам раво набӯд ва на низ фосиқ , валикин гуяд ҳоли он мард бар ман пӯшида буд чун ҳоли ин мард , акнӯн низ пӯшидааст пас агар донад ки миёни эшон адоватӣ ва ҳасадӣ бошад таваққуфи аўлитр ва агар он мардро адл тар медонад майл ба вай беш бояд ки буд .

و نشان آن که تحقیق کرده باشد آن بود که بر دل وی گران تر شود آن کس و اندر مراعات وی تقصیر کردن گیرد، اما چون به دل و زبان و معاملت با وی هم بر آن باشد که بود نشان آن است که تحقیق نکرده است، اما اگر از یک عدل بشنود باید که توقف کند و دروغ زن ندارد وی را که گمان بد بردن بدین عدل هم روا نبود و نه نیز فاسق، ولیکن گوید حال آن مرد بر من پوشیده بود چون حال این مرد، اکنون نیز پوشیده است پس اگر داند که میان ایشان عداوتی و حسدی باشد توقف اولیتر و اگر آن مرد را عدل تر می داند میل به وی بیش باید که بود.

Ва ҳаргоҳ ки гумони бад дар дил вай афтод ба касе , он аўлитр буд ки бидон каси тақаррубӣ зиёдат кунад ки шайтонро хашм ояд ва он гумон камтар шавад ва чун ба яқин бидонаст ғайбат накунад , валикин ба хилват насиҳат кунад ва борномаҳ накунад андари насиҳат , балки андари насиҳат андӯҳгин шавад то ҳам ба сабаби мусулмонии андӯҳгин шуда бошад ва ҳам насиҳат карда бошаду музди ҳарду бибояд .

و هرگاه که گمان بد در دل وی افتاد به کسی، آن اولیتر بود که بدان کس تقربی زیادت کند که شیطان را خشم آید و آن گمان کمتر شود و چون به یقین بدانست غیبت نکند، ولیکن به خلوت نصیحت کند و بارنامه نکند اندر نصیحت، بلکه اندر نصیحت اندوهگین شود تا هم به سبب مسلمانی اندوهگین شده باشد و هم نصیحت کرده باشد و مزد هردو بباید.