Бидон ки ғайбат ҳаромаст ҳамчун дурӯғу ҷуз барои ҳоҷат мубоҳ нашавад . Ва ин шаш узраст :

بدان که غیبت حرام است همچون دروغ و جز برای حاجت مباح نشود. و این شش عذر است:

Узри аввали тазаллум ки пеши қозӣу султони бикунад ва ин раво бошад ва ё андари пеш касе аз ваии муовинат ҳаме хоҳад . Мазлӯмро нишоед ки андари пеш касе ки аз ваии фоида Эй нахоҳад буд зулми золим ҳикоят кунад . Яке андари пеши ибни сайрин зулми ҳуҷҷоҷ ҳикоят кард , вай гуфт , « ҳақи таъолии инсофи ҳуҷҷоҷ аз касе ки вайро ғайбат ҳаме кунад ҳамчунон бастанд ки инсофи мардумон аз ҳуҷҷоҷ » .

عذر اول تظلم که پیش قاضی و سلطان بکند و این روا باشد و یا اندر پیش کسی از وی معاونت همی خواهد. مظلوم را نشاید که اندر پیش کسی که از وی فایده ای نخواهد بود ظلم ظالم حکایت کند. یکی اندر پیش ابن سیرین ظلم حجاج حکایت کرد، وی گفت، «حق تعالی انصاف حجاج از کسی که وی را غیبت همی کند همچنان بستاند که انصاف مردمان از حجاج».

Узри дувуми он ки ҷое фасод ҳаме бинад фаро касе бигӯед ки қодир буд ки ҳасбат кунад ва аз он боздорад . Умри разии аллоҳи анҳу бар талҳа ё Усмон бигузашт ва салом кард . Ҷавоби надод . Ба Абубакри садиқи разии аллоҳи анҳу гила кард то вайро андари он сухан гуфт ва инро ғайбат надоштанд .

عذر دوم آن که جایی فساد همی بیند فرا کسی بگوید که قادر بود که حسبت کند و از آن بازدارد. عمر رضی الله عنه بر طلحه یا عثمان بگذشت و سلام کرد. جواب نداد. به ابوبکر صدیق رضی الله عنه گله کرد تا وی را اندر آن سخن گفت و این را غیبت نداشتند.

Узри сими фатво пурсидан ки гуяд , « зан ё падари фалони кас чунин мекунад ё мегуяд бо ман » . Ва аўлитри он буд ки гуяд , « чаҳ гӯйӣ агар касе чунин кунад ? » валикин агар номи барад рухсатаст , чаҳ бошад ки муфтиро андари он воқеа чун бъинаҳи бидонади хотир фароз ояд . Ҳинди Фрорсўл ( с ) гуфт ки бўсФёни мардӣ бахиласт . Кифояти ману фарзандони тамоми надиҳад . Агар чизе баргирам бе илми вай раво бошад ? гуфт , « чандон ки кифоят бошад баргир » . Ва зулм бар фарзандону бахилии бгФтни ғайбат буд , валикин ба узри фатво раво дошт расӯл ( с ) .

عذر سیم فتوی پرسیدن که گوید، «زن یا پدر فلان کس چنین می کند یا می گوید با من». و اولیتر آن بود که گوید، «چه گویی اگر کسی چنین کند؟» ولیکن اگر نام برد رخصت است، چه باشد که مفتی را اندر آن واقعه چون بعینه بداند خاطر فراز آید. هند فرارسول (ص) گفت که بوسفیان مردی بخیل است. کفایت من و فرزندان تمام ندهد. اگر چیزی برگیرم بی علم وی روا باشد؟ گفت، «چندان که کفایت باشد برگیر». و ظلم بر فرزندان و بخیلی بگفتن غیبت بود، ولیکن به عذر فتوی روا داشت رسول (ص).

Узри чаҳоруми он ки хоҳад ки аз шари вай ҳазар кунанд , чун касе ки мбтдъ буд ё дузд бошад ва касе бар вай эътимод хоҳад кард ё занӣ бихоҳад хост ё банда Эй хоҳад харид ва донад ки агар айб вай нагӯяд он касро зиён хоҳад дошт ин айб ба гуфтани аўлитр ки пинҳони доштан ғаш бошад дар шафқати бурдан бар мусулмонон . Ва мзкиро раво буд ки таън кунад андари гувоҳ ва ҳамчунин касе ки бо вай машварат кунанд . Ва расӯл ( с ) гуфтааст , « андари фосиқ ончӣ ҳаст бигӯед то мардумон ҳазар кунанд » . Ва ин онҷо суннатаст ки бими офат буд , аммо беузрӣ раво набӯд гуфтан . Ва гуфтаанд андари ҳақи се кас ғайбат набӯд . Султони золимроу мбтдъро ва касе ки фисқ ошкоро кунад . Ва ин аз онаст ки ин қавми ин пинҳон надоранд ва аз он ранҷур нашаванд ки касе бигӯед .

عذر چهارم آن که خواهد که از شر وی حذر کنند، چون کسی که مبتدع بود یا دزد باشد و کسی بر وی اعتماد خواهد کرد یا زنی بخواهد خواست یا بنده ای خواهد خرید و داند که اگر عیب وی نگوید آن کس را زیان خواهد داشت این عیب به گفتن اولیتر که پنهان داشتن غش باشد در شفقت بردن بر مسلمانان. و مزکی را روا بود که طعن کند اندر گواه و همچنین کسی که با وی مشورت کنند. و رسول (ص) گفته است، «اندر فاسق آنچه هست بگویید تا مردمان حذر کنند». و این آنجا سنت است که بیم آفت بود، اما بی عذری روا نبود گفتن. و گفته اند اندر حق سه کس غیبت نبود. سلطان ظالم را و مبتدع را و کسی که فسق آشکارا کند. و این از آن است که این قوم این پنهان ندارند و از آن رنجور نشوند که کسی بگوید.

Узри панҷуми он ки касе маърӯф буд ба номӣ ки он номи айб буд чун : аъамашу аърҷу ғайри он ки чун маърӯф шуда бошад аз он ранҷур нашавад . Аўлитр он бошад ки номӣ дигар гӯйанд , нобӣноро басиру чашм пӯшида гӯйанд ва монанди ин .

عذر پنجم آن که کسی معروف بود به نامی که آن نام عیب بود چون: اعمش و اعرج و غیر آن که چون معروف شده باشد از آن رنجور نشود. اولیتر آن باشد که نامی دیگر گویند، نابینا را بصیر و چشم پوشیده گویند و مانند این.

Узри шашуми он ки фисқ зоҳир кунад , чун мхнсу хроботӣу касоне ки аз фуҷур айб надоранд зикри эшон раво бошад .

عذر ششم آن که فسق ظاهر کند، چون مخنّث و خراباتی و کسانی که از فجور عیب ندارند ذکر ایشان روا باشد.