Бидон ки хашм чун ғолиб буд сифатӣ мазмумасту асли вай аз оташаст ки захми вай бар дил буду насаби он бо шайтонаст , чунон ки гуфт , « хлқтнии ман нору хилқатаи ман тин »у кори оташ ҳаракатасту ором ногирифтану кори гули скинт ва оромасту ҳаркиро хашм бар вай ғолибаст насаби вай бо шайтони зоҳиртар аз онаст ки бо одам ва аз он буд ки ибни умри расӯл ( с )ро гуфт ки он чаҳ чизаст ки маро аз хашми худои таъолӣ давр кунад ? гуфт , « он ки хашмнок нашӯй » . Расӯл ( с )ро гуфт , « маро корӣ фармо мухтасару умедвор » . Гуфт , « хашмгин машав » . Ва ҳарчанд пурсед ҳамину расӯл ( с ) гуфт , « хашми имонро ҳамчунон табоҳ кунад ки олуи ангабинро » . Ва исо бо яҳё ( ъ ) гуфт , « хашмгин машав » . Гуфт , « натавонам ки ман хашмгин нашавам » . Гуфт , « мол ҷамъ макун » . Гуфт , « ин тавонам » .

بدان که خشم چون غالب بود صفتی مذموم است و اصل وی از آتش است که زخم وی بر دل بود و نسب آن با شیطان است، چنان که گفت، «خلقتنی من نار و خلقته من طین» و کار آتش حرکت است و آرام ناگرفتن و کار گل سکینت و آرام است و هرکه را خشم بر وی غالب است نسب وی با شیطان ظاهرتر از آن است که با آدم و از آن بود که ابن عمر رسول (ص) را گفت که آن چه چیز است که مرا از خشم خدای تعالی دور کند؟ گفت، «آن که خشمناک نشوی». رسول (ص) را گفت، «مرا کاری فرما مختصر و امیدوار». گفت، «خشمگین مشو». و هرچند پرسید همین و رسول (ص) گفت، «خشم ایمان را همچنان تباه کند که آلو انگبین را». و عیسی با یحیی (ع) گفت، «خشمگین مشو». گفت، «نتوانم که من خشمگین نشوم». گفت، «مال جمع مکن». گفت، «این توانم».

Ва бидон ки чун холӣ шудан аз хашм мумкин нест , фурӯ хӯрдани хашм муҳимаст . Қоли аллоҳи таъолӣ « волкозмини алғизи волъоФини ани аннос » сано гуфт бар касоне ки хашм фурӯ хуранд . Ва расӯл ( с ) гуфт , « ҳаркии хашм фурӯ гирад ҳақи таъолии азоби худ аз ӯ фурӯ гирад . Ва ҳарки аз ҳақи таъолӣ узр хоҳад , бипазираду ҳаркии забон нигоҳ дорад ҳақи таъолии урат бар ваии бипушад » . Ва гуфт расӯл ( с ) , « ҳаркии хашм натавонад ронад ва фурӯ хӯрд , эзади субҳонау таъолии рӯзи қиёмати дили вай аз ризои худ пар кунад » , ва гуфт , « дӯзахро дарӣаст ки ҳеҷ кас бидон дар андар нашавад ало касе ки хашми худ бархилоф шаръ баранд » ва гуфт , « ҳеҷ ҷуръае ки банда фурӯ хӯрд назд ҳақи таъолии дӯсттар аз ҷуръа хашм нест ва ҳеҷ бандае он фурӯ нахурд ало ки ҳақи таъолии дили вай ба имон пар кунад . »

و بدان که چون خالی شدن از خشم ممکن نیست، فرو خوردن خشم مهم است. قال الله تعالی «والکاظمین الغیظ والعافین عن الناس» ثنا گفت بر کسانی که خشم فرو خورند. و رسول (ص) گفت، «هرکه خشم فرو گیرد حق تعالی عذاب خود از او فرو گیرد. و هرکه از حق تعالی عذر خواهد، بپذیرد و هرکه زبان نگاه دارد حق تعالی عورت بر وی بپوشد». و گفت رسول (ص)، «هرکه خشم نتواند راند و فرو خورد، ایزد سبحانه و تعالی روز قیامت دل وی از رضای خود پر کند»، و گفت، «دوزخ را دری است که هیچ کس بدان در اندر نشود الا کسی که خشم خود برخلاف شرع براند» و گفت، «هیچ جرعه ای که بنده فرو خورد نزد حق تعالی دوست تر از جرعه خشم نیست و هیچ بنده ای آن فرو نخورد الا که حق تعالی دل وی به ایمان پر کند.»

Ва Фзили ъёзу Сафёни саврӣу ҷамъӣ аз ин тайифаи раҳмаи аллоҳи алайҳими аҷмъин , иттифоқ кардаанд ки ҳеҷ кор нест фозилтар аз ҳалам дар вақти хашму сабр ба вақт рондани интиқом . Ва яке бо умри абдулазизи разии аллоҳи анҳу дурушт гуфт ваии сари андар пеш афганд ва гуфт , « хостӣ ки маро ба хашмоварӣу шайтони маро ба такаббуру салтанат аз ҷой баргирад то имрӯзи ман бо ту хашмии ронам то фардои ту мукофоти он бар ман бароне ? ин набӯд ҳаргиз » . Ва хомӯш буд . Яке аз анбиёи салавоти аллоҳи алайҳим аҷмъин гуфт , « кист ки аз ман дар пазирад ва кафолат кунад ки хашмгин нашавад ва пас аз марги ман ки бимирами хлиФт ман бошаду андари биҳишт бо ман баробар бошад ? » яке гуфт , « ман кафолат кардаму пазируфтам » . Дигар бора бигуфт . Ҳам ӯ гуфт пазируфтаму вайро зўолкФл ном карданд бад-ӣни сабаб ки ин кафолати бикрад .

و فضیل عیاض و سفیان ثوری و جمعی از این طایفه رحمه الله علیهم اجمعین، اتفاق کرده اند که هیچ کار نیست فاضلتر از حلم در وقت خشم و صبر به وقت راندن انتقام. و یکی با عمر عبدالعزیز رضی الله عنه درشت گفت وی سر اندر پیش افگند و گفت، «خواستی که مرا به خشم آوری و شیطان مرا به تکبر و سلطنت از جای برگیرد تا امروز من با تو خشمی رانم تا فردا تو مکافات آن بر من برانی؟ این نبود هرگز». و خاموش بود. یکی از انبیا صلوات الله علیهم اجمعین گفت، «کیست که از من در پذیرد و کفالت کند که خشمگین نشود و پس از مرگ من که بمیرم خلیفت من باشد و اندر بهشت با من برابر باشد؟» یکی گفت، «من کفالت کردم و پذیرفتم». دیگر باره بگفت. هم او گفت پذیرفتم و وی را ذوالکفل نام کردند بدین سبب که این کفالت بکرد.