Бидон ки ин гуфтаанд мсҳл онаст ки қасд кунад ки Модати хашми бикунад , агар касе Модати хашм натавонад кунад бояд ки таскин кунад . Чун хашм ҳаяҷон гирифт таскини вай ба скнҷбин бошад ки аз ҳаловати илму марорати сабр таркиб кунаду алоҷи ҳамаи ахлоқи маъҷуни илм ва амаласт . Илм онаст ки аз оёту ахбор ки андари ғазаб омадаасту андари савоб касе ки хашм фурӯ хӯрд андеша кунад , чунон ки ривоят кардаем ва бо худ гуяд ки ҳақи субҳонау таъолӣ бар ту қодиртар аз онаст ки бар вай ки мухолифати ту бо худои таъолӣ бештараст . Чаҳ эминӣ агар хашм бароне ки дар рӯзи қиёмати хашми худ бар ту баранд ?у бад-ӣн таскин кунаду савоби фурӯ хӯрдани хашм ҳосил кунад , чунон ки расӯл ( с ) , парасториро ба корӣ фиристоду дайр боз омад . Гуфт , « агар на қисоси қиёмат будӣ туро бздмӣ » .

بدان که این گفته‌اند مسهل آن است که قصد کند که مادت خشم بکند، اگر کسی مادت خشم نتواند کند باید که تسکین کند. چون خشم هیجان گرفت تسکین وی به سکنجبین باشد که از حلاوت علم و مرارت صبر ترکیب کند و علاج همه اخلاق معجون علم و عمل است. علم آن است که از آیات و اخبار که اندر غضب آمده است و اندر ثواب کسی که خشم فرو خورد اندیشه کند، چنان که روایت کرده‌ایم و با خود گوید که حق سبحانه و تعالی بر تو قادرتر از آن است که بر وی که مخالفت تو با خدای تعالی بیشتر است. چه ایمنی اگر خشم برانی که در روز قیامت خشم خود بر تو براند؟ و بدین تسکین کند و ثواب فرو خوردن خشم حاصل کند، چنان که رسول (ص)، پرستاری را به کاری فرستاد و دیر باز آمد. گفت، «اگر نه قصاص قیامت بودی تو را بزدمی».

Ва дигари он ки бо худ гуяд ки ин хашми ту аз онаст ки корӣ чунон рафт ки ҳақ таъолӣ хоҳад на чунон ки ту хоҳӣ . Ва ин мнозът буд андари рубубият . Ва агар бад-ӣни асбоб ки ба охират таъаллуқ дорад хашм сокин нашавад , ағрози дунёи Фропиш худ дорад ва гуяд , « агар хашм баронам бошад ки андари хизмат тақсир кунад ва нФўр шавад ва ё ғдрӣ ва мкоидтӣ кунад ва низ сӯрати зиштӣ бо хеш бо ёдоварад ки зоҳири вай чун гиреҳгӣ бошад ё сегӣ ки андар касе уфтаду ботини ваии ҳама оташ гирад ва ба сӯрати сегӣ гурусна шаваду бештари он буд ки чун азм кунад ки Фрогзорд , шайтон гуяд ки ин бар аҷзу хорӣ ту ниҳанду ваҳшатро зиён дорад ва дар чашми мардумони ҳақири шӯй . Бояд ки гуяд ки ҳеҷ иззат дар он нарасад ки касе сирати анбиё ( ъ ) гираду хушнӯдии худоӣ таъолӣ ҷӯяд ва гуяд ки имрӯз дар дунёи мардумони маро хор пиндоранд беҳтар аз он ки фардо дар қиёмат хор бошаму амсоли ин . Ин алоҷ илмӣаст .

و دیگر آن که با خود گوید که این خشم تو از آن است که کاری چنان رفت که حق تعالی خواهد نه چنان که تو خواهی. و این منازعت بود اندر ربوبیّت. و اگر بدین اسباب که به آخرت تعلق دارد خشم ساکن نشود، اغراض دنیا فراپیش خود دارد و گوید، «اگر خشم برانم باشد که اندر خدمت تقصیر کند و نفور شود و یا غدری و مکایدتی کند و نیز صورت زشتی با خویش با یادآورد که ظاهر وی چون گرگی باشد یا سگی که اندر کسی افتد و باطن وی همه آتش گیرد و به صورت سگی گرسنه شود و بیشتر آن بود که چون عزم کند که فراگذارد، شیطان گوید که این بر عجز و خواری تو نهند و وحشت را زیان دارد و در چشم مردمان حقیر شوی. باید که گوید که هیچ عزت در آن نرسد که کسی سیرت انبیا(ع) گیرد و خشنودی خدای تعالی جوید و گوید که امروز در دنیا مردمان مرا خوار پندارند بهتر از آن که فردا در قیامت خوار باشم و امثال این. این علاج علمی است.

Аммо алоҷи амалӣ онаст ки ба забон бигӯед аъўзи биллоҳи ман алшитони алрҷим ва суннатаст ки агар бар пой бошад биншинад ва агар нишаста бошад , паҳлу бар замин наад ва агар бад-ӣн сокин нашавад ба оби сард таҳорат кунад ки расӯл ( с ) гуфт , « хашм аз оташаст ба об биншинад » . Ва андари як ривоятаст ки бояд суҷуд кунад ва рӯй бар хок наад то огоҳӣ тоза шавад ки вай аз хокаст ва бандаасту вайро хашм нарасад .

اما علاج عملی آن است که به زبان بگوید اعوذ بالله من الشیطان الرجیم و سنت است که اگر بر پای باشد بنشیند و اگر نشسته باشد، پهلو بر زمین نهد و اگر بدین ساکن نشود به آب سرد طهارت کند که رسول (ص) گفت، «خشم از آتش است به آب بنشیند». و اندر یک روایت است که باید سجود کند و روی بر خاک نهد تا آگاهی تازه شود که وی از خاک است و بنده است و وی را خشم نرسد.

Ва як рӯзи умри разии аллоҳи анҳу хашмгин шуд оби хосту андар бинӣ кард ва гуфт хашм аз шайтонасту бад-ӣни бишавад . Ва як рӯзи Абӯзар бо касе ҷанг кард ва гуфт ё бен алҳмро ! модари вайро айб кард яъне сурхаст ба ранги бандагон . Ва расӯл ( с ) гуфт , « шунидам ки имрӯз касеро айб кардӣ ба модар . Бидон ки ту ( аз ) ҳеҷ сиёҳу сурхи фозилтар нае . Магари он ки ба тақвои андари пеш вай бошӣ Абӯзари разии аллоҳ анҳу бишуд то вайро узр хоҳад . Он кас аз пеш биёмад ва бар Абӯзар салом кард . Ва чун Оишаи разии аллоҳи анҳо хашмгин шудӣ , расӯл ( с ) бинӣ вай бигирифтӣ ва гуфтӣ , « эй Оиша ! бигӯ аллоҳами раб алнабӣ Муҳамади ағФрлии занбӣу азҳби ғайзи қалбӣу аҷрнии ман мзлоти алФтн » ин низ гуфтан суннатаст .

و یک روز عمر رضی الله عنه خشمگین شد آب خواست و اندر بینی کرد و گفت خشم از شیطان است و بدین بشود. و یک روز ابوذر با کسی جنگ کرد و گفت یا بن الحمرا! مادر وی را عیب کرد یعنی سرخ است به رنگ بندگان. و رسول (ص) گفت، «شنیدم که امروز کسی را عیب کردی به مادر. بدان که تو  (از) هیچ سیاه و سرخ فاضلتر نه‌ای. مگر آن که به تقوی اندر پیش وی باشی ابوذر رضی الله عنه بشد تا وی را عذر خواهد. آن کس از پیش بیامد و بر ابوذر سلام کرد. و چون عایشه رضی الله عنها خشمگین شدی، رسول (ص) بینی وی بگرفتی و گفتی، «ای عایشه! بگو اللهم رب النبی محمد اغفرلی ذنبی و اذهب غیظ قلبی و اجرنی من مضلات الفتن» این نیز گفتن سنت است.