Бидон ки агар касе зулмӣ кунад ё сухани зишт мувҳиш гуяд , аўлитр он бошад ки хомӯш бошад ва фӯҳш нагӯяду ҷавоби надиҳад . Валикини хомӯшӣ воҷиб несту андар ҳар ҷавобӣ низ рухсат несту муқобилаи дашноми бдшному ғайбат ба ғайбат мисли он раво набӯд ки бад-ӣни сабаби таъзир воҷиб ояд . Аммо агар сухан дурушт гуяду андари он дурӯғӣ набошад рухсатаст ва он чун қисос буд . Ва ҳарчанд расӯл ( с ) гуфтааст , « агар касе туро айб кунад бидонча андар туаст , ту вайро айб макун бидонча андар вайаст » , бар ин тариқ истиҳбобаст ва воҷиб нест ногуфтан чун дашном додану нисбат ба зино набошад . Далел бар ин онаст ки расӯл ( с ) мегуяд , « алмстбони моқолои Фҳўи алии албодӣ ҳатто итъдии алмзлўм , ҳардуи кас ки якдигарро ҷафо гӯйанд бар он бошад ки ибтидо то онгоҳ ки мазлӯм аз ҳади даргузарад » . Пас вайро ҷавобии бунаади пеш аз он ки аз ҳади даргузарад .

بدان که اگر کسی ظلمی کند یا سخن زشت موحش گوید، اولیتر آن باشد که خاموش باشد و فحش نگوید و جواب ندهد. ولیکن خاموشی واجب نیست و اندر هر جوابی نیز رخصت نیست و مقابله دشنام بدشنام و غیبت به غیبت مثل آن روا نبود که بدین سبب تعزیر واجب آید. اما اگر سخن درشت گوید و اندر آن دروغی نباشد رخصت است و آن چون قصاص بود. و هرچند رسول (ص) گفته است، «اگر کسی تو را عیب کند بدانچه اندر توست، تو وی را عیب مکن بدانچه اندر وی است»، بر این طریق استحباب است و واجب نیست ناگفتن چون دشنام دادن و نسبت به زنا نباشد. دلیل بر این آن است که رسول (ص) می گوید، «المستبان ماقالا فهو علی البادی حتی یتعدی المظلوم، هردو کس که یکدیگر را جفا گویند بر آن باشد که ابتدا تا آنگاه که مظلوم از حد درگذرد». پس وی را جوابی بنهد پیش از آن که از حد درگذرد.

Ва Оишаи разии аллоҳи анҳо ҳаме гуяд , « занони расӯл ( с ) , Фотима ( ъ )ро пайғомӣ дода буданд ки расӯлро бигӯ ки инсофи моу Оишаи нигоҳи дор ки ту вайро дӯсти ҳамеи дорӣ ва ба ваии майл ҳаме кунӣ . Ва расӯл ( с ) хуфта буд ки Фотима ( ъ ) пайғом дод . Гуфт , « ё Фотимаи ончии ман дӯст дорам ту надорӣ ? » гуфт , « дорам ё расӯли аллоҳ » гуфт : « Оишаи дӯсти дор ки ман дӯст дорам вайро » . Пас наздик занон шуд ва ҳикоят кард . Гуфтанд мо инро сипарӣ накунем . Зайнаби бФрстоднд . Ҳам аз ҷумлаи занони расӯл ( с ) буд ва бо ман даъвӣ баробар кардӣ андари дӯстии расӯл ( с ) биёмад ва гуфт , « духтари Абубакри чунину духтари Абубакри чунон »у ҷафо ҳаме гуфт ва ман хомӯш ҳаме будам . То дастурӣ дод . Ба сухани андари омадаму ҷавоб ҳаме додаму ҷафо ҳаме гуфтам то онгоҳ ки марои даҳон хушк шуд ва оҷиз омад . Пас расӯл ( с ) гуфт , « ваии духтар Абубакраст ва шумо ба сухан бо вай бар наёед » .

و عایشه رضی الله عنها همی گوید، «زنان رسول (ص)، فاطمه (ع) را پیغامی داده بودند که رسول را بگو که انصاف ما و عایشه نگاه دار که تو وی را دوست همی داری و به وی میل همی کنی. و رسول (ص) خفته بود که فاطمه (ع) پیغام داد. گفت، «یا فاطمه آنچه من دوست دارم تو نداری؟» گفت، «دارم یا رسول الله» گفت: «عایشه دوست دار که من دوست دارم وی را». پس نزدیک زنان شد و حکایت کرد. گفتند ما این را سپری نکنیم. زینب بفرستادند. هم از جمله زنان رسول (ص) بود و با من دعوی برابر کردی اندر دوستی رسول (ص) بیامد و گفت، «دختر ابوبکر چنین و دختر ابوبکر چنان» و جفا همی گفت و من خاموش همی بودم. تا دستوری داد. به سخن اندر آمدم و جواب همی دادم و جفا همی گفتم تا آنگاه که مرا دهان خشک شد و عاجز آمد. پس رسول (ص) گفت، «وی دختر ابوبکر است و شما به سخن با وی بر نیایید».

Пас ин далеласт ки ҷавоб раво бошад чун ба ҳақ равад ва дурӯғ набошад , чунон ки гуяд ё аҳмақ ё ҷоҳил . Шарми дор ва хомӯш бош ки ҳеҷ одамӣ аз ҳамоқату ҷаҳл холӣ набошад ва бояд ки забонро одат ФролФзӣ кунад ки бас зишт набошад ки дар вақти хашм он гуяд то фӯҳш наравад бар забонаш , чунон ки гуяд ё мутахаллифу мудаббиру нокасу ноҳамвор ва бевафо ва бенавоу амсоли ин .

پس این دلیل است که جواب روا باشد چون به حق رود و دروغ نباشد، چنان که گوید یا احمق یا جاهل. شرم دار و خاموش باش که هیچ آدمی از حماقت و جهل خالی نباشد و باید که زبان را عادت فرالفظی کند که بس زشت نباشد که در وقت خشم آن گوید تا فحش نرود بر زبانش، چنان که گوید یا متخلف و مدبر و ناکس و ناهموار و بی وفا و بی نوا و امثال این.

Ва дар ҷумла чун дар ҷавоб омад , брҳди боистодни душвор буд , бад-ӣни сабаби ҷавоби нодони аўлитр буд . Яке Абубакри садиқи разии аллоҳи анҳуро дар пеши расӯл ( с ) ҷафо мегуфту ваии хомӯш май буд . Ва чун дар ҷавоб омад расӯл ( с ) бархест . Гуфт то акнӯн менишастӣ . Чун ҷавоб гуфтан гирифтам бархестӣ ? гуфт то хомӯш будӣ ҷавоби ту фиришта Эй медод . Чун ту гуфтан гирифтӣ шайтон омад . Нахостам ки бо шайтон биншинам .

و در جمله چون در جواب آمد، برحد بایستادن دشوار بود، بدین سبب جواب نادان اولیتر بود. یکی ابوبکر صدیق رضی الله عنه را در پیش رسول (ص) جفا می گفت و وی خاموش می بود. و چون در جواب آمد رسول (ص) برخاست. گفت تا اکنون می نشستی. چون جواب گفتن گرفتم برخاستی؟ گفت تا خاموش بودی جواب تو فرشته ای می داد. چون تو گفتن گرفتی شیطان آمد. نخواستم که با شیطان بنشینم.

Ва расӯл ( с ) гуфт ки одамиён бар табақот офарӣдаанд . Кас бошад ки дайр хашмгин шаваду дайр хушнӯд шавад . Ва кас бошад ки зуд хашмгин шаваду зуд хушнӯд шавад . Ва ин дар муқобила он уфтаду беҳтарини шумо он бошад ки дайр хашмгин шаваду зуд хушнӯд шаваду бадтарӣни он буд ки зуд хашмгин шаваду дайр хушнӯд шавад .

و رسول (ص) گفت که آدمیان بر طبقات آفریده اند. کس باشد که دیر خشمگین شود و دیر خشنود شود. و کس باشد که زود خشمگین شود و زود خشنود شود. و این در مقابله آن افتد و بهترین شما آن باشد که دیر خشمگین شود و زود خشنود شود و بدترین آن بود که زود خشمگین شود و دیر خشنود شود.