Бидон ки аз хашми ҳақади хезад ва аз ҳақади ҳасади хезаду ҳасад аз ҷумла мӯҳликотаст . Ва расӯл ( с ) гуфт , « ҳасади кирдори некӯро ночиз гирданд » ва гуфт , « се чизаст ки халқ аз он холӣ набӯд , гумони баду фоли баду ҳасад ва шуморо биомузам ки алоҷ ин чист чун гумони бади барӣ бо хештан таҳқиқ макун ва бар он моиаст . Ва чун фоли бади бинӣ бар он эътимод макун . Ва чун ҳасад падед ояд забону даст аз муомила бидон нигоҳи дор » .

بدان که از خشم حقد خیزد و از حقد حسد خیزد و حسد از جمله مهلکات است. و رسول (ص) گفت، «حسد کردار نیکو را ناچیز گرداند» و گفت، «سه چیز است که خلق از آن خالی نبود، گمان بد و فال بد و حسد و شما را بیاموزم که علاج این چیست چون گمان بد بری با خویشتن تحقیق مکن و بر آن مایست. و چون فال بد بینی بر آن اعتماد مکن. و چون حسد پدید آید زبان و دست از معامله بدان نگاه دار».

Ва гуфт ( с ) « андари миёни шумо пайдо омадан гирифт он ки уммат бисёр пеш аз шумо ҳалок кард ва он ҳасаду душманӣ ва адоватаст ва бидон худоӣ ки ҷони Муҳамад дар ҳукм вайаст ки дар биҳишт нашӯй то имони надорӣ ва имон надоред то якдигарро дӯст набошеду хабари даҳуми шуморо ки он ба чаҳ ҳосил ояд . Салом бар якдигар фош доред .

و گفت (ص) «اندر میان شما پیدا آمدن گرفت آن که امت بسیار پیش از شما هلاک کرد و آن حسد و دشمنی و عداوت است و بدان خدای که جان محمد در حکم وی است که در بهشت نشوی تا ایمان نداری و ایمان ندارید تا یکدیگر را دوست نباشید و خبر دهم شما را که آن به چه حاصل آید. سلام بر یکدیگر فاش دارید.

Мӯсо ( ъ ) гуяд , « мардиро дидам андари сояи арш . Пурсидам ки вай кист ? гуфтанд ки вай азизаст наздики ҳақи субҳонау таъолӣ ки ӯ ҳаргиз ҳасад накардаасту андари падару модари оқ набӯдааст ва нмомӣ накардааст » .

موسی (ع) گوید، «مردی را دیدم اندر سایه عرش. پرسیدم که وی کیست؟ گفتند که وی عزیز است نزدیک حق سبحانه و تعالی که او هرگز حسد نکرده است و اندر پدر و مادر عاق نبوده است و نمامی نکرده است».

Ва закариё ( ъ ) гуяд ки ҳақи субҳонау таъолӣ ҳаме фармоед ки ҳосиди душмани неъмат манаст ва бар қазои ман хашм ҳаме гираду қисмат ки ман миён бандагон кардаам ҳаме напасандаду расӯл ( с ) ҳаме гуяд , « шаш гуруҳ ба шаш гуноҳи андар дӯзах шуданд беҳисоб . Амирон ба ҷавру араб ба таассубу молдорон ба кибру бозаргонон ба хиёнату аҳли рӯсто ба нодонӣу уламо ба ҳасад » .

و زکریا (ع) گوید که حق سبحانه و تعالی همی فرماید که حاسد دشمن نعمت من است و بر قضای من خشم همی گیرد و قسمت که من میان بندگان کرده ام همی نپسندد و رسول (ص) همی گوید، «شش گروه به شش گناه اندر دوزخ شدند بی حساب. امیران به جور و عرب به تعصب و مالداران به کبر و بازرگانان به خیانت و اهل روستا به نادانی و علما به حسد».

Ва инси рҳмҳми аллоҳ ҳаме гуяд , « як рӯзи пеши расӯл ( с ) нишаста будам . Гуфт : ин соъат касе аз аҳли биҳишт андар ояду мардӣ аз ансор даромад наълин аз дасти чапи дроўихтаҳу об аз маҳосини вай ҳаме чакид ки таҳорат карда буд . Дигари рӯз ҳамчунин бигуфт ва ҳам вай андар омад . То се рӯй ббўд . Ва Абдуллоҳи бен ъмрўбни ъоси рҳмҳми аллоҳи хост ки бидонад ки вайро чаҳ кирдораст . Наздик вай шуд ва гуфт бо падар ҷанг кардаам ва ҳаме хоҳам ки се шаби наздик ту бошам . Гуфт раво буд . Андари он се шаб нигоҳ кард . Вайро амалӣ зиёдат надид ба ҷузи он ки чун дар хоби даромадии ҳақи субҳонау таъолиро ёд кардӣ . Пас вайро гуфт , « ман ҷанг падар накарда будам валикин аз расӯл ( с ) чунин шунидам . Хостам ки амал ту бишносам » . Гуфт , « инаст амали ман ки дидӣ » . Чун бирафт овоз дод ва гуфт як чиз ҳаст ки ҳаргиз бар ҳеҷ кас ҳасад накардам ки хайрӣ ба вай расидааст . Гуфт , « пас ин дараҷа онаст » .

و انس رحمهم الله همی گوید، «یک روز پیش رسول (ص) نشسته بودم. گفت: این ساعت کسی از اهل بهشت اندر آید و مردی از انصار درآمد نعلین از دست چپ درآویخته و آب از محاسن وی همی چکید که طهارت کرده بود. دیگر روز همچنین بگفت و هم وی اندر آمد. تا سه روی ببود. و عبدالله بن عمروبن عاص رحمهم الله خواست که بداند که وی را چه کردار است. نزدیک وی شد و گفت با پدر جنگ کرده ام و همی خواهم که سه شب نزدیک تو باشم. گفت روا بود. اندر آن سه شب نگاه کرد. وی را عملی زیادت ندید به جز آن که چون در خواب درآمدی حق سبحانه و تعالی را یاد کردی. پس وی را گفت، «من جنگ پدر نکرده بودم ولیکن از رسول (ص) چنین شنیدم. خواستم که عمل تو بشناسم». گفت، «این است عمل من که دیدی». چون برفت آواز داد و گفت یک چیز هست که هرگز بر هیچ کس حسد نکردم که خیری به وی رسیده است. گفت، «پس این درجه آن است».

Ва Авни бен Абдуллоҳи разии аллоҳи анҳу якеро аз мулӯк панд дод ва гуфт , « давр бош аз кибр ки аввали ҳамаи маъсиятҳо ки кардаанд аз кибр буд ки Иблис аз кибр суҷуд накард ва давр бош аз ҳирс ки одам ( ъ )ро аз биҳишти ҳирс берун оварад ва давр бош аз ҳасад ки аввали хӯни ноҳақ ки рехтанд ба ҳасад буд , писари одами бародари хешро бикушт . Ва чун сифоти поки ҳақи субҳона ва таъолӣ гӯйанд ё ҳадис саҳоба кунанд хомӯш бошу забон аз фузули нигоҳи дор » .

و عون بن عبدالله رضی الله عنه یکی را از ملوک پند داد و گفت، «دور باش از کبر که اول همه معصیتها که کرده اند از کبر بود که ابلیس از کبر سجود نکرد و دور باش از حرص که آدم (ع) را از بهشت حرص بیرون آورد و دور باش از حسد که اول خون ناحق که ریختند به حسد بود، پسر آدم برادر خویش را بکشت. و چون صفات پاک حق سبحانه و تعالی گویند یا حدیث صحابه کنند خاموش باش و زبان از فضول نگاه دار».

Ва бикри бен Абдуллоҳ гуяд , « мардӣ буд ба назд подшоҳӣ ва ҳар рӯз бархестӣ ва гуфтӣ : бо некӯкор некӯкорӣ кун ки бдкрдорро кирдори бади вай кифоят кунад » . Подшоҳи вайро азиз доштӣ . Бар он яке вайро ҳасад кард ва гуфт , « вай ҳаме гуяд ки маликро ганди даҳон ҳаме ояд » . Гуфт , « далел чист ? » гуфт , « он ки вайро наздики хеши хуоне , дасти бинии хеши бознҳд то буи нашунӯд » . Онгоҳ биёмад ва он мардро ба хонаи барад ва таомӣ дод ки андари ваии сайр буд . Пас малики вайро ба наздик худ хонд . Ваии даст ба даҳони бознҳод . Малики пиндошт ки он мард рост гуфтааст . Маликро одат буд ки бароти халъату сиёсати ҳарду ба хат хеш навиштӣ ва меҳр карда бидодӣ . Барот сиёсат бинвишт ва меҳр кард ва ба вай дод . ӯ пиндошт ки барот халъатаст . Чун берун омад ҳамон марди рафта буд то боздонд ки ҳоли вай ба чаҳ анҷомад . Чун берун омад ва барот дошт гуфт чист ? гуфт барот халъатаст . Гуфт чун ҳақи нон ва намак дорем эсор ба ман кун . Гуфт кардам . Аз ваии бастаду пеши омили барад . Гуфт фармӯдааст ки туро бикашанду пӯст ба коҳи бёгннд . Аллоҳи аллоҳи ин дар ҳақи дайгарӣ набиштаанд . Руҷӯъ кун бо малик . Гуфт дар фармони малик руҷӯъ набӯд . Вайро бикушт . Дигари рӯзи он марди пеши малики боистод ва ҳамон бигуфт . Маликро аҷаб омад . Гуфт , « он хат чаҳ кардӣ ? » гуфт , « фалон аз ман бхўост ба вай бахшедам » , гуфт , « ӯ мегуяд ки ту марои чунин ва чунин гуфтӣ ? » гуфт , « даст ба даҳан чаро бознҳодӣ ? » гуфт , « он марди маро сайр дода буд » . Малик гуфт , « сухан ҳар рӯзаи бозгуӣ » . Бозгуфт ки бади кирдорро бади хеш кифоят кунад , гуфт мардӣ ки ҳасади бараду маро ба гумон бад андозад то бегуноҳиро ҳалок кунам , худ ҳалок ӯ аввалӣ , бади ваии ҳам ба вай боз расед .

و بکر بن عبدالله گوید، «مردی بود به نزد پادشاهی و هر روز برخاستی و گفتی: با نیکوکار نیکوکاری کن که بدکردار را کردار بد وی کفایت کند». پادشاه وی را عزیز داشتی. بر آن یکی وی را حسد کرد و گفت، «وی همی گوید که ملک را گند دهان همی آید». گفت، «دلیل چیست؟» گفت، «آن که وی را نزدیک خویش خوانی، دست بینی خویش بازنهد تا بوی نشنود». آنگاه بیامد و آن مرد را به خانه برد و طعامی داد که اندر وی سیر بود. پس ملک وی را به نزدیک خود خواند. وی دست به دهان بازنهاد. ملک پنداشت که آن مرد راست گفته است. ملک را عادت بود که برات خلعت و سیاست هردو به خط خویش نوشتی و مهر کرده بدادی. برات سیاست بنوشت و مهر کرد و به وی داد. او پنداشت که برات خلعت است. چون بیرون آمد همان مرد رفته بود تا بازداند که حال وی به چه انجامد. چون بیرون آمد و برات داشت گفت چیست؟ گفت برات خلعت است. گفت چون حق نان و نمک داریم ایثار به من کن. گفت کردم. از وی بستد و پیش عامل برد. گفت فرموده است که تو را بکشند و پوست به کاه بیاگنند. الله الله این در حق دیگری نبشته اند. رجوع کن با ملک. گفت در فرمان ملک رجوع نبود. وی را بکشت. دیگر روز آن مرد پیش ملک بایستاد و همان بگفت. ملک را عجب آمد. گفت، «آن خط چه کردی؟» گفت، «فلان از من بخواست به وی بخشیدم»، گفت، «او می گوید که تو مرا چنین و چنین گفتی؟» گفت، «دست به دهن چرا بازنهادی؟» گفت، «آن مرد مرا سیر داده بود». ملک گفت، «سخن هر روزه بازگوی». بازگفت که بد کردار را بد خویش کفایت کند، گفت مردی که حسد برد و مرا به گمان بد اندازد تا بی گناهی را هلاک کنم، خود هلاک او اولی، بد وی هم به وی باز رسید.

Ибни сайрин рҳмҳми аллоҳ ҳаме гуяд , « ҳеҷ касро бар дунё ҳасад накардам , бо худ гуфтам агар аҳл биҳишт бошам он қадари неъмати мукаддар чаҳ қадари орад ва агар нъўзболлаҳ аз аҳл дӯзах бошам агар ҷумлаи дунё маро бошад чаҳ суд кунад ? ва аз ҳасани басарии рҳмҳм аллоҳ пурседанд ки муъмин ҳасад кунад ? гуфт , « писарони ёқӯб ( ъ )ро фаромӯш кардае , кунад ? » валикин чун ранҷӣ буд дар синау берун на афганд ба мъомлт зиён надорад . Ва бўдрдои рҳмҳм аллоҳ мегуяд , « ҳарки аз марг бисёр ёдоварии вайро на шодӣ буд ва на ҳасад » .

ابن سیرین رحمهم الله همی گوید، «هیچ کس را بر دنیا حسد نکردم، با خود گفتم اگر اهل بهشت باشم آن قدر نعمت مکدر چه قدر آرد و اگر نعوذبالله از اهل دوزخ باشم اگر جمله دنیا مرا باشد چه سود کند؟ و از حسن بصری رحمهم الله پرسیدند که مومن حسد کند؟ گفت، «پسران یعقوب (ع) را فراموش کرده ای، کند؟» ولیکن چون رنجی بود در سینه و بیرون نه افگند به معاملت زیان ندارد. و بودردا رحمهم الله می گوید، «هرکه از مرگ بسیار یادآوری وی را نه شادی بود و نه حسد».