Бидон ки агар бисёре муҷоҳидат бикунӣ ғолиби он буд ки миён касе ки туро рнҷонидаҳ бошад ва касе ки дӯст бошад фарқи ёбӣ , дар дилу неъмату меҳнати ҳардуи наздики ту баробар набошад , балки неъмату роҳати душманро кора бошӣ ба табъ . Ва ту мукаллаф на Эй бидон ки табъро бигардоне ки ин андари қудрат ту нест , аммо ба ду чизи мукаллафии яке он ки ба қавлу феъли ин изҳор накунӣу дигари он ки ба ақли ин сифатро кора бошӣу хоҳон он бошӣ ки ин сифати мазмум аз ту бишавад . Чун ин бкрдӣ , аз ваболи ҳасади брстӣ ва агар ба қабулу феъл изҳор накунӣу андари ботини ту кроҳитӣ набошад , ин сифатро ки дар худ май ёбӣ , гуруҳе гуфтаанд ки бидон мохўз набошӣ . Дуруст онаст ки мохўз бошӣ ки ҳасад ҳаромаст ва ин амал диласт на амали тану ҳаркии ранҷ мусулмонӣ хоҳад ва ба шодӣ ӯ андӯҳгин бошад лобуд бояд мохўз буд , магар ки ин сифатро кора бошад , онгоҳ аз ваболи ин халос ёбад .

بدان که اگر بسیاری مجاهدت بکنی غالب آن بود که میان کسی که تو را رنجانیده باشد و کسی که دوست باشد فرق یابی، در دل و نعمت و محنت هردو نزدیک تو برابر نباشد، بلکه نعمت و راحت دشمن را کاره باشی به طبع. و تو مکلف نه ای بدان که طبع را بگردانی که این اندر قدرت تو نیست، اما به دو چیز مکلفی یکی آن که به قول و فعل این اظهار نکنی و دیگر آن که به عقل این صفت را کاره باشی و خواهان آن باشی که این صفت مذموم از تو بشود. چون این بکردی، از وبال حسد برستی و اگر به قبول و فعل اظهار نکنی و اندر باطن تو کراهیتی نباشد، این صفت را که در خود می یابی، گروهی گفته اند که بدان ماخوذ نباشی. درست آن است که ماخوذ باشی که حسد حرام است و این عمل دل است نه عمل تن و هرکه رنج مسلمانی خواهد و به شادی او اندوهگین باشد لابد باید ماخوذ بود، مگر که این صفت را کاره باشد، آنگاه از وبال این خلاص یابد.

Аммо аз ҳасади бакулӣ касе халос ёбад ки тавҳид бар вай ғолиб бошаду вайро дӯст ва душман набӯду ҳамаро ба чашми бандагии ҳақи субҳона ва таъолӣ бинад ва ин ҳолатӣ нодир бошад чун барқ ки даройаду бишавад ва дар ғолиби он буд ки сабот накунад .

اما از حسد بکلی کسی خلاص یابد که توحید بر وی غالب باشد و وی را دوست و دشمن نبود و همه را به چشم بندگی حق سبحانه و تعالی بیند و این حالتی نادر باشد چون برق که درآید و بشود و در غالب آن بود که ثبات نکند.