Бидон ки дунёи сари ҳамаи шрҳосту дӯстии ваии асли ҳамаи мъситҳост . Ва чаҳ бошад аз он бадтар ки душмани ҳақи таъолӣу душмани дӯстони ҳақи субҳонау таъолӣ буду дӯсти душманони худоӣ буд . Аммо душманӣ ба ҳақ таъолӣ бидон кунад ки роҳи ҳақи таъолӣ бар бандагон бузанд то ба вай нарасанду душманӣ бо дӯстони худо ба он кунад ки хештанро ҷилва ҳаме кунад ва дар чашми эшон ҳаме ороед то дар сабр аз ваии шарбатҳои талх ҳаме хуранду ранҷи он ҳамеи кашанд . Ва аммо дӯстӣ бо душманони ҳақи субҳона ва таъолӣ бидон кунад ки эшонро ба макру ҳиялат ба дӯстӣ хеш мекашад ва чун ошиқ вай шуданд аз эшон давр ҳаме шавад ва ба дасти душманон эшон мешавад . Ва мисли ӯ чун зан нобакораст ки мард ба мард ҳаме гардад то дар ин ҷаҳон гоҳе дар таҳаммули ранҷ бо вай буванду тартиби асбоб вай бошанд ва гоҳе андари фироқу ҳасрати вай ва дар охирати хашми субҳонау таъолӣу азоби ваии ҳамеи бенанд .

بدان که دنیا سر همه شرهاست و دوستی وی اصل همه معصیتهاست. و چه باشد از آن بدتر که دشمن حق تعالی و دشمن دوستان حق سبحانه و تعالی بود و دوست دشمنان خدای بود. اما دشمنی به حق تعالی بدان کند که راه حق تعالی بر بندگان بزند تا به وی نرسند و دشمنی با دوستان خدا به آن کند که خویشتن را جلوه همی کند و در چشم ایشان همی آراید تا در صبر از وی شربتهای تلخ همی خورند و رنج آن همی کشند. و اما دوستی با دشمنان حق سبحانه و تعالی بدان کند که ایشان را به مکر و حیلت به دوستی خویش می کشد و چون عاشق وی شدند از ایشان دور همی شود و به دست دشمنان ایشان می شود. و مثل او چون زن نابکار است که مرد به مرد همی گردد تا در این جهان گاهی در تحمل رنج با وی بُوَند و ترتیب اسباب وی باشند و گاهی اندر فراق و حسرت وی و در آخرت خشم سبحانه و تعالی و عذاب وی همی بینند.

Ва аз дому болӣ дунё нараҳад алоксӣ ки ба ҳақиқати вайроу офоти вайро бишносад ва аз вай бипарҳезад , чунон ки аз ҷовдон бипарҳезанд ки расӯл ( с ) гуфт , « бипарҳезед аз дунё ки ӯ ҷодӯтар аз Њорут ва морутаст » .

و از دام و بالی دنیا نرهد الاکسی که به حقیقت وی را و آفات وی را بشناسد و از وی بپرهیزد، چنان که از جاودان بپرهیزند که رسول (ص) گفت، «بپرهیزید از دنیا که او جادوتر از هاروت و ماروت است».

Ва мо ҳақиқати дунёу офоти вайу мисоли талбисҳои ваии андари унвони сим дар аввал китоб бигуфтаему ӣнҷои ихборӣ ки дар мазаммати вай омадааст бигӯем ? оёти қуръон дар он бисёрасту мақсӯди қуръону кутуби анбиё ва фиристодан эшон ҳама онаст то халқро аз дунё ба охират хонанд ва то офат ва балоҳоу меҳнати дунё бо халқ бигӯянд то аз он ҳазар кунанд .

و ما حقیقت دنیا و آفات وی و مثال تلبیس های وی اندر عنوان سیم در اول کتاب بگفته ایم و اینجا اخباری که در مذمت وی آمده است بگوییم؟ آیات قرآن در آن بسیار است و مقصود قرآن و کتب انبیا و فرستادن ایشان همه آن است تا خلق را از دنیا به آخرت خوانند و تا آفت و بلاها و محنت دنیا با خلق بگویند تا از آن حذر کنند.