Худои ъзўҷл ҳаме гуяд , « ё аиҳо аллазӣнаи омнўои лои тлҳкми амўолкму лои аўлодкми ани зикри аллоҳ ва ман иФъли злки Фолӣки ҳам алхосрўни ҳаркии молу фарзандон , вайро аз зикри худои субҳонау таъолӣ ғофил гирданд вай аз ҷумла зиёнкоронаст »у расӯл ( с ) гуфт , « дӯстӣу ҷоҳу молу нифоқро андари дил чунон рӯйанд ки об тара рӯйанд » . Ва гуфт ( с ) , ду гурги гурусна дар рамаи гӯсфанди чандон табоҳӣ накунанд ки дӯстии молу ҷоҳ дар дайни мард мусулмон кунад » гуфтанд , « ё расӯли аллоҳи бадтарӣни уммат кианд ? » гуфт , « тавонгарон » ва гуфт , « пас аз ман қавмӣ падед оянд ки таомҳои хуши гӯногӯн ва ҷомҳои лўнолўну занони некӯ рӯйу асбони гиронмоя ҳаме доранду шиками эшон ба андакӣ сайр нашавад ва ба бисёре низ қаноат накунанд . Ҳамаи ҳиммати эшон дунё бошад , дунёро ба худоӣ гирифта бошанд ва ҳарчӣ кунанд барои дунё кунанд азиматаст аз ман ки Муҳамадам ки ҳаркии эшонро дарёбад аз фарзандони фарзандони шумо ки бар эшон салом накунанду бемори эшонро напурсанд ва аз пас ҷинозаи эшон фаро нашаванду бузургони эшонро ҳурмат надоранд ва ҳарки кунад ёвар бошад бар вайрон кардани мусулмонӣ » .

خدای عزوجل همی گوید، «یا ایها الذین آمنوا لا تلهکم اموالکم و لا اولادکم عن ذکر الله و من یفعل ذلک فالئک هم الخاسرون هرکه مال و فرزندان، وی را از ذکر خدای سبحانه و تعالی غافل گرداند وی از جمله زیانکاران است» و رسول (ص) گفت، «دوستی و جاه و مال و نفاق را اندر دل چنان رویاند که آب تره رویاند». و گفت (ص)، دو گرگ گرسنه در رمه گوسفند چندان تباهی نکنند که دوستی مال و جاه در دین مرد مسلمان کند» گفتند، «یا رسول الله بدترین امت که اند؟» گفت، «توانگران» و گفت، «پس از من قومی پدید آیند که طعامهای خوش گوناگون و جامهای لونالون و زنان نیکو روی و اسبان گرانمایه همی دارند و شکم ایشان به اندکی سیر نشود و به بسیاری نیز قناعت نکنند. همه همت ایشان دنیا باشد، دنیا را به خدایی گرفته باشند و هرچه کنند برای دنیا کنند عزیمت است از من که محمدم که هرکه ایشان را دریابد از فرزندان فرزندان شما که بر ایشان سلام نکنند و بیمار ایشان را نپرسند و از پس جنازه ایشان فرا نشوند و بزرگان ایشان را حرمت ندارند و هرکه کند یاور باشد بر ویران کردن مسلمانی».

Ва гуфт , « дунё ба аҳл дунё бигзоред ки ҳарки аз ваии чизе фаро гирифт беш аз кифояти хеши андар ҳалок афтод » . Ва гуфт , « одамӣ ҳама гӯйанд моли ман моли ман . Чист туро аз моли ту ҷузи он ки бихӯрӣ ва нест кунӣ ё бапушӣ ва куҳна кунӣ ва ё ба садақаи бидиҳӣ ва ҷовдона бигзорӣ ? »

و گفت، «دنیا به اهل دنیا بگذارید که هرکه از وی چیزی فرا گرفت بیش از کفایت خویش اندر هلاک افتاد». و گفت، «آدمی همه گویند مال من مال من. چیست تو را از مال تو جز آن که بخوری و نیست کنی یا بپوشی و کهنه کنی و یا به صدقه بدهی و جاودانه بگذاری؟»

Ва яке фарои расӯл ( с ) гуфт ки чаҳ сабабаст ки ҳеҷ гӯнаи барг марг надорам ? » гуфт , « моли дорӣ ? » гуфт , « дорам » гуфт , « аз пеш бифирист яъне ба садақа бидиҳ ки дили мард бо он мол ба ҳам бошад . Агар бигузорад хоҳад ки бимонад ва агар бифиристад хоҳад ки баравад » . Ва гуфт , « дӯстони одамӣ сеанд : яке бо вай вафо кунад то ба марг ва яке то ба канори гӯр ва яке то ба қиёмат . Он ки то марг беш вафо надорад моласт ва он ки то ба лаби гӯр беш вафо надорад аҳли вФрзнд ва қаробатаст ва он ки то ба қиёмат бо вай буд кирдори вай буд . » ва гуфт , « чун одамии бимирад мардумон гӯйанд чаҳ боз гузошт ва Фариштагон гӯйанд чаҳ аз пеши бФрстод ? » ва гуфт , « зёъи мсозид ки онгоҳи дунёро дӯст гиред » .

و یکی فرا رسول (ص) گفت که چه سبب است که هیچ گونه برگ مرگ ندارم؟» گفت، «مال داری؟» گفت، «دارم» گفت، «از پیش بفرست یعنی به صدقه بده که دل مرد با آن مال به هم باشد. اگر بگذارد خواهد که بماند و اگر بفرستد خواهد که برود». و گفت، «دوستان آدمی سه اند: یکی با وی وفا کند تا به مرگ و یکی تا به کنار گور و یکی تا به قیامت. آن که تا مرگ بیش وفا ندارد مال است و آن که تا به لب گور بیش وفا ندارد اهل وفرزند و قرابت است و آن که تا به قیامت با وی بود کردار وی بود.» و گفت، «چون آدمی بمیرد مردمان گویند چه باز گذاشت و فرشتگان گویند چه از پیش بفرستاد؟» و گفت، «ضیاع مسازید که آنگاه دنیا را دوست گیرید».

Ва ҳўорёни фарои исо ( ъ ) гуфтанд , « сабаб чист ки ту бар об май рӯй ва мо наметавонем ? » гуфт , « қадари зару сими андари дили шумо чигунааст ? » гуфтанд , « некӯ » , гуфт , « наздики ман бо хок баробараст » .

و حواریان فرا عیسی (ع) گفتند، «سبب چیست که تو بر آب می روی و ما نمی توانیم؟» گفت، «قدر زر و سیم اندر دل شما چگونه است؟» گفتند، «نیکو»، گفت، «نزدیک من با خاک برابر است».

Осори яке бўдрдои разии аллоҳи анҳуро брнҷонид . Гуфт , « борхдоёи тандурустӣу умри дарозу мол бисёраш арзонии дор » . Ва ин бадтарӣни дъоҳост ки ҳаркиро ин доданд лобуди бтру ғифлати вайро аз охират ғофил кунад ва ҳалок шавад . Ва алӣ ( ъ ) дарме бар кафи дасти ниҳод ва гуфт , « ту онӣ ки то аз даст ман нарӯй марои ҳеҷ суд накунӣ » . Ва ҳасани басарии рҳмҳм аллоҳ гуяд , ба худоӣ ки ҳеҷ каси зару симро азиз надошт ки на худои субҳонау таъолии вайро хор ва залил накард » . Ва чунин гуфтаанд ки аввали дираму динор ки дар дунёи бзднди Иблиси онро барграфт ва дар чашм молидау бӯса ҳаме дод ва ҳаме гуфт , « ҳаркии туро дӯст дорад банда манаст » .

آثار یکی بودردا رضی الله عنه را برنجانید. گفت، «بارخدایا تندرستی و عمر دراز و مال بسیارش ارزانی دار». و این بدترین دعاهاست که هرکه را این دادند لابد بطر و غفلت وی را از آخرت غافل کند و هلاک شود. و علی (ع) درمی بر کف دست نهاد و گفت، «تو آنی که تا از دست من نروی مرا هیچ سود نکنی». و حسن بصری رحمهم الله گوید، به خدای که هیچ کس زر و سیم را عزیز نداشت که نه خدای سبحانه و تعالی وی را خوار و ذلیل نکرد». و چنین گفته اند که اول درم و دینار که در دنیا بزدند ابلیس آن را برگرفت و در چشم مالید و بوسه همی داد و همی گفت، «هرکه تو را دوست دارد بنده من است».

Ва яҳёи бен маози рҳмҳм аллоҳ гуяд , « динору дирам каждумаст . Даст ба вай мабаред то афсун вай бандонед , агарна заҳри ваии туро ҳалок кунад » . Гуфтанд , « афсун вай чист ? » гуфт , « дахлӣ аз ҳалол буду харҷӣ ба ҳақ » . Ва мусалламаи бен Абдулмалики андари наздики умри бен абдулазиз шуд вақти вафоти вай ва гуфт , « ё амири алмўмнин ! кории бкрдӣ ки ҳеҷ кас накардааст . Сездаҳ фарзанди дорӣ ва эшонро дармеу динории бнгзоштӣ » . Гуфт , « марои рост боз нишонед » . Вайро бозншонднд . Гуфт , « малики эшонро ба дайгарии надодаму малики дайгарӣ ба эшон надодам . Ва фарзандони ман аз ду берун наанд : ё шоиста ва мутӣъ бошанд ё ношоиста . Он ки шоистау мутӣъи ҳақи субҳона ва таъолӣ бошад , вайро худ ҳақи субҳонау таъолӣ басандааст ва агар ношоистааст ба ҳар сифат ки уфтад бок надорам » .

و یحیی بن معاذ رحمهم الله گوید، «دینار و درم کژدم است. دست به وی مبرید تا افسون وی بندانید، اگرنه زهر وی تو را هلاک کند». گفتند، «افسون وی چیست؟» گفت، «دخلی از حلال بود و خرجی به حق». و مسلمه بن عبدالملک اندر نزدیک عمر بن عبدالعزیز شد وقت وفات وی و گفت، «یا امیر المومنین! کاری بکردی که هیچ کس نکرده است. سیزده فرزند داری و ایشان را درمی و دیناری بنگذاشتی». گفت، «مرا راست باز نشانید». وی را بازنشاندند. گفت، «ملک ایشان را به دیگری ندادم و ملک دیگری به ایشان ندادم. و فرزندان من از دو بیرون نه اند: یا شایسته و مطیع باشند یا ناشایسته. آن که شایسته و مطیع حق سبحانه و تعالی باشد، وی را خود حق سبحانه و تعالی بسنده است و اگر ناشایسته است به هر صفت که افتد باک ندارم».

Ва Муҳамади бен каъби алқрзии рҳмҳми аллоҳи мол бисёр дошт . Гуфтанд , « барои кӯдакон бигзор » . Гуфт , « на ки ин мол барои хеш бигзорам назд ҳақи субҳонаи таъолӣу худоиро субҳона ва таъолӣ бигзорам барои фарзандон то эшонро худ некӯ дорад » . Ва яҳёи бен маоз гуяд , « ду маъсиятаст молдорро ба вақти марг ки ҳеҷ касро он нест . Яке он ки моли ҳама аз вай фаро ситонанд . Дигари он ки вайро ба ҳама бигиранд . Ва наузи биллоҳи ман злк » .

و محمد بن کعب القرضی رحمهم الله مال بسیار داشت. گفتند، «برای کودکان بگذار». گفت، «نه که این مال برای خویش بگذارم نزد حق سبحانه تعالی و خدای را سبحانه و تعالی بگذارم برای فرزندان تا ایشان را خود نیکو دارد». و یحیی بن معاذ گوید، «دو معصیت است مالدار را به وقت مرگ که هیچ کس را آن نیست. یکی آن که مال همه از وی فرا ستانند. دیگر آن که وی را به همه بگیرند. و نعوذ بالله من ذلک».