Бидон ки агар чаҳ аъмол ба ҷавориҳаст , мақсӯд аз он гардиш диласт ки диласт ки бидон олам сафар хоҳад кард . Ва ҳаме бояд ки бо камолу ҷамол буд то ҳазрати илоҳятро бшоид ва чун оинаи равшан ва безангор буд то сӯрати малакӯти андар вай бинмоед то ҷамолӣ бинад ки он биҳишт ки сифат вай шунидааст ҳақир гардад . Ва агар чаҳ танро андари он олам низ насибаст , валикини асл диласту тан табаъаст ва бидон ки дил дигарасту тани дигар ки дил аз олам малакӯтасту тан аз олами шаҳодат ва ин андари унвон китоб гуфта омад .

بدان که اگر چه اعمال به جوارح است، مقصود از آن گردش دل است که دل است که بدان عالم سفر خواهد کرد. و همی باید که با کمال و جمال بود تا حضرت الهیت را بشاید و چون آینه روشن و بی زنگار بود تا صورت ملکوت اندر وی بنماید تا جمالی بیند که آن بهشت که صفت وی شنیده است حقیر گردد. و اگر چه تن را اندر آن عالم نیز نصیب است، ولیکن اصل دل است و تن تبع است و بدان که دل دیگر است و تن دیگر که دل از عالم ملکوت است و تن از عالم شهادت و این اندر عنوان کتاب گفته آمد.

Аммо агар чаҳ дил аз тан ҷудост , валикини дилро ба вай ълоқтӣаст ки аз ҳар мъомлтии некӯ ки бар тан баравад нурӣ ба дили пайвандад ва он нури тухм саодатаст ва ҳар мъомлтии зишт ки бикунади зулматӣ ба дили пайвандад ва он зулмати тухм шақоватаст ва ба сабаби ин алоқаи одамиро бад-ӣн олам овардаанд то аз ин тан домӣ созаду олатӣ , то хештанро сифоти камол ҳосил кунад .

اما اگر چه دل از تن جداست، ولیکن دل را به وی علاقتی است که از هر معاملتی نیکو که بر تن برود نوری به دل پیوندد و آن نور تخم سعادت است و هر معاملتی زشت که بکند ظلمتی به دل پیوندد و آن ظلمت تخم شقاوت است و به سبب این علاقه آدمی را بدین عالم آورده اند تا از این تن دامی سازد و آلتی، تا خویشتن را صفات کمال حاصل کند.

Ва бидон ки китоб санъатӣаст ки сифат диласт , валикини феъли он бо ангуштаст . Агар касе хоҳад ки хати вай некӯ шавад , тадбири он буд ки ба такаллуф хат менависад то андаруни ваии нақши хати некӯи бипазирад ва чун пазируфт , ангушти ваии он сӯрат аз ботин гирифтан гираду бинависад , пас ҳамчунин аз феъли некӯии берун , даруни ваии халқ некӯ бигирад ва чун сифату халқи дарун некӯ шуд , онкии афъол ба сифати он халқ шавад .

و بدان که کتاب صنعتی است که صفت دل است، ولیکن فعل آن با انگشت است. اگر کسی خواهد که خط وی نیکو شود، تدبیر آن بود که به تکلف خط می نویسد تا اندرون وی نقش خط نیکو بپذیرد و چون پذیرفت، انگشت وی آن صورت از باطن گرفتن گیرد و بنویسد، پس همچنین از فعل نیکوی بیرون، درون وی خلق نیکو بگیرد و چون صفت و خلق درون نیکو شد، آنکه افعال به صفت آن خلق شود.

Пас аввали ҳамаи съодоти аъмол хайраст ба такаллуфу самараи вай онаст ки даруни ваии сифат хайр гирад , онгоҳи нури он боз берун уфтаду аъмоли хайр ба тўъи андар пазируфтани истад . Ва сари ин он алоқааст ки миёни дил ва танаст ки андари он асар ҳаме кунад ва он андари ин ва барои инаст ки феъл ба ғифлат равад ҳбтаҳаст ки он феъли дилро ҳеҷ сифати надиҳад ки дил аз он ғофил буд .

پس اول همه سعادات اعمال خیر است به تکلف و ثمره وی آن است که درون وی صفت خیر گیرد، آنگاه نور آن باز بیرون افتد و اعمال خیر به طوع اندر پذیرفتن ایستد. و سر این آن علاقه است که میان دل و تن است که اندر آن اثر همی کند و آن اندر این و برای این است که فعل به غفلت رود حبطه است که آن فعل دل را هیچ صفت ندهد که دل از آن غافل بود.