Агз касе гуяд ки чун талаби камоли рубубияти табъ одамӣаст ва он ҷуз ба илм ва қудрат несту талаби илм Маҳмӯдаст ки он талаб камоласт , бояд ки талаби ҷоҳу мол низ Маҳмӯд бошад ки он низ талаб қудратасту қудрат низ аз ҷумла камоласт ва аз сифот ҳақаст ҳамчун илму банда ҳарчанд ки комилтар , ба ҳақи таъолии наздиктар ҷавоб онаст ки илму қудрат ҳар ду камоласт ва аз сифот рубубиятаст , валикини одамиро роҳаст ба илми ҳақиқӣ вароа нест ба қудрати ҳақиқӣ . Ва илм камолӣаст ки вайро ба ҳақиқат мумкинаст ки ҳосил ояду онгоҳ бо вай бимонад , аммо қудрат ҳосил наёяд , лекини пиндорад ки ҳосил омад . Ва онгоҳ бо вай бимонад ки қудрат ба мол ва ба халқ таъаллуқ дорад ва ба марг аз вай мунқатиъ шавад ва ҳарчӣ ба марг ботил шавад аз ҷумлаи боқӣот солеҳот набӯду рӯзгори бурдани андари талаби он ҷаҳл буд . Пас , аз қудрати он қадр ба кор ояд ки всилт буд ба таҳсили илм .

اگز کسی گوید که چون طلب کمال ربوبیت طبع آدمی است و آن جز به علم و قدرت نیست و طلب علم محمود است که آن طلب کمال است، باید که طلب جاه و مال نیز محمود باشد که آن نیز طلب قدرت است و قدرت نیز از جمله کمال است و از صفات حق است همچون علم و بنده هرچند که کاملتر، به حق تعالی نزدیکتر جواب آن است که علم و قدرت هر دو کمال است و از صفات ربوبیت است، ولیکن آدمی را راه است به علم حقیقی وراه نیست به قدرت حقیقی. و علم کمالی است که وی را به حقیقت ممکن است که حاصل آید و آنگاه با وی بماند، اما قدرت حاصل نیاید، لیکن پندارد که حاصل آمد. و آنگاه با وی بماند که قدرت به مال و به خلق تعلق دارد و به مرگ از وی منقطع شود و هرچه به مرگ باطل شود از جمله باقیات صالحات نبود و روزگار بردن اندر طلب آن جهل بود. پس، از قدرت آنقدر به کار آید که وسیلت بود به تحصیل علم.

Ва қиёми илм ба диласт на ба тану дил боқӣасту абадӣ чун олам аз ин ҷаҳони бишавад илм бимонад ва он илм нурӣ бошад ки Фроҳзрт илоҳят бинад то лиззатӣ ёбад ки лиззати биҳишти андари он мухтасар шаваду илмро ба ҳеҷ чиз таъаллуқ нест ки он ба марг ботил шавад , чаҳ мутаъаллиқи илм на моласт ва на дили халқ балки зоти ҳақ таъолӣасту сифоти ваии андари малакӯту аҷоиби маъқӯлоти андари ҷоизоту воҷиботу мустаҳилот ки азалӣ ва абадӣаст ки ҳаргизи бнгрдду ҳаргизи воҷиб маҳол нашаваду маҳол ҷоиз нашавад , аммо илмӣ ки бо чизҳои офарӣдаеу фонӣ таъаллуқ дорад , онро вазнӣ набӯд , чун илми луғати Маслан ки луғати фонӣ буд ва вазнӣ бидон буд ки всилти маърифати китобу суннат буду маърифати китобу суннати маърифати ҳақи таъолӣ ва баридани ақаботи роҳи вай буд , пас ҳарчӣ гардишу фаноро бидон роҳаст илми вай мақсӯд набӯд балки тобеъи илм азлётаст ки аз ҷумлаи боқӣот солеҳотаст ва аз ҳазрат илоҳятаст ки азалӣ ва абадӣасту тағайюрро ба вай роҳ нест .

و قیام علم به دل است نه به تن و دل باقی است و ابدی چون عالم از این جهان بشود علم بماند و آن علم نوری باشد که فراحضرت الهیت بیند تا لذتی یابد که لذت بهشت اندر آن مختصر شود و علم را به هیچ چیز تعلق نیست که آن به مرگ باطل شود، چه متعلق علم نه مال است و نه دل خلق بلکه ذات حق تعالی است و صفات وی اندر ملکوت و عجایب معقولات اندر جایزات و واجبات و مستحیلات که ازلی و ابدی است که هرگز بنگردد و هرگز واجب محال نشود و محال جایز نشود، اما علمی که با چیزهای آفریده ای و فانی تعلق دارد، آن را وزنی نبود، چون علم لغت مثلا که لغت فانی بود و وزنی بدان بود که وسیلت معرفت کتاب و سنت بود و معرفت کتاب و سنت معرفت حق تعالی و بریدن عقبات راه وی بود، پس هرچه گردش و فنا را بدان راه است علم وی مقصود نبود بلکه تابع علم ازلیات است که از جمله باقیات صالحات است و از حضرت الهیت است که ازلی و ابدی است و تغیر را به وی راه نیست.

Пас чандон ки одамӣ ба азлёти оламтар буд ба ҳақи таъолии наздиктар буду вайро илм ба ҳақиқатасту қудрат ба ҳақиқат нест магари як навъ аз қудрат ки он низ аз боқӣот шуд ва он ҳурриятасту озод шудан аз дасти шаҳавот ки ҳар одамӣ ки асир шаҳватаст банда онаст ва ба ҳар ҳоҷатӣ ки вайро буд нақсоне буд . Пас озод шудан аз он ҳоҷату қодир шудан бар шаҳавоти хеш камолӣаст ки ба сифоти ҳақи таъолӣ ва ба млоикаҳ наздикаст аз он ваҷҳ ки бад-ӣни сабаб ки тағайюру гардишу ҳоҷати давртар буд ва ҳарчанд ки аз тағайюру ҳоҷати баъӣдтар буд ба млоикаҳ монандаитар буд , пас камол ба ҳақиқати илм ва маърифатасту дигари ҳуррияту озодӣ аз дасти шаҳавот .

پس چندان که آدمی به ازلیات عالمتر بود به حق تعالی نزدیکتر بود و وی را علم به حقیقت است و قدرت به حقیقت نیست مگر یک نوع از قدرت که آن نیز از باقیات شد و آن حریت است و آزاد شدن از دست شهوات که هر آدمی که اسیر شهوت است بنده آن است و به هر حاجتی که وی را بود نقصانی بود. پس آزاد شدن از آن حاجت و قادر شدن بر شهوات خویش کمالی است که به صفات حق تعالی و به ملایکه نزدیک است از آن وجه که بدین سبب که تغیر و گردش و حاجت دورتر بود و هرچند که از تغیر و حاجت بعیدتر بود به ملایکه ماننده تر بود، پس کمال به حقیقت علم و معرفت است و دیگر حریت و آزادی از دست شهوات.

Аммо молу ҷоҳи камоли намояд ва несту онгоҳ боқӣ набошад пас аз марг , пас халқи андари талаб камол маъзӯранд балки бидон маъмуранд ва рӯй бидон овардаанд валикин ба камол ҳақиқӣ ҷоҳиланду ончӣ камоласт пушт бо он кардаанд , пас ҳамаи роҳи зиёни худ ҳамеи раванду ҳақи таъолӣ аз ин гуфт , « волъсри ани алонсони лФии хуср »

اما مال و جاه کمال نماید و نیست و آنگاه باقی نباشد پس از مرگ، پس خلق اندر طلب کمال معذورند بلکه بدان مامورند و روی بدان آورده اند ولیکن به کمال حقیقی جاهلند و آنچه کمال است پشت با آن کرده اند، پس همه راه زیان خود همی روند و حق تعالی از این گفت، «والعصر ان الانسان لفی خسر»